Λατρεύω...

        Το "Last Christmas"! Ξέρετε πόσα ζευγάρια έχουν γνωριστεί, ερωτευτεί, παντρευτεί υπό τους ήχους αυτού του τραγουδιού (που πάει να πει ότι η γνωριμία επετεύχθη τέτοια εποχή); Είναι ένα κομμάτι-διαχρονική αξία, με γλυκό ήχο και έναν αγαπημένο μου George Michael, που σφύζει από νιάτα και ομορφιά! Αδυναμίες...τι να κάνουμε;

Εντάξει δεν βγαίνει έτσι στο clip! Φοράει και το "αγαπημένο" μου Αγιοβασιλιάτικο καπελάκι.....Αυτό το προσπερνώ!

Απεχθάνομαι...

           Τα Αγιοβασιλιάτικα καπέλα! Όχι ότι μου φταίνε τα καημένα τα καπελάκια....Να βλέπω, όμως, τα εορταστικά βράδια σε club-bar μέρη, να τα φοράει το μισό μαγαζί, είναι κάτι που δεν κατανόησα ποτέ! Δηλαδή, όντως μερικοί τρώνε "κατακούτελα"  το Πνεύμα των Χριστουγέννων. Πράγματι βρισκόμαστε σε μια εορταστική περίοδο. Όμως δεν έχω καταλάβει ακόμη γιατί πρέπει να ντύνεσαι την γιορτή. Και γιατί δεν υπάρχει κάτι σε Χριστουγεννιάτικο δέντρο, να βάλεις πρόχειρο επάνω σου; Ή κάτι σε έλκηθρο; Υπό αυτή την έννοια, αδικείται το Πάσχα, γιατί κανείς δεν ντύνεται αυγό, ούτε βάζει ένα αυγό στο κεφάλι του....Άσε που λίαν συντόμως θα έρθουν και τα Καρναβάλια...

Μμμμμμ, αυτό ξεφεύγει από τα συνηθισμένα! Και δεν χάνεσαι μέσα στο club!

Λατρεύω...

          Να βλέπω Χριστουγεννιάτικες ταινίες, που να περιέχουν κάτι σε θαύμα! Αποδεχόμεθα κάθε είδους θαύμα, μεταφυσικό, κυριολεκτικό, μικρό, μεγάλο, λίγο πιο ανθρώπινο κτλ. Να σμίγει μια οικογένεια που δεν μιλιέται, να ξεπερνιέται μια σοβαρή δυσκολία, ένα μικρό παιδάκι να αλλάζει την συμπεριφορά ενός στριμένου ενήλικα, να υπάρχει, τέλος πάντων, ένα θαυματουργό αίσιο τέλος...Και να τελειώνουν όλα, τραγουδώντας γύρω από το πιάνο ή με στρωμένο το τραπέζι και μια γαλοπούλα δύστυχη στην μέση! Δεκτό και το τέλος που είναι απλά χαρούμενο, χωρίς τραπέζι ή τραγούδια. Δεν θα κολλήσουμε εκεί πέρα!

Αυτό το κοριτσάκι, μάλλον άλλαξε τον γείτονά του, που ήταν στριμμένο άντερο....Ιδού το θαύμα!

"Love Actually"...

        ..."Η Αγάπη είναι" κατά την ελληνική μετάφραση και δεν παύει να είναι μια από τις αγαπημένες μου Χριστουγεννιάτικες ταινίες. Προβλήθηκε στις σκοτεινές αίθουσες, περίπου τέτοια εποχή, το 2003 και είχε μεγάλη απήχηση στο κοινό. Δεν ξέρω για ποιους άλλους λόγους άρεσε η ταινία, εμένα, προσωπικά, μου άρεσε 1) γιατί χειρίστηκε με μαεστρία το θέμα της αγάπης, που δεν είναι πάντα σε ερωτικό επίπεδο και δεν υπάρχει μόνο ανάμεσα σε ένα ζευγάρι, καθότι η αγάπη είναι πολύπλευρη και έχει διαβαθμίσεις, 2) γιατί είχε humour και μάλιστα βρετανικό, 3) είχε την απαιτούμενη συγκίνηση, που όμως δεν σε έστελνε στο φαρμακείο για αντικαταθλιπτικά, 4) είχε διαφορετικές ιστορίες που κάπως, κάπου, κάποτε οι ήρωες είχαν σχέση μεταξύ τους, παρόλο που οι ιστορίες είναι ξεχωριστές (δηλαδή μαζί και χώρια, που λέμε), 5) γιατί πρωταγωνιστούν ο Colin Firth, ο Alan Rickman (σας έχω πει ότι λατρεύω την φωνή του; Ε, τώρα σας το λέω!) και ο Hugh Grant, οπότε αυτό από μόνο του είναι ένα σοβαρότατο κίνητρο για να την παρακολουθήσεις (την ταινία, λέμε)!
              Φυσικά είναι σε Χριστουγεννιάτικο κλίμα και η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποια ιστορία είναι με διαφορά η καλύτερη. Μπορώ, όμως, μετά βεβαιότητος να πω, πως η πιο cult φυσιογνωμία, είναι ο ολίγον σιτεμένος rock star, που ενσαρκώνει με μεγάλη επιτυχία ο William Francis "Bill" Nighy (και άμα δεν σας σφηνωθεί στο μυαλό το τραγούδι που θέλει να βγάλει στην αγορά, εμένα να μην με λένε Amelie-Madeleine).
               "Love Actually" λοιπόν, για ένα βραδάκι θαλπωρής στο σπίτι, κάνοντας cocooning. (Ποιος κάθεται τώρα να βαφτεί, να χτενιστεί, να ντυθεί, για να βγει στο κρύο! Άλλωστε τις γιορτινές αυτές μέρες, όλο έξοδοι προκύπτουν!!!!!!!! Κρατήστε δυνάμεις και καλή διάθεση!)


Ο εν λόγω σιτεμένος αστέρας...

Απεχθάνομαι...

           Να ψάχνω το φλουρί σε Πρωτοχρονιάτικη βασιλόπιτα, αγορασμένη από έξω και τελικά άνθρακας ο θησαυρός! Δεν είναι το φλουρί αυτό καθεαυτό, αλλά η χαρά της όλης διαδικασίας. Τώρα όμως που το σκέφτομαι, καλύτερα. Από το να εκνευριστείς που ποτέ δεν σου πέφτει το φλουρί (δυστυχώς υπάρχουν και τέτοιες περιπτώσεις), καλύτερα να μείνουν όλοι με ένα ερωτηματικό. Η καλή διάθεση είναι διάχυτη. Στην εκτέλεση είναι, που το πράγμα χάλασε. Κι όταν μιλάμε για εξωγενή παράγοντα, που ευθύνεται για την ανατροπή του αποτελέσματος, τότε ούτε γάτα, ούτε ζημιά...

Μεταξύ μας, με τέτοια βασιλόπιτα, ποιος σκάει για το φλουρί.....

Λατρεύω....

           Να βλέπω τα reportage για τα Χριστουγεννιάτικα έθιμα, τις εκδηλώσεις και τους στολισμούς ανά τον κόσμο! Το λαμπιόνι πάει σύννεφο, αλλά ποιος ασχολείται με φρου φρου και αρώματα, όταν σου δείχνουν στα μούτρα μπουφέδες με ορεκτικά και Χριστουγεννιάτικα πιάτα. Για να μην πω για τα γλυκά, που πάνε σύννεφο και είναι πανέμορφα! Να παρακαλάς να έχεις έναν δίπατο δίσκο και να γεμίζεις γλυκά, γλυκά, γλυκά, που τώρα που το σκέφτομαι, στην δεύτερη μπουκιά θα έχω λιγωθεί. Μωρέ....κρίμα να τα φάω...θα τα χαλάσω. Εντάξει, θα αρκεστώ να τα χαζεύω! Άδικος τόσος κόπος και τόση προσεγμένη διακόσμηση;;;;;

Όχι,όχι, έχω καλυφθεί! Δεν θα χαλάσω τίποτα! Μπουκιά δεν θα φάω....

"Το Πνεύμα των Χριστουγέννων" του Dickens

            Πλησιάζοντας όλο και περισσότερο στα Χριστούγεννα, μια γιορτή που έχει περισσότερη βαρύτητα όσον αφορά την προετοιμασία και την αναμονή κι όχι τόσο Ανήμερα αυτής (της εορτής εννοούμε), προσπαθώντας να μπούμε στο κλίμα των ημερών, δεν είναι δυνατόν να παραλείψω έναν ακόμη τίτλο και κατ' επέκταση συγγραφέα που είναι συνδιασμένoi παγκοσμίως με τα Χριστούγεννα. Φυσικά μιλάω για "Το Πνεύμα των Χριστουγέννων", του Καρόλου Ντίκενς (A Christmas Carol- Charles Dickens). Εδώ να τονίσω, ότι θεωρώ έτη φωτός πιο 'πιασάρικο' τίτλο "Το Πνεύμα" γιατί αν το πάρεις μεταφορικά, μιλάμε όντως για κάτι λίγο πιο spooky.....
            Τι να πω τώρα για αυτήν την Χριστουγεννιάτικη ιστορία.....Ότι την λατρεύω; Ότι την έχω δει σε ό,τι version έχει γυριστεί; Ότι την έχω διαβάσει σε παιδική, ενήλικη, μεσήλικη έκδοση; Ότι δεν υπάρχει πιο όμορφη ιστορία να σε βάλει σε τροχιά σκέψης, αυτοκριτικής, ενδοσκόπησης και αξιολόγησης της ζωής σου; Ότι απλά είναι μοναδική; Ε, και για να τα λέμε όλα, τα πνευματάκια δίνουν άλλη χάρη στο έργο. Το υπερφυσικό, σε σωστές δόσεις, είναι απαραίτητο και προσδίδει άλλον αέρα σε μια οιαδήποτε ιστορία!
             Ο Ebenezer Scrooge, ο κατακαημένος Bob Cratchit, ο Tiny Tim και πολλοί ακόμη θα μπουν στην θέση που τους πρέπει και την αξίζουν (μιλώντας πάντα θετικά), χάρη στον Jacob Marley και σε πολλές ακόμη ψυχές που είναι εκεί για να δώσουν ένα μάθημα στον πρώτο αναφερθέντα, ωθώντας παράλληλα τον αναγνώστη να σκεφτεί κι αυτός με την σειρά του πως πάντα υπάρχει μια ψυχή που μπορεί να μας δείξει τον δρόμο. Μικρή αναρωτιόμουν αν θα έρθει και σε εμένα κάποιο πνεύμα να μου πει ή δείξει κάτι, τις Παραμονές των Χριστουγέννων. Ευτύχως δεν ήρθε, ούτε έχει έρθει τίποτα έως τώρα....
              Μια ιστορία που αξίζει να διαβαστεί από μικρούς και μεγάλους, με την κατάλληλη ατμόσφαιρα και ψυχική διάθεση.
               "Ebenezer Scrooge the sins of the human are huge....."