Υγεία με Τρέλας Γωνία

          Φυσικά και παρακολουθώ  τις σύγχρονες διατροφικές επιταγές, κοπέλα της εποχής μου είμαι. Είναι, όμως, κάτι φορές που δεν ξέρω τι να πιστέψω και τι να πρωτοκάνω.  Αντί, λοιπόν, να σαλτάρω προτιμώ να καταγράψω το μπέρδεμά μου και ενίοτε να χλευάσω τον ίδιο μου τον εαυτό.

      Δεν θα το κρύψω! Βεβαίως και δοκιμάζω, πριν αποδεχτώ ή απορρίψω κάτι. Δεν συνειδητοποίησα ξαφνικά ότι δεν είμαι καλή στα Μαθηματικά. Η τριβή μου με τους αριθμούς, τις ρίζες, τις εξισώσεις, τα θεωρήματα και τα αξιώματα, απέδειξε περίτρανα ότι δεν γεννήθηκα με το χάρισμα ενός Μαθηματικού εγκεφάλου και οι καθηγητές μου φρόντιζαν να μου το υπενθυμίζουν!

      Έτσι, λοιπόν, αποφάσισα να έχω τις κεραίες μου ανοιχτές σε ελιξίρια ζωής, αποτοξινωτικές τροφές και λοιπά δώρα της φύσης για αποβολή άγχους και μακροζωία σε επίπεδα Μαθουσαλίξ και άνω, μέχρι να κατανοήσω τι μού ταιριάζει και τι να αφήσω.

     Διαβάζω, επομένως, πως το χλιαρό νερό με λεμόνι είναι ό,τι καλύτερο μπορείς να προσφέρεις στον οργανισμό και τον μεταβολισμό σου με άδειο στομάχι το πρωί. Και πάνω που κοντεύω να πάρω master στο ζέσταμα νερού και στύψιμο του λεμονιού με την τσίμπλα στο μάτι, διαβάζω πώς δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από την γύρη και την κατάποσή της με μέλι ή χυμό, πάλι με άδειο στομάχι. Δύσκολο το δίλημμα: Πώς να εγκαταλείψω έτσι εύκολα την πρώτη αγάπη; Δεν λένε ότι είναι και παντοτινή;

      Έκανα, εν τέλει, πέτρα την καρδιά μου και πάνω που πάω να γραπώσω από τα μαλλιά την ολοκαίνουργια συνήθεια, διαβάζω πως μια κουταλιά της σούπας ελαιόλαδο με λεμόνι (με άδειο στομάχι- νομίζω το περιμένατε)  θα σε κάνει αγνώριστο σε ένα μήνα. Άλλο δέρμα, άλλος οργανισμός! Μα την αλήθεια, όταν το δοκίμασα, έκανα ταξίδι  κάποιες δεκαετίες πίσω, όταν η μητέρα μου μάς έδινε με το ζόρι μουρουνέλαιο γιατί της το είχε πει η παιδίατρος (αυτή δεν ήταν παιδίατρος αλλά μπελάς- έχε χάρη, ήμουν μικρή!)  Και δεν μιλάμε για κάψουλες…. Τότε είχαμε μόνο την πόσιμη μορφή!

     Πάνω που πήγαινε να στρώσει το πράγμα, διαβάζω για την baking soda! Για να μην την αδικήσω, αυτή δεν διάβασα εάν πρέπει να λαμβάνεται με άδειο ή μη στομάχι. Χάρηκα για αυτό, αλλά δεν έπαψα να αισθάνομαι μπερδεμένη: Πόση ώρα πρέπει να κάθομαι με άδειο στομάχι; Τελικά πότε να φάω αυτό το ρημάδι το πρωινό μου;  Πριν ή μετά την λιποθυμία; Να τα κάνω όλα ένα pot pourri ή θα τιναχτώ στον αέρα;  Τελικά μετά από όλα αυτά θα με πιάνει η ραδιενέργεια ή όχι;  Να ξαναγυρίσω στο λεμονάκι μου και να πορευτώ με αυτό ναι ή ου;

      Μήπως τελικά έχω καταναλώσει τόσο λεμόνι που θα μεταμορφωθώ σε λεμονιά;  Ή μήπως μοσχομυρίζω λεμόνι στο πέρασμά μου..;

Υπόσχομαι να συνεχίσω  την έρευνα για να βγάλω πορίσματα κι ασφαλή συμπεράσματα… Το τραβάει κι εμένα ο οργανισμός μου!

Τελικά η τρέλα είναι υγεία;

Υ.Γ. Αυτόν τον καιρό αναπτύσσω σχέσεις με το τσάι Matcha!

Τι είδαν τα μάτια μου και φέτος...!

          Ακόμα ένα καλοκαιράκι πνέει τα λοίσθια....Οι πρώτες βροχούλες έχουν ξεκινήσει (καλή ώρα, τώρα που γράφω βρέχει)....Σκέφτομαι πως ακόμα μια ζεστή εποχή του χρόνου τα μπουτάκια ανέμισαν περιχαρή μέσα σε καυτά σορτσάκια....Ενίοτε μπορούσα να δω όλο τον ποπό στα μούτρα μου, οδηγώντας με στην παρανοϊκή ερώτηση "Λες εδώ που κάθομαι να έχει κάτσει αυτό το οπίσθιο με όλα του τα μικρόβια"; Μετά ξυπνάει ο άλλος μου εαυτός, που με επαναφέρει στην τάξη, λέγοντάς μου πως εάν δεν εκτίθεμαι στα μικρόβια δεν θα έχω την απαιτούμενη ανοσία που οφείλει να έχει κάθε οργανισμός. Άλλωστε τα μικρόβια βρίσκονται παντού, είναι ειδών ειδών και μη ορατά δια γυμνού οφθαλμού! Γιατί επομένως να ανησυχώ για κάτι που δεν βλέπω;
         Κάπως έτσι επανέρχομαι στην τάξη και λέω "δεν με παρατάς κακέ μου εαυτέ" και συνεχίζω να απολαμβάνω τον καφέ μου! Μπορεί τα μικρόβια να είναι αόρατα αλλά κάποια στυλιστικά ατοπήματα ήταν -για ακόμα μια φορά- ορατά. Κατ'αρχάς να δώσω συγχαρητήρια σε όλες τις νεαρές κοπέλες που δεν έδωσαν δεκάρα για την γνώμη των άλλων και έβγαλαν την κυτταρίτιδά τους φάτσα φόρα. Δεν ειρωνεύομαι κι ούτε κάνω πλάκα! Είναι ωραίο όταν σε νεαρή ηλικία απεγκλωβίζεσαι από ασφυκτικά κι ενίοτε ψεύτικα όρια που υποβάλλονται από υποχρεωτικά πρότυπα ομορφιάς και είναι ωραίο να δείχνεις middle finger προς όλους, με τον αέρα του "δεν με νοιάζει τι λες, εγώ νιώθω ωραία".
         Επιμένω, όμως, στην νεαρή ηλικία, γιατί η έκθεση της κυτταρίτιδας από 40+ ηλικίες, δεν αποτελεί επανάσταση ενάντια στα πρότυπα. Στο μυαλό μου την δεκαετία των 40 την έχω πολύ συγκεκριμένη: 'Εχει επιτευχθεί η στυλιστική ωριμότητα. Η γυναίκα σε αυτήν την ηλικία πρέπει να είναι και να νιώθει αισθησιακή, χωρίς να έχει ανάγκη το σορτσάκι του συρμού ή ακόμα χειρότερα της κόρης της. Οφείλει να είναι κομψή με χάρη, έχοντας κατασταλάξει στο χτένισμα και το μαλλί που την κολακεύει, κρύβοντας τις όποιες ατέλειες κι αναδεικνύοντας με χάρη -και πάλι- τα δυνατά της σημεία. ΜΕ ΧΑΡΗ όμως κι όχι εκβιαστικά. Ένα κομψό, αέρινο, midi φόρεμα μπορεί να καταφέρει όσα δεν καταφέρνει ένα άχαρο σορτσάκι. Επίσης θα παίρνουν αέρα τα μπουτάκια, αποφεύγοντας το θέαμα της περαδωθείσας πλαδαρότητας σαν το εκκρεμές του Φουκώ.
        Δυστυχώς, το πράγμα μπορεί να γίνει πολύ χειρότερο όταν μιλάμε για ηλικίες 70+. Εκεί που ένα ωραίο απόγευμα περπατούσα χαρωπή σαν μια σύγχρονη Κοκκινοσκουφίτσα (παρόλο που φορούσα μπλε -αν και το θέμα δεν είναι τι φορούσα εγώ αλλά κάποια άλλη-) επί της Ίωνος Δραγούμη, στην γωνία με Τσιμισκή, έπεσα πάνω στον Κακό Λύκο. Συγκεκριμένα στην Κακιά Λύκαινα, οδηγώντας με στο συμπέρασμα πως οι Γαλάτες είχαν δίκιο: Ο ουρανός μπορεί να πέσει στο κεφάλι σου και να σε κάνει χαλκομανία στο πεζοδρόμιο. Επίσης έβγαλα ακόμα ένα συμπέρασμα: Πως η ζωή μπορεί όντως να περάσει μπροστά από τα μάτια σου σε στιγμές κινδύνου. Φανταστείτε τι τρόμο εισέπραξα με αυτό που είδα!
         Η Κυρία μπορεί να ήταν και 60+ αλλά φαινόταν από εκείνες τις κυρίες που κάνουν solarium. Πολύ solarium! Κι όταν ταλαιπωρείς για χρόνια το δέρμα σου είτε τεχνητά είτε με την ηλιακή ακτινοβολία, κάποια στιγμή θα σε εκδικηθεί κι αυτό! Και ναι, η ταλαιπωρία πάντα δείχνει τους ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας! Δεν υπήρχε κάτι που δεν  βρισκόταν σε πτώση εκτός από τους λοβούς των αυτιών. Στήθος, μάτια, προγούλι, μπράτσα, κοιλιά, μηροί, γάμπες βρίσκονταν ήδη σε undreground επίπεδα, προσθέτοντας πως όλα αυτά τα προαναφερθέντα ήταν καταζαρωμένα, δηλαδή σε κατάσταση αποξήρανσης, λιαστής ντομάτας και σταφίδας μαζί. Τώρα θα με ρωτήσεις "Σίγα ρε πού τα είδες όλα αυτά"; Μα, δεν είναι ότι ήθελα να τα δω ΌΛΑ ΑΥΤΑ, αλλά με πίεσε και μού επέτρεψε να τα δω με το διάφανο, καυτό, strapless, λευκό, mini φόρεμα της. Και η Naomi ή η Gisele να ήταν, αυτή η επιλογή θα γινόταν μόνον στην πασαρέλα ή σε κάποιο βραδινό, μεγάλο event (κι αυτό με επιφυλάξεις το λέω).
       Ήταν, όμως, καταχαρούμενη! Δεν ξέρω αν ήταν τόσο ευτυχής, επειδή πέτυχε τον στόχο της και κέντρισε όλα τα βλέμματα ή για κάποιον άλλο, προσωπικό της λόγο! Η αλήθεια είναι πως μετά την αρχική μπουνιά που έφαγα από το θέαμα, παρασύρθηκα από την χαρά της. Ήταν κάτι σαν συνταξιούχος stripper, που μόλις είχε πληροφορηθεί ότι θα πάρει το εφάπαξ (μην με παρεξηγείτε, συμπαθώ πολύ τις strippers). Κάτι σαν σιτεμένη πρωταγωνίστρια Ιταλικής b movie με συμπρωταγωνιστή τον Alvaro Vitali.
       Τώρα που το σκέφτομαι δεν είναι μόνο το ένα ή το άλλο που μού έμεινε. Ήταν όλο το πακέτο, μαζί με το καμμένο ξανθό της πλατίνας μαλλί, που έκαναν αυτήν την κυρία αξέχαστη στο μυαλό μου. Απλά εύχομαι να μην πέσω σε άλλα τέτοια περιστατικά, γιατί τότε πρέπει όχι μόνον να ιδρυθεί Αστυνομία Μόδας, αλλά και Καταδρομείς και γενικώς να συσταθούν Επίγειες, Εναέριες και Θαλάσσιες Δυνάμεις! Όλα για την σωτηρία του γούστου...Είναι είδος προς εξαφάνιση...


Να μια elegant κι ευάερη επιλογή!




Ιδού κι ο Alvaro Vitali για τους μη γνωρίζοντες...




        

Της παραλίας τα εννιάμερα...

           ....Και ο νοών νοείτω, για να μην πω και τίποτα άλλο που δεν μου το επιτρέπει η αγωγή μου (ναι, καλά...)!!! Ακόμα καλοκαίρι το λες αυτό που ζούμε, με ωραίο ήλιο, υψηλές θερμοκρασίες, οπότε οι παραλίες εξακολουθούν και ασφυκτιούν. Η παραλία σαν παραλία, ουδέν πρόβλημα έχει! Το πρόβλημα προκύπτει από το πώς "πρέπει" να εμφανίζεσαι σε αυτήν.
              Κάθε χρόνο έχουμε το ίδιο 'βαρύ' σκηνικό της εμφάνισης στην παραλία, που τροφοδοτείται ανουσίως από εκπομπές και ιστοσελίδες και 'κοπιάρεται' ακρίτως από τον δέκτη. Δεν φτάνει απλά να εμφανίζεσαι για να λιαστείς και να πλατσουρίσεις. Πρέπει να κάνεις γδούπο! Πρέπει να γίνει αντιληπτή η άφιξή σου μέσω τεσσάρων άσκοπων διαύλων: Α) Το maillot της παραλίας, Β) Το παρεό, σαλβάρι, δίχτυ, κιμονό, ζουρλομανδύα της παραλίας, Γ) Το maquillage της παραλίας (ήμαρτον), Δ) Τα accessoires-bijoux της παραλίας (διπλό ήμαρτον)!!!
               Στο μυαλό μου κάποιες έννοιες έχουν συγκεκριμένη ετυμολογία και δεν μπορώ να ξεφύγω πέραν της αυστηρής έννοιας και σημασίας τους. Διακοπές σημαίνει ΔΙΑΚΟΠΗ, έστω και προσωρινή, από κάθε τι που αποτελεί κανόνα τις υπόλοιπες μέρες του έτους. Και σίγουρα διακοπή από το άγχος, που προσπαθούν όλοι να σου εμφυσήσουν τεχνητά! Που πάει να πει, ότι επιθυμώ να διακόψω παρτίδες με το άγχος "πώς θα βγω στην plage" (όχι ότι έχω κάποια ιδιαίτερη πίεση τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου! Λόγια να ΄χαμε να λέμε)! Η κατσίκα, όμως, είτε δεν μασάει ταραμά είτε μασάει και φτύνει και τα κουκούτσια! Πάντως σίγουρα δεν θα υποκύψει (η κατσίκα λέμε), στο φτιαχτό άγχος που προσπαθούν να σου πλασάρουν...Επομένως έχουμε και στηλιτεύουμε:
               Τεχνητό άγχος Νο 1: 'Οχι, maillot δεν φοράω τον χειμώνα (είμαι από τις φυσιολογικές κατσίκες) και δεν μπαίνω στην διαδικασία να το διαλέξω από τον Μάρτιο, επομένως μού είναι απλά αδύνατον να κάτσω να ασχοληθώ με τις ώρες για να διαλέξω κάτι που α) θα το φορέσω εξωφρενικά λίγες φορές και β) θα είναι εκ προοιμίου όμορφο και που απλά θα στραπατσαριστεί από το αλατόνερο και τα αντηλιακά. Δεν κατάλαβα ποτέ προς τι τόση φιλοσοφία, αφού τα χρώματα είναι υπέροχα, τα σχέδια επίσης και τα κοψίματα γίνονται όλο και πιο καλλιτεχνικά. Γιατί τόσο άγχος για το πώς θα δείχνει αυτό το δείγμα υφάσματος πάνω μου; Άπαξ κι αποφύγεις το λευκό (για ευνόητους λόγους), δεν έχεις να φοβάσαι για τίποτα. Εάν πάλι δεν φοβάσαι τίποτα, τότε διάλεξε λευκό και δεν θα χάσεις. Απλή εξίσωση...Και μην αφήνεις κανέναν να θίξει το maillot σου...Όλα δείχνουν υπέροχα!
               Τεχνητό άγχος Νο 2: Δεν έχεις να ασχοληθείς μόνο με το ύφασμα κατάσαρκα, αλλά και με τι θα το καλύψεις, έως ότου φτάσει η στιγμή να το αποκαλύψεις! Συγγνώμη;;;!!! Κι αυτό ανάγεται στην σφαίρα του άγχους;;; Σιγά μην σκάσω, μιας και θα αφήσω στάμπες αλατόνερου επάνω! Πίστεψέ με, δείχνει πιο στυλάτο και sexy όταν είναι ελαφρώς βρεγμένο. Άρα ποιος ο λόγος να ξοδέψω πάνω από 5 λεπτά για να σκεφτώ με τι θα ντυθώ και γδυθώ, με τι θα αναχωρήσω και πώς θα καταλήξω;;;
                Τεχνητό άγχος Νο 3: Μια κατσίκα που σέβεται τον εαυτό της, πρέπει να πάει με μπουκωμένους πόρους στην παραλία. Μα την αλήθεια, εάν το γυναικείο δέρμα είχε φωνή θα βροντοφώναζε "κάτω τα ξερά σου, εσύ και τα make up σου". Παστώνομαι ούτως ή άλλως πολλές φορές μέσα στο έτος. Να παστωθώ και όταν βγω βόλτα για ποτό μετά την παραλία, ναι-το δέχομαι! Είναι ανάγκη να ασφυκτιώ και μέσα στο νερό; Κάτω από τον ήλιο; Την ομπρέλα; Λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να αγχώνομαι για το πώς θα πάθω δερματική ασφυξία. Ξυπνάει μέσα μου το αγωνιστικό πνεύμα, που επιτάσσει ίσα δικαιώματα σε όλες τις στοιβάδες του δέρματος. Ζήτω η Ελευθερία του Μούτρου!
                Τεχνητό άγχος Νο 4: Εδώ νομίζω ότι ξεφεύγουμε από τα γήινα και αναχωρούμε για νέους πλανήτες και παράλληλα σύμπαντα. Εντάξει! Θέλω να εξομολογηθώ κάτι: Σιχαίνομαι να κολλάω από αντηλιακό και να κολλάει πάνω μου η άμμος! Είμαι από τις κατσίκες και δεν με ξετρελαίνει η αίσθηση της αλμύρας στο δέρμα μου, οπότε με την άμμο γίνομαι έξαλλη! Γιατί το αναφέρω αυτό;;; Για να καταλήξω στο συμπέρασμα πως δεν υπάρχει λόγος να κακοποιώ τα κοσμήματά μου στην παραλία, φλερτάροντας με την καταστροφή τους από τον ήλιο και το θαλασσινό νερό! Επιπλέον βαριέμαι να τα καθαρίζω αμέσως μετά κι ακόμα χειρότερα δεν μού είναι εγκεφαλικά ξεκάθαρο το εάν πρέπει να βουτάω με τα βραχιόλια μου και τα δαχτυλίδια μου (επικίνδυνο βίτσιο που ερωτοτροπεί με τον πάτο της θάλασσας και δεν έχω ανησυχίες επιπέδου Jacques-Yves Cousteau) ή να τα βγάζω, να βουτάω κι αμέσως μετά να τα ξαναφοράω. Ποιος είπε πως έχω όρεξη να παίζω με την κοσμηματοθήκη μου κατά την διάρκεια της 'διακοπής μου' από τα συνηθισμένα;
                 Εν τέλει, δεν μού επιτρέπω να αγχώνομαι για την διασκέδαση και χαλάρωσή μου....Alea jacta est:  Κάποιες μέρες τον χρόνο, το μόνο που επιθυμώ είναι να διακόπτω τις επαφές μου με το πνεύμα της Madame Σουσού που επικρατεί μέσα μου! Έτσι για αλλαγή....

Υ.Γ. Νο 1: Άντε από του χρόνου πάλι....Γιατί τώρα...ΚΑΘΕ ΚΑΤΕΡΓΑΡΗΣ  ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΤΟΥ.......(Oh, mon Dieu)!!!!!!!
Υ.Γ. Νο 2: Το άγχος δεν είναι Ευ Ζην...


Είπαμε να ακινητοποιηθεί το Πνεύμα της Madame Σουσού, όχι να ξυπνήσει το Πνεύμα της Virginia Woolf....!!!! (Κατά τα άλλα το look αυτό με ξετρελαίνει)!

"Η Τροφή να είναι το φάρμακό σου"

        ..."Και το φάρμακό σου να είναι η τροφή", κατά πώς έλεγε ο Ιπποκράτης και αυτός ήταν ο τίτλος του πρώτου μέρους μιας πολύ ενδιαφέρουσας ομιλίας, που είχα την τύχη να παρακολουθήσω εχθές. Το δεύτερο μέρος αφορούσε τα βότανα και τις φαρμακευτικές τους ιδιότητες αλλά επ΄αυτού θα σας ενημερώσω τις επόμενες ημέρες!
            Σε γενικές γραμμές, αυτό που οφείλουμε να κάνουμε όλοι, είναι να υιοθετήσουμε την εγκράτεια και να εισάγουμε την φυσική δραστηριότητα στην ζωή μας. Εγκράτεια, δεν σημαίνει αφαγία και σε καμία περίπτωση να κάθεσαι νηστικός. Το να "τσακίσεις" ένα ταψί μπακλαβά στην καθισιά, όμως, κάθε άλλο παρά εγκράτεια είναι. Η εγκράτεια έχει να κάνει με την ποσότητα και την ποιότητα των τροφών που λαμβάνουμε, που πάει να πει πως πρέπει απαραιτήτως να κάνουμε 5 γεύματα ημερησίως, εκ των οποίων τα βασικά (πρωινό, μεσημεριανό, βραδινό) πρέπει να περιέχουν κάτι σε "φρέσκο" (φρούτο, λαχανικό  κτλ.), κάτι σε "άμυλο" (ψωμί, φρυγανιά, πατάτες κτλ.) και κάτι σε "κρέας" (κοτόπουλο, γαλοπούλα ή και ψάρι κτλ.). Τα δύο ενδιάμεσα γεύματα πρέπει να περιέχουν τις κατηγορίες "φρέσκο" και "άμυλο". Οπότε αυτό το πλάνο αποτελεί μια ισορροπημένη διατροφή ενώ κάτι, πρέπει να το αποκλείουμε από την διατροφή μας, μόνον εφόσον συντρέχουν λόγοι υγείας. Που πάει να πει, ότι ένας υγιής οργανισμός έχει άνάγκη από τα πάντα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως πρέπει να τρώει καθημερινώς τηγανητά, λίπη, πατατάκια και σοκολάτες.
             Από την άλλη, η διατροφολόγος τόνισε πως φυσική δραστηριότητα δεν είναι μόνο το να πας γυμναστήριο (λογικό μού ακούγεται), αλλά και το να επιλέξεις αντί να πάρεις το αμάξι, να περπατήσεις. Παρομοίως, αντί να πάρεις τον ανελκυστήρα, να χρησιμοποιήσεις τις σκάλες και ούτω καθεξής. Παράλληλα, το νερό είναι αυτό που ακούμε εδώ και χρόνια να αναφέρουν όλοι, σαν απαραίτητη 'τροφή' για τον οργανισμό και όντως είναι, καθώς αποτελούμαστε κατά το 92% από νερό. Μιας και οι περισσότεροι από εμάς είμαστε αφυδατωμένοι, νομίζουμε πως πεινάμε κι έχουμε ανάγκη από φαγητό, ενώ στην πραγματικότητα διψάμε κι έχουμε ανάγκη για νερό!
              Άλλο θέμα συζήτησης ήταν το ασβέστιο το οποίο χρειαζόμαστε απαραιτήτως και ημερησίως σε συνδιασμό πάντα με την βιταμίνη D (τώρα πρέπει να βρω τρόπους να τα συνδυάσω) και που πολλά γάλατα δεν κάνουν αυτόν τον συνδυασμό. Επιπροσθέτως, το χοντρό αλάτι σε λογικές ποσότητες, είναι το καλύτερο για την υγεία και τέλος προσοχή στα light προϊόντα (δεν θυμόμουν πώς μπαίνουν τα διαλυτικά, ολόκληρη έρευνα έκανα...) που αναγκαστικά θα πρέπει να υποστούν περαιτέρω επεξεργασία κι επομένως θα χαθούν συστατικά και λιπίδια που είναι απαραίτητα στον οργανισμό, χωρίς αυτό να σημαίνει πως έχουν μειωθεί πράγματι π.χ. τα λιπαρά, στο γάλα ή το γιαούρτι. Η ελληνική νομοθεσία δεν οριοθετεί επ' ακριβώς τι πρέπει να είναι μειωμένο σε ένα προϊόν για να θεωρείται light, επομένως η κάθε βιομηχανία ή παραγωγή μπορεί να μειώσει ό,τι νομίζει η ίδια, για παράδειγμα το νερό ή το αλάτι, αλλά όχι τα λιπαρά. Πολύ ενδιαφέρουσα πληροφορία, που επιβεβαιώνει την στάση που είχα πάντα απέναντι στα light, οπότε πλήρες και πάλι πλήρες (τον ενικό αριθμό θέλω)!
              Αυτοί ήταν σε γενικές γραμμές οι άξονες θεματολογίας της ομιλίας και ο λόγος που τα έγραψα είναι αφενός γιατί ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σας κι αφετέρου γιατί ό,τι μού αρέσει, μού κάνει εντύπωση και τραβάει την προσοχή μου, πρέπει απαραιτήτως να το καταγράψω.

Υ.Γ.1. Ξέρω εκ των προτέρων, ότι κάποιοι "συνήθεις ύποπτοι" θα μού πουν "μα δεν μπορώ να κόψω τα γλυκά". Έχω να πω, πως κάποια στιγμή όλοι μας καλούμαστε να επιλέξουμε: Καλό ή Κακό; Ιδού οι δύο δρόμοι...
Υ.Γ.2. Το θέμα με τα βότανα, με εντυπωσίασε τόοοσο πολύ (θα σας τα πω λείαν συντόμως)!

Οι Glitterάτες

           Και να που ήρθε η ώρα να σπάσουν οι γυναίκες το κεφάλι τους, για να δουν τι θα φορέσουν στα γνωστά και μη εξαιρετέα reveillon (με τόνο στο πρώτο έψιλον) και άρχισαν όλα τα site να διαφημίζουν τουαλέτες για τις special βραδιές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς (ή κι όχι μόνο).
            Έτσι για να έχουμε λόγια να λέμε, αν υπάρχει μια ερώτηση που μου τσακίζει τα νεύρα αυτές τις μέρες, είναι πού έκλεισα τραπέζι για Πρωτοχρονιά. Η απάντησή μου, πάντα, είναι ΄πουθενά', γιατί η προέκταση τούτου του ερωτήματος είναι μπουζουκόβιας φύσεως και πάνε πολλάαααα χρόνια από την τελευταία φορά που βρέθηκα σε τέτοιο χώρο διασκεδάσεως. Δεν είναι ότι έχει κάτι κακό. Απλά εμένα δεν μου πάει. Ένα κουτούκι μάλιστα! Ένα ρεμπετάδικο και πάλι μάλιστα! Για ένα απλό ήσυχο ποτό, δυο φορές μάλιστα!
             Επειδή όμως ξέφυγα από το θέμα μας, επανέρχομαι σκεπτόμενη 1) γιατί πρέπει τα φορέματα και γενικώς τα ρούχα αυτής της εποχής να είναι τίγκα στην πούλια, τα strass, τις παγιέτες και το glitter και 2) πού στο καλό να πάω να βάλω ένα τέτοιο ρούχο καθώς α) άπαξ και επιλέξω έξοδο δεν είναι ανάγκη να κυκλοφορώ σαν Μαρία Αντουανέτα και β) ακόμα και να βρεθώ σε κλειστό χώρο δεν θα παραβρεθώ σε δεξίωση κάποιου πρέσβη ή κάποιου βαθύπλουτου Κροίσου για να ντυθώ κι εγώ με την σειρά μου Χριστουγεννιάτικο δέντρο! Άλλωστε ο σκοπός είναι να ξεχωρίζω από το συμπαθέστατο δεντράκι, full στην μπάλα και το φωτάκι κι όχι να μοιάζουμε σαν δίδυμα.
              Υποθέτω ότι με άφθονο αλκοόλ να τρέχει στις φλέβες και με υποτιθέμενη "χαρούμενη" διάθεση, κάθε άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του θα θέλει και λίγο να κινηθεί. Πόσο μάλλον μια γυναίκα που είναι πιο επιρρεπής στον χορό. Ποιος ο λόγος να μην φοράει ένα άνετο ρούχο και να λικνιστεί χαλαρά κι ανέμελα; Προσωπικά, μου είναι αδύνατον να ξοδέψω χρόνο και χρήμα για μαλλιά, βάψιμο, ένδυση και να την βγάλω βουβή κι ακίνητη σε μια γωνία. Αν είναι να σκέφτομαι το υπέρλαμπρο φόρεμά μου, προτιμώ να πάω για ύπνο πριν τη αλλαγή του χρόνου και να σηκωθώ φρέσκια φρέσκια την επόμενη μέρα...
               Και είναι ρε παιδί μου, αυτή η τάση ό,τι κυκλοφορεί ειδικά για τα Χριστούγεννα, να είναι μέσα στο glitter. Θέλεις crayon; Πρέπει να έχει glitter. Θέλεις σκιά; Επιπλέον glitter (γιατί περιέχει ούτως ή άλλως και τις υπόλοιπες μέρες). Θέλεις τσιμπιδάκια για τα μαλλιά; Glitter. Θέλεις κάρτες Χριστουγέννων; Glitter. Θέλεις Χριστουγεννιάτικη οδοντόκρεμα; Glitter για ακόμη πιο αστραφτερό χαμόγελο. Περπατάς και γεμίζεις glitter. Οι ουρανοί ανοίγουν και βρέχει, φυσάει, χιονίζει glitter. Δεν ξέρεις πώς και γιατί έχεις glitter στα μούτρα και τα μαλλιά! Ευτυχώς δεν έχει δηλητηριαστεί κάποιος από υπερέκθεση σε glitter οπότε και να καταπιείς λίγο δεν χάθηκε και ο κόσμος!
               Το μήνυμα των Χριστουγέννων λοιπόν δεν είναι αγάπη, ειρήνη, υγεία! Είναι GLITTER! Βάλε όσο περισσότερο μπορείς ακόμα κι αν ντύνεσαι, χτενίζεσαι, βάφεσαι λίγο πιο συντηρητικά ή έστω κλασικά τον υπόλοιπο χρόνο! Τα Χριστούγεννα είναι η εποχή που πρέπει να ξεδίνεις και το glitter είναι μια σίγουρη επιτυχία!!!!!!!!!!

Υ.Γ.1: Καταγγέλλω όλα τα ζαχαροπλαστεία που δεν βγάζουν μελομακάρονα, κουραμπιέδες, βασιλόπιτες και λοιπά Χριστουγεννιάτικα εδέσματα full στο glitter! Αίσχος!

Υ.Γ.2: Καλά Χριστούγεννα με ή χωρίς glitter...!!!!

Νομίζω ότι τα σέταρα τέλεια!

Αυτό θα πει μόδα!

      Ήθελα να δώσω το στίγμα μου εδώ και καιρό, όμως οι φωτογραφίες μπορούν να περιγράψουν τις σκέψεις μου, πολύ καλύτερα από ότι εγώ! Μόδα με μόδα, όπως έχουμε ξαναπεί, διαφέρει! Μπορεί να είναι classy, μπορεί να είναι trashy, πανέμορφη, αδιάφορη, τρομακτικά κακόγουστη, τρομακτικά elegante! Παραδείγματος χάριν, α) τι μπορεί να σκεφτόταν η κυρία της πρώτης φωτογραφίας, ώστε να φορέσει μια γόβα που δίνει την εντύπωση διαφάνειας, με ζωγραφισμένα δάχτυλα και νύχια; Ωραίο σίγουρα δεν είναι...Πρωτότυπο μπορείς να το πεις, αλλά με μια πολύ άσχημη χροιά, οπότε το αποτέλεσμα από όπου κι αν το πιάσεις καταλήγει στην ίδια φρίκη! Επιπλέον μου έρχεται αναγούλα, αλλά ακόμη δεν έχω βρει την αιτία που μου την προκαλεί.....



         Σε αυτήν εδώ την φωτογραφία, έχουμε σοβαρό πρόβλημα με τα άνω άκρα! Εξίσου αποκρουστικά και σιχαμερά με τα άνωθεν ζωγραφιστά κάτω άκρα. Το ομολογώ...Φαγητό από τα χεράκια της δεν θα ήθελα να δοκιμάσω, ούτε καν αν μου έταζαν πολλά λεφτά. Επειδή δεν νομίζω το 'μοντέλο' μας, με τέτοια νύχια, να ασχολείται γενικώς με τα στοιχειώδη οικοκυρικά, γενικώς δεν θα ήθελα να περάσω ούτε το κατώφλι του σπιτιού της- κατώφλι;;;καλέ να μην ανοίξει ούτε η πόρτα! Θα πεθάνω από μπόχα-. Επίσης, καλό θα ήταν να πάει κάποιος υγειονομικός έλεγχος κατά εκεί. Το πρώτο δείγμα, συνιστώ να το πάρουν από το ίδιο το εσωτερικό των νυχιών, διότι πρέπει να αποικιοκρατείται από πολλούς μικροοργανισμούς, 'φιλικούς' προς τον άνθρωπο! Τέλος να επισημάνω πως δεν υπάρχει χειρότερο θέαμα, από ένα νύχι που δεν αναπνέει ποτέ και είναι κατακίτρινο, μόλις το ξεβάψεις.....




        Εδώ η μόδα με ξεπερνάει...Από μικρή, μου άρεζε να θαυμάζω τις πασαρέλες, γιατί είχα την ευκαιρία να θαυμάζω όμορφα ρούχα, όμορφα μαλλιά, όμορφα maquillage και γενικώς όμορφες παρουσίες. Με τα χρόνια οι απαιτήσεις άλλαξαν! Τα μοντέλα πρέπει να είναι πιο άσχημα, γιατί έτσι βαφτίζονται "με ιδιαίτερη ομορφιά", πολύ αδύνατα με ατσούμπαλα πετάγματα των άνω και κάτω άκρων και οι πασαρέλες άρχισαν να γίνονται όλο και πιο εκκενρικές. Εγώ νόμιζα ότι όταν ένας σχεδιαστής έκανε επίδειξη, ήταν αφενός για να επιδείξει τα ρούχα που σχεδίασε (προφανώς) και αφετέρου για να δώσει κι αυτός με την σειρά του, έναν προσανατολισμό για το τι θα φορεθεί τον χειμώνα, την άνοιξη, το καλοκαίρι, το φθινόπωρο. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι τούτο το πόντσο-αχλάδι ( αχλαδοφέρνει-μην μου πείτε!), είναι εφικτό να φορεθεί από μια κοινή θνητή, παρά μόνο στις Απόκριες. Εάν πάλι είναι τόσο διακαής ο πόθος να ξεχωρίσει κάποιος για την σχεδιαστική εκκεντρικότητά του, ας δημιουργηθούν horror shows για να έχουν και εμπράκτως ένα νόημα! Το συγκεκριμένο πάντως δεν νομίζω να δημιουργεί κάποια ιδιαίτερη τάση, εκτός και εάν κάποια θέλει να κυκλοφορεί σαν φρούτο! Πάντως μπορείς να είσαι 'φρούτο' και χωρίς να το ντυθείς! Δεν νομίζω, όμως, ότι το συγκεκριμένο outfit μπορεί να τραβήξει τα βλέματα. Μάλλον απαρατήρητη θα περάσεις......




          Απαρατήρητη θα περάσει και η παρακάτω νεαρά μας , διότι φοράει κάτι απλό, λιτό, απέριττο και καθημερινό. 'Οπως έδειξε και η τάση, πρέπει να κρατάμε ένα πιο 'ήσυχο' ύφος και ακόμη πιο 'ήσυχες' γραμμές. Για να φαίνεται κάποιος ακόμη πιο 'ήσυχος', καλό είναι να έχει το maquillage θανάτου, γιατί πιο ήσυχος δεν μπορείς να γίνεις, ούτε να δείχνεις παρά μόνο σε τερματική φάση! Ιδιαίτερα βοηθητικό outfit, για workaholic κυρίες, που μπορεί να βρίσκονται στην δουλειά τους όλη μέρα, οπότε μπορούν να έχουν δύο ακόμη πουκάμισα για να βγουν και το βράδυ στο γνωστό σε όλους μας 'επαγγελματικό δείπνο'. 'Εχεις πρόχειρο ένα πουκάμισο από δεξιά, ένα από αριστερά (κι αυτά σε 'ήσυχους' τόνους), οπότε αλλάζεις μόλις προκύψει ό,τιδήποτε έκτακτο! Κατάλληλο και για κάποιο πιο πένθιμο γεγονός. Σε βγάζει... ασπροπρόσωπο...

Ούτε τρίχα να μην πετάει, παρακαλώ!

          Τι να κάνω, το παρατήρησα και θέλω να το καταθέσω, η δόλια., η καψερή! Λατρεύω να βλέπω όλες τις εκφωνήτριες δελτίων ειδήσεων, παρουσιάστριες είτε στα γνωστά, είτε στα περιφερειακά κανάλια, δημοσιογράφους γένους θηλυκού και γενικώς tv περσόνες, να είναι βαμμένες στο full, χτενισμένες στο πιο full και ντυμένες στην πένα. Το περπάτημά τους, είναι αυτό το 'είμαι ωραία, το ξέρω και το δείχνω', αλλά το χειρότερο από όλα είναι ότι υποκρίνονται πως παίρνουν συνέντευξη ή παρουσιάζουν το θέμα τους, ενώ ουσιαστικά είναι έκδηλη τόσο η βαρεμάρα, όσο και η αδιαφορία τους, ως προς αυτά που ακούνε από τον συνεντευξιαζόμενο και γενικώς πάνω στο θέμα. Το μείζον πρόβλημα είναι το εάν 'γράφουν' καλά στο γυαλί κι αν φαίνονται όντως περιποιημένες.
          Προφανώς μου δόθηκε το έναυσμα από κάτι που είδα και με έβαλε σε σκέψεις για ακόμη μια φορά, παρόλο που  βλέπω να συμβαίνει συνεχώς, διαρκώς κι ασταμάτητα. Ένιωσα τόσο περίεργα, να βλέπω Ελληνίδα δημοσιογράφο, να παίρνει συνέντευξη από έναν Ισπανό, εξαιρετικά μορφωμένο κύριο, που κατείχε άπταιστα την Ελληνικήν, είχε αυτή την μοναδική ηρεμία στο πρόσωπο, που για εμάς είναι σπάνιο θέαμα, έλεγε τόσο ενδιαφέροντα πράγματα και ήταν μια φυσιογνωμία με εκτόπισμα, που δεν είχε καμία ανάγκη να ντυθεί εξεζητημένα για να ουρλιάξει την ύπαρξή του και την συνετευξιάζουσα, να έχει πάει με αποκλειστικό σκοπό να κάνει μόδα και ως εκ τούτου ήταν ντυμένη σαν λατέρνα, αλλά το χειρότερο ήταν πως δεν έδινε καμία απολύτως σημασία σε αυτά που έλεγε ο συνομιλητής της. Κοίταζε προκλητικά γύρω τριγύρω, για να δει εάν την βλέπει κόσμος και οι ερωτήσεις διατυπώνονταν με τον αέρα του υποχρεωτικού, έως καταναγκαστικού έργου. Κι όμως, ο καθόλου υποκριτικά σεμνός κύριος, κατάφερε να την εξαφανίσει, βγάζοντάς την knock out και πολύ κατώτερη των περιστάσεων. Τα too much ρούχα της και η 'ψεύτικη' αντιμετώπιση του συνεντευξιαζόμενου, της γύρισαν 'το παιχνίδι' ανάποδα.
          Το βαρύγδουπο είναι στην φύση μας. Όλα τα κάνουμε βαρύγδουπα. Ο τρόπος με τον οποίο ανακοινώνεται ένα τραγικό γεγονός, είναι βαρύγδουπος. Ο τρόπος με τον οποίο πρωταγωνιστούν όλοι σε σειρές και ταινίες, είναι βαρύγδουπος. Από τις ασπρόμαυρες ταινίες του '40 μέχρι και τα καθημερινά σήριαλ, είναι όλα τραβηγμένα από τα μαλλιά. Προχθές, έβλεπα να ψυχορραγεί σε ελληνική παλαιά ταινία, ο κακός της παρέας.....Τι να μας μάθει κι ο διεθνής κινηματογράφος!... Αυτό ήταν παίξιμο!...Υπερβολή μέχρι τέλους (να δηλώσω πως υπήρξε και μετάνοια, από πλευράς του, για ό,τι κακό έκανε σε αθώους, φτωχούς και τίμιους ανθρώπους ). Για να μην μιλήσω για τις πάλαι ποτέ καθημερινές σειρές, που αποτέλεσαν φάρο και εξακολουθούν να αποτελούν εγχειρίδιο 'σωστής' ερμηνείας με πομπώδες ύφος, αργούς διαλόγους και σοβαρό, μέχρι αηδίας, ύφος, που εν τέλει, μόνον άφθονο γέλιο προκαλούσαν.
            Επανέρχομαι στις εκπομπές και τα δελτία και λέγω, πως επειδή εδώ και χρόνια παρακολουθώ ξένα δελτία ειδήσεων, ακόμα και πρωινές ενημερωτικές εκπομπές, πάντα καταλήγω να κάνω τις ίδιες σκέψεις. Γιατί πρέπει να βγαίνουν όλες εδώ πέρα, τόσο εξεζητημένα στο γυαλί; Σε γαλλική ενημερωτική εκπομπή, εμφανίστηκε δημοσιογράφος υπέυθυνη για τα κινηματογραφικά νέα, με δερμάτινο μπουφανάκι! Αδιανόητο για τα δικά μας δεδομένα... Δερμάτινο= Προχειρότητα. Ποια επιθυμεί να εμφανιστεί προχείρως; Ουδεμία! Άρα το δερμάτινο, καίγεται στο πυρ το εξώτερο. Α, θα το πω! Στην γερμανική τηλεόραση έχω δει τα πιο καταπληκτικά μαθήματα style, από νεαρές, καλοντυμένες δημοσιογράφους, χωρίς υπερβολές στο maquillage και με πολύ cool αέρα!
            Ξαναεπισημαίνω το αυτονόητο. Ουδείς ζήτησε ή είπε να εμφανίζονται σαν να έχουν μόλις καθαρίσει την κάπνα από το τζάκι τους. Ο λανθασμένος όμως εγκεφαλικός συνδιασμός Περιποίηση= Υπερβολή, είναι μια μετάλλαξη της διαχρονικής αξίας περί γυναικείας φιλαρέσκειας που καταλήγει σε αντίθετα αποτελέσματα. Something in between please! How hard can it be?

Υ.Γ. Μήπως τελικά είναι το θέμα του 'αέρα' όλο το ζήτημα; Γιατί όταν έχεις αέρα και προσωπικότητα θα τρίζουν τα πατώματα, όπως και να 'χει!

Ας πάρουν από ένα δελτίο προς εκφώνηση όλες τους και τέλειωσε το ζήτημα!

Στο club των 'πετυχημένων'

       "Επιτυχία"....Μια τόσο σχετική έννοια, που ο καθένας την πλάθει στο μυαλό του αναλόγως της πνευματικής του αντίληψης για τον κόσμο, τους ανθρώπους και την υπόστασή του. Εάν γυρίσεις όμως το κεφάλι σου γύρω τριγύρω, θα διαπιστώσεις ότι η επιτυχία έχει να κάνει με κάποια συγκεκριμένα βήματα και στερεότυπα, που άπαξ και τα κάνουν δυο - τρεις, μετά δημιουργούν μόδες (έστω και εφήμερες) κι όλοι ακολουθούν σαν τα προβατάκια, γιατί θέλουν απεγνωσμένα να εισέλθουν στο club. Αυτό των 'επιτυχημένων' ή τουλάχιστον αυτοαποκαλούμενων ως 'επιτυχημένων'.
         Βήμα Νο 1: Μαζεύονται όλοι σε συγκεκριμένα μαγαζιά. Δεν γίνεται σε κάποιες πόλεις, αλλά σε όλες. Είναι το 'μουράτο' μαγαζί και από εκεί και πέρα το χάος. Πόσες φορές έχω αναρωτηθεί εάν το τάδε μαγαζί έχει μέλι ή δίνει τον καφέ free και γίνεται λαϊκό προσκύνημα! Εκεί όμως! Επιμονή! Έστω και όρθιοι, έστω και στριμωγμένοι θα περιμένουν μέχρι να αδειάσει κανένα τραπέζι για να αράξουν. Εγώ το ομολογώ...Δεν μπορώ να ευχαριστηθώ καφέ μέσα στην οχλοβοή, βλέποντας τους καημένους τους σερβιτόρους να τρέχουν πέρα δώθε σαν τρελοί για να προλάβουν! Απλά δεν το απολαμβάνω...
         Βήμα Νο 2 : Πρέπει όλοι να ντύνονται το ίδιο. Αυτό φαίνεται, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, στα αγόρια. Ίδιες μπλούζες, ίδια παντελόνια, το παπούτσι που πάνω κάτω περιμένεις να φορέσει ο dude απέναντί σου, ακόμη και ίδια κόμμωση, γιατί δυστυχώς οι άντρες τι να κάνουν, είναι περιορισμένοι στυλιστικά!
          Βήμα Νο 3: Πρέπει απαραιτήτως να στέκονται και να κοιτούν όλοι με τον ίδιο τρόπο. Ο αέρας που εκπέμπει ο καθένας είναι κόπια. Εδώ οι θηλυκές υπάρξεις δίνουν ρέστα. Είναι όλες ακριβώς ίδιες, κάνοντας τις ίδιες πόζες και υιοθετώντας ακριβώς το ίδιο βλέμμα τύπου "Είμαι καλύτερη σας, το ξέρω και το δείχνω".
           Βήμα Νο 4: Σκι στο βουνό. 'Πετυχημένος' που δεν κανονίζει μέσα στον χειμώνα και κυρίως στα Χριστούγεννα, μια εξόρμηση στο βουνό για σκι, απλά δεν έχει λόγο να περιφέρεται ανάμεσα σε τέτοιους κύκλους, γιατί δεν είναι 'πετυχημένος'. Δεν έχει σημασία αν σιχαίνεσαι το σκι φίλε ή φίλη μου! Πρέπει να παίξεις το παιχνίδι αλλιώς δεν θα σε παίζουν και οι άλλοι!
           Βήμα Νο 5: Τα γνωστά νησιά! Εδώ χασμουριέμαι μέχρι να με πάρει ο ύπνος! Ο 'μαϊντανισμός' επιβάλλει να πας ή σε Μύκονο ή σε Σαντορίνη. Μέχρι εκεί φτάνει η φαντασία ενός 'επιτυχημένου', όταν ένας ολόκληρος κόσμος ξεδιπλώνεται γύρω σου και περιμένει να τον ανακαλύψεις! Άβυσσος...
           Βήμα Νο 6: Ένας 'επιτυχημένος' πρέπει να δίνει το παρόν στο γυμναστήριο, κάνοντας μόστρα σε νεαρές μουσίτσες που χασκογελούν ανουσίως, γιατί κι αυτές προετοιμάζονται να εισέλθουν στους 'πετυχημένους' κύκλους. Δεκτό και το σενάριο να μην κάνει μόστρα σε πιτσιρίκες, γιατί είναι τρελά ερωτευμένος με το σώμα του και δεν προλαβαίνει να χαζεύει εδώ κι εκεί, γιατί έχει να χαζέψει τον εαυτό του!
            Βήμα Νο 7: Η σχέση. Πρέπει απαραιτήτως να ζευγαρώνουν με έτερον ήμισυ που γνωρίζει σκι, προτιμάει κάθε χρόνο ένα από τα δύο προαναφερθέντα νησιά, έχει το γνωστό ντύσιμο copy paste και πάει σε συγκεκριμένα 'πετυχημένα' στέκια. Δηλαδή ψάχνεις κάτι σαν και του λόγου σου, αλλά σε opposite version.
             Βήμα Νο 8: Τα μπουζούκια την Πρωτοχρονιά. Πάση θυσία, πρέπει να κλείνεις τραπέζι για να γιορτάσεις την αλλαγή του Έτους, σπάζοντας πιάτα και επίσης το κεφάλι σου την επόμενη μέρα, που κουδουνίζει από 'τα ποτά' που κατέβασες για να δείξεις ότι διασκεδάζεις! Εξού και η τετριμμένη ερώτηση "Σε ποιον έκλεισες τραπέζι για Πρωτοχρονιά;". Εγώ προσωπικά σε κανέναν!
             Βήμα Νο 9: Το εξοχικό. Εδώ μιλάμε για το αποκορύφωμα της επιτυχίας! Δεν έχει σημασία αν πλέον δεν μπορείς να το συντηρείς. Φτάνει να το διαθέτεις κι ας τρως μόνο ψωμί και τυρί όλο τον χρόνο για να περισσεύεις χρήματα για χαράτσια. Σημασία έχει να σε θεωρούν νεόπλουτο οι γύρω σου. Όλα τα άλλα είναι οδοντόκρεμες.
              Βήμα Νο 10: Το αμάξι. Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας! Εάν και οι Ελληνικοί δρόμοι δεν είναι για ταχύτητες κι αν και σκυλοβρίζεις μέσα σου (ή κι απ' έξω σου), κάθε φορά που πέφτεις σε λακκούβα ευχόμενος να οδηγούσες ή tank ή κάρο, γιατί θα ήσουν ήσυχος και στις δύο περιπτώσεις, το αμάξι είναι η αρχή, η μέση και το τέλος στη ζωή ενός 'επιτυχημένου'! Η λαμαρίνα δηλώνει επιτυχία. Όσα περισσότερα άλογα διαθέτεις, τόσο αυξάνεται και το prestige. Εάν είναι και cabrio (convertible για τους φίλους στην Αμερική), σε συνδυασμό με άφθονο μπράτσο αλλά ελάχιστες τρίχες στο κεφάλι, τελείωσε... είσαι top και με την βούλα!
              Βήμα Νο 11: Last but not least είναι τα Καρναβάλια...Ακόμη μια banal ερώτηση τύπου "Τι θα ντυθείς φέτος". O true πετυχημένος πρέπει να σκέφτεται όλο το έτος τι στολή θα βάλει για να κάνει πάταγο, αλλά και να στρωθεί να σκεφτεί σε πια πόλη θα βρεθεί για να απολαύσει καμιά παρέλαση ή θα συμμετάσχει αυτοπροσώπως. Εδώ μάλιστα! Αυτή είναι η επιτομή της επιτυχίας! Να θεωρείς το Καρναβάλι, άλλοθι για να ξεφτιλιστείς από το πολύ ποτό και τις σαχλαμάρες και να το συζητάς μήνες πριν!
              Τώρα για 'σενα φίλε μου, που ακόμη πας διακοπές στο χωριό σου, δεν έχουμε κάποια ομάδα κατάταξης, αλλά φρόντισε να αλλάξεις προορισμό, γιατί δεν σε βλέπω σύντομα στην κορυφή της κοντόφθαλμης επιτυχίας...


"Πετυχημένα" κορμιά σε "πετυχημένες" διακοπές!

Περί τριχών ο λόγος!

      Η Πανσέληνος έφυγε, ξημέρωσε μια νέα μέρα και να πάλι, που μου ήρθε στα μούτρα κάτι τόσο πεζό και συνάμα τόσο σύνηθες περί γυναικών και τριχών. Η αλήθεια είναι ότι ακόμη δεν έχει βρεθεί γυναίκα που να είναι χαρούμενη με το χρώμα των μαλλιών της (εμένα μου αρέσουν πολύ τα δικά μου ως έχουν, για την ώρα τουλάχιστον, για να μην το παίζω κι έξυπνη...).
       Το μαλλί για την γυναίκα είναι δόγμα, είναι τόσο ιερό που ένας προσεκτικός παρατηρητής θα δει πως άπαξ και βρεθεί σε καβγά μεταξύ γυναικών, αυτό που θα προσπαθήσει να καταστρέψει η μία πάνω στην άλλη είναι το μαλλί της. Το μαλλί σηματοδοτεί το είναι της κι έτσι και τολμήσεις να βάλεις χέρι...βρες λαγούμι να κρυφτείς γιατί, φίλε μου, δεν σε βλέπω καλά!
        Πάρε για παράδειγμα μια φρεσκοχωρισμένη γυναίκα. Το πρώτο που θα αλλάξει είναι το κούρεμα και πολλές φορές καταστροφικά, την απόχρωση του μαλλιού. Στις ηλικίες δε, 14 - 18 γίνεται ο κακός χαμός. Λίγο λόγω των ορμονών, λίγο από αντιγραφή, λίγο από επανάσταση χωρίς αιτία, είναι οι ηλικίες που θα φανεί ποιες θα ενηλικιωθούν με καμένες τρίχες και δεν θα μπορέσουν να ξανακάνουν και πολλά και ποιες θα διατηρήσουν ένα ζωντανό μαλλί που θα το ξεκάνουν αργότερα.
          Ποτέ δεν κατάλαβα πάντως γιατί οι περισσότερες πρέπει από μελαχρινές να γίνονται σχεδόν platinum ξανθές με αποτέλεσμα να φαίνεται το τριχωτό, ατροφικό. Και μόνο στην ιδέα ότι θα μπω σε μια διαδικασία, 'η ρίζα άρχισε να φαίνεται, πάω να τα ξαναβάψω', με κούρασε ήδη. Και να πεις ότι θα κάνεις κάτι κοντά στους τόνους σου δεκτό και τέλειο. Αλλά από Μεσογειακή μελαχρινή, να γίνεις ξανθιά Σκανδιναβικής προέλευσης είναι μεγάλο το άλμα κι όχι απαραιτήτως επιτυχημένο!
           Όλα αυτά με αφορμή,κάποιες ξανθές παρουσίες στην μικρή ή μεγάλη οθόνη, στην γειτονιά, στην πόλη, στα περίχωρα αυτής και σε όλη την χώρα τέλος πάντων. Μετά πας και βλέπεις άντρες, μέλη black metal συγκροτημάτων εκ Σκανδιναβίας και είσαι πια σίγουρος ότι η ανασφάλεια δεν χτυπάει μόνο τις γυναίκες (για να μην τις αδικώ κιόλας), αλλά τελευταίως δεν έχει περιορισμούς. Εδώ το σκεπτικό, βέβαια, είναι άλλο. Σου λέει black metal παίζω, το λέει και το όνομα. Πού να πάω με ξανθό μαλλί...
            Βρε, δεν πειράζει, παίζε εσύ καλά την μουσική σου κι άσε τις τρίχες. Σημασία έχει να βγει μουσικά αυτό που πρεσβεύεις, γιατί το έχεις στο αίμα σου. Ξανθός ας είσαι, πάλι φίλοι θα 'μαστε! Κι επειδή κατάφερα να συνδυάσω το ξανθό με το black metal έχω να πω το εξής: Έκαστος στο είδος του. Μια μελαχρινή παρουσία, είναι φτιαγμένη έτσι γιατί της πάει. Αυτά είναι τα χρώματά της. Αν γεννήθηκε με ξανθές αποχρώσεις, τότε ακόμα καλύτερα...γεννήθηκε με αυτό που οι περισσότερες θα ήθελαν να είναι. Έτσι λοιπόν και το black metal, ακούγεται αυθεντικά σκοτεινό όταν προέρχεται από τον Βορρά. Γιατί εδώ οι νότες αλλάζουν και γίνονται πιο φωτεινές. Ξεφεύγουν από τα αυστηρά όρια αυτού του είδους μουσικής, γιατί αλλάζει η κουλτούρα.
             Γιατί εδώ υπάρχει άπλετο φως, ένας υπέροχος ήλιος και μια προκλητική θάλασσα που περιμένει να την εξερευνήσεις...

Υ.Γ. Ε, καλά δεν είπαμε να την εξερευνήσεις και πολύ γιατί σουλατσάρουν κάτι περίεργοι ξιφίες και ξεμπαρκάρουν πού και πού κάτι λευκοί καρχαρίες, οπότε συστήνω πλατσούρισμα στα ρηχά. This is much safer...


Κούκλες είναι either way!

Ο νιπτήρας και το design

      Αυτός είναι ο τίτλος του σημερινού παραμυθιού μας! Μια φορά κι έναν καιρό, που λέτε, ήταν μια κορασίδα που εκεί που περιφερόταν αμέριμνη στας ιστοσελίδας, έπεσε επάνω σε θέμα με τίτλο "Νιπτήρες με design". Κοίταξε λοιπόν κι αυτή να δει πόσο design να χωρέσει σε έναν νιπτήρα...
      Όντως χωράει! Οι σκέψεις όμως που προξενήθηκαν στον εγκέφαλο της νεαράς, ήταν άλλες. Α) Γιατί πρέπει να είναι και καλά τόσο πολύπλοκοι (οι νιπτήρες λέμε), μιας και δεν υπάρχει περίπτωση να τους δουν και πολλοί. Β) Ακόμα κι αν τους δουν (για να το παίξει και λίγο Λυσίας), δεν έχει κάποια ιδιαίτερη σκασίλα αν θεωρηθεί απλός ή όχι -μπορεί να είναι απλός και όμορφος, ένα άλφα γούστο το διαθέτει-! Γ) Πώς θα τον καθαρίσει έναν τέτοιο νιπτήρα, πού να πάρει....
       Γενικώς τα έπιπλα και κυρίως τα είδη μπάνιου, πρέπει να τα σκέφτεσαι στις πραγματικές τους διαστάσεις, που πάει να πει, στον τρόπο με τον οποίο θα λειτουργούν στην καθημερινότητά σου. Η ντουζιέρα, η μπανιέρα και ο νιπτήρας, μένουν καθαρά και 'χτυπάνε' ωραία στο μάτι, μόνο μέσα στο κατάστημα. Άπαξ και πέσουν οι πρώτες στάλες νερού, άστο φίλε μου...χάθηκε το παιχνίδι....
       Ξεκινάς να παίζεις κρυφτούλι με το νεράκι και τα πολυαγαπημένα άλατα που μας  αφήνει με τόση χαρά! Και να πεις κι ότι όλα τα υλικά μπορούν να δεχτούν στην επιφάνειά τους καθαριστικά ενάντια στα άλατα, πάει στο καλό. Αμ, δε! Αν είναι να κοψοχολιάζεσαι κάθε φορά που πας να καθαρίσεις, τότε αυτό δεν είναι ζωή αλλά μαρτύριο.
        Επομένως στην πράξη, το design είναι μόνο για να το χαζεύεις. Άρα, σύμφωνα με τους κανόνες life style, πρέπει να έχεις δύο μπάνια...Ένα προς χάζι κι ένα προς χρήση. Επειδή όμως α) δεν έχουν όλοι ένα αμερικάνικου τύπου σπίτι όπου ένα μπάνιο είναι όσο ένα ολόκληρο διαμέρισμα και στο ίδιο σπίτι βρίσκονται άλλα τρία salles de bains και β) οι δύο προαναφερθέντες χώροι ιδιωτικής έκφρασης,  χρειάζονται προσοχή, καθάρισμα και φροντίδα, ήδη η υποφαινόμενη εξοντώθηκε νοητά την ώρα τούτη που γράφει αυτές τις γραμμές. Ευτυχώς δηλαδή, που δεν είναι και άτομο που κάνει parties και δεξιώσεις για να σουλατσάρει κόσμος νυχθημερόν, άρα δεν υπάρχει φόβος να σχολιαστεί δυσμενώς για τον άνευ design νιπτηρούλι της! Εδώ μέσα μπαίνουν μόνο λίγοι και καλοί, οπότε για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε!
         Συμπέρασμα: Ύστερα από ολίγη σκέψη, η νεαρά απεφάνθη ότι δεν έχει καμιά όρεξη να προκαλεί προβλήματα στον εαυτό της εκεί που δεν υπάρχουν. Από την στιγμή που μιλάμε για οικία κι όχι κάποιο πολυσύχναστο bar, θέλει να την βολεύει και να την εξυπηρετεί κι όχι να τρέχει με τις πετσέτες για να καθαρίζει κάθε φορά που πλένεται και καταφέρνει να πιτσιλίσει το σύμπαν...γιατί από το πολύ design έχει ξεχάσει να δει πόσο βάθος έχει κι αν το τρεχούμενο νερό επιστρέφει στα μούτρα της!
         Ααααχ, σαν την βολικότητα δεν έχει...Και ζήσανε τα μπάνια καλά και οι οικοδέσποινες καλύτερα!!!....

Υ.Γ  Όχι δηλαδή, ας πει κάποιος ότι είμαι τρελή....Ο πρώτος νιπτήρας μου προκαλεί αναγούλα (για ευνόητους λόγους), ο δεύτερος, μολονότι προορίζεται για σπίτι δεν είναι καθόλου πρακτικός κι ο τρίτος ομολογουμένως, δεν ξέρω αν λειτουργεί με ηλιακή ενέργεια ή με ρεύμα, αλλά προσωπικά θα έτρεμα στην ιδέα μήπως πέσει πάνω του νερό και βραχυκυκλώσει.... Εγώ είμαι η στραβή;;;;....Όχι πείτε μου...

52 + 6 τρόποι να γίνεις zombie

       Τρελαίνομαι να σερφάρω σε γυναικεία, τύπου life style portals κι όχι μόνο, όπου πάντα θα δω κάτι για να γελάσω με την ψυχή μου, γιατί ξέρω ότι προσπαθούν απεγνωσμένα να μου δημιουργήσουν ανάγκες από εκεί που δεν υπάρχουν ή να μου παρουσιάσουν το ίδιο θέμα με πανομοιότυπους τίτλους για να με κάνουν απλά να εκραγώ!
        Κατ' αρχάς έχω θίξει σε ανύποπτο χρόνο, ότι έχει γίνει πολύ σύνηθες να γράφονται τίτλοι 5+1, 8+1, 12+3 π.χ μυστικά ομορφιάς! Δεν είναι δυνατόν να γραφτεί πολύ απλά 6, 9,15 μυστικά ομορφιάς; Μάλλον βάζοντας το + γίνεται πιο 'μουράτο'. Κι από εδώ ξεκινάει η κόλασις....
         Αφού έχεις αθροίσει με το μυαλό σου πόσα είναι πια αυτά τα μυστικά, που μεταξύ μας δεν τα λες και μυστικά γιατί τα έχεις ακουστά χρόνια πριν και είσαι βέβαιος ότι θα δεις ξανά τα ίδια γραμμένα αλλιώς, αύριο και μεθαύριο και τον επόμενο μήνα, αρχίζεις και διαβάζεις τα μυστικά του douche! Μεταξύ μας δεν ήξερα ότι έχει κάποιο ιδιαίτερο μυστικό. Άπαξ κι έχω σφουγγάρι, νερό, σαπούνι ή αφρόλουτρο έχω κάνει το πρώτο βήμα για να κατακτήσω τον πλανήτη Άρη. Στην πορεία βλέπεις αν πρέπει να τρίψεις τις φτέρνες σου κι όλα τα σκληρά σημεία κι αν πρέπει να θερίσεις καμιά τρίχα για να μην κυκλοφορείς σαν τον άνθρωπο των σπηλαίων. Όστις ή ήτις θέλει αποτρίχωση με κερί αυτό θα το βολέψει σύμφωνα με το πρόγραμμά του. Αλλά 9 + 1 που ισούται με 10 ολόκληρα μυστικά, δεν είχα καταμετρήσει στον φτωχό μου εγκέφαλο.
          Το ίδιο ισχύει με 6 + 1 κόλπα για να πακετάρεις σωστά τα πράγματα στην βαλίτσα. Τόσα χρόνια που πακετάριζα ανακαλύπτοντας μόνη μου τι με βολεύει και τι όχι, έπαθα τίποτα; Γιούριααααα! Εγώ όμως θα σε ταπώσω και θα σου πω ότι υπάρχουν 14 + 1 μυστικά κι όσο και να ψάχνεις δεν θα τα βρεις...Τώρα αν σε κάποιον δεν του κόβει και πάνω στα ρούχα βάλει και τα παπούτσια του χωρίς να τα έχει πακετάρει σε ξεχωριστή θήκη, καλά θα κάνει να συνηθίσει στην ιδέα ότι α) μόλις φτάσει στον προορισμό του πρέπει να κάνει επειγόντως laundry β) θα κυκλοφορεί με μια πατημασιά πάνω στο ρούχο σαν σχέδιο, οπότε διάλεξε και πάρε!
            Παράλληλα έχεις, επί καθημερινής βάσης, κι εκείνα τα μυστικά για το πώς να ρίξεις την κοιλιά. Φάε αυτά- μην φας τα άλλα, κάνε αυτό, κάνε εκείνο. Εγώ το ξέρω από πρώτο χέρι. Δεν πιάνει τίποτα! Κάνε εκεί μια φυσιολογική διατροφή και γυμναστικούλα και η κοιλίτσα θα βρίσκεται σε πολύ ωραία, θηλυκά και καμπυλωτά επίπεδα. Ε, ας έχω και λίγη κοιλίτσα, δεν χάθηκε ο κόσμος! Το ίδιο ισχύει και για την κυτταρίτιδα! Άμα το 'χει η κούτρα σου να κατεβάζει ψείρες, άστο να πάει το παλιάμπελο! Κι αυτή έχει την χάρη της!
           Από την άλλη έχουμε το πολύ γνωστό "αυτά είναι τα 5 προϊόντα που πρέπει να έχετε στο καλοκαιρινό necessaire σας". ΠΡΕΠΕΙ; Από ποιον ακριβώς πρέπει; Από πού κι ως πού πρέπει, αν δεν τραβάω ιδιαίτερο ζόρι. Επειδή το βλέπω γραμμένο μπροστά μου; Α, να με συγχωρείτε, αλλά σε αυτήν τη ζωή τίποτε δεν πρέπει εάν δεν το θέλεις! Κι επειδή στην ηλικία που είμαι ξέρω τι μου πρέπει και τι όχι, καλύτερα να τα πούμε μια άλλη φορά!
            Φυσικά να μην ξεχάσω την πιο banal είδηση, "Δείτε την τάδε με φουσκωμένη κοιλίτσα". Εδώ δεν ξέρεις πραγματικά ποια είναι η είδηση! Ότι θα γεννήσει η τάδε διασημότητα ή ότι φούσκωσε η κοιλιά. Γιατί εάν είναι το δεύτερο, να υπενθυμίσω ότι από την εποχή του homo erectus, το θηλυκό είναι αυτό που έχει την ικανότητα της κυοφορίας και άμεση συνέπεια μιας κυοφορίας, είναι η φουσκωμένη κοιλιά. Εάν πάλι είναι το πρώτο, πάλι δεν μου κάνει εντύπωση, διότι κάποια στιγμή της ζωής της, βάσει πιθανοτήτων θα κυοφορήσει. Οπότε οποία έκπληξις σε όλο αυτό;! Απλά για να γίνει ο εγκέφαλος κιμάς.
             Για να μην μιλήσω για τους βαρύγδουπους τίτλους "ΣΟΟΟΟΚ", "ΤΡΟΜΕΡΟΟΟ" κτλ. που σε προκαλούν να τα διαβάσεις και το θέμα είναι κάτι παραπάνω από "δεν μας παρατάς ρε πατάτα" (είπα να μην βρίσω), γιατί τελικά σου αναφέρει πόσες φορές ανοιγοκλείνει η κάμπια τα μάτια της σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου ή ότι οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι η ζέβρα έχει τελικά 32 χρώματα αλλά το ανθρώπινο μάτι αντιλαμβάνεται μόνο τα δύο. Πλάκα μου κάνουν, ε;
             Last but not least αυτός ο αναθεματισμένος χρόνος! Για κάθε τι σου ξεφουρνίζουν και το ουτοπικό "τι είναι 5 λεπτά από τον χρόνο σου για να ασκηθείς στο γραφείο"; Ομολογουμένως, τα 5 λεπτά δεν είναι τίποτα. Το ότι θα ιδρώσω και δεν θα ξέρω που να κάνω ένα ξέπλυμα μέσα στο γραφείο δεν ξέρω, βάλε κι ότι πρέπει να αλλάξω και ρούχα. Αυτομάτως τα 5 γίνονται 25 λεπτά κι όντως 25 λεπτά δεν έχω. Κι αν κάνω την σούμα για κάθε τι που θα ήταν καλό να κάνω στην καθημερινότητά μου, σου βγάζω ένα δίωρο στο νερό κι άντε να εξασφαλίσεις αυτό το διωράκι. Και κάπως έτσι σου μπαίνουν ιδέες να κόψεις ώρες από τον υπέροχο ύπνο σου... Και κάπως έτσι αρχίζεις να νιώθεις κόπωση...Κι όταν νιώθεις κόπωση αρχίζει να φαίνεται...Κι όταν αρχίζει να φαίνεται, θυμίζεις ένα zombie...Zombieοποιείται και το σώμα αλλά πρωτίστως το πνεύμα...Κι αν τελικά είσαι ένα zombie, τι νόημα έχουν όλα τα άλλα;
           

Από την διατροφή στην διαστροφή

          Να που φτάσαμε στην εποχή της διαστροφής, ακολουθώντας διατροφικά μονοπάτια, γιατί σήμερα κι ο τελευταίος έχει άποψη περί 'σωστής' διατροφής! Δεν υπάρχει μέρα που να μην περιπλανηθώ σε ιστοσελίδες και να μην πέσω πάνω σε τίτλους όπως 'super foods', 'αυτές είναι οι δέκα τροφές που θα σας κρατήσουν για πάντα νέους', 'αυτές είναι οι πέντε τροφές που θα καθαρίσουν την επιδερμίδα σου', 'αυτές είναι οι δώδεκα τροφές που θα κάνουν πλάκα την κοιλιά σου', 'αυτά είναι τα είκοσι διατροφικά βήματα για να εξαφανίσεις την κυτταρίτιδα', 'δες τι θα τρως για να είσαι γεμάτος ενέργεια', 'φάε τα παρακάτω και θα αποκτήσεις μούσκουλα', 'φάε τα παραπάνω και θα έχεις γράμμωση στο τσακ μπαμ'.......Περιμένω να δω ποιες είναι οι τροφές που θα μας εξαφανίσουν τελείως για να ησυχάσουμε!
           Οι συζητήσεις δε στα γυμναστήρια, έχουν τον αέρα -κοίτα τα ξέρω όλα γιατί έχω βαφτιστεί από μόνος μου διδάκτωρ διατροφολογίας- και πάντα σου μιλάνε με τρόπο αυστηρό γιατί οι ίδιοι είναι αυθεντίες και πρέπει απαραιτήτως να ακολουθήσεις την κάθε μπούρδα που σου λένε κι ας ξέρεις ότι για το δικό σου σώμα και τις ανάγκες σου απλά δεν κάνουν! Όμως δεν παύεις να είσαι ένας βλάκας που ζεις στο σκοτάδι και πρέπει απαραιτήτως οι 'διδάσκαλοι' να σου δώσουν τα φώτα τους για να δεις το φως το αληθινό. Θα 'δεις' μάλιστα τόσο φως που θα χάσεις την ισορροπία στην καθημερινότητά σου και θα γκρεμοτσακιστείς...
            Και κάπως έτσι ξεκινάει η προσωπική σου κάτω βόλτα. Φάε πολλά ψάρια - όχι μην τρως πολλά ψάρια γιατί θα συσσωρευτεί υδράργυρος στον οργανισμό σου. Φάε goji berry - όχι καλύτερο είναι το ρύζι κινόα. Φάε σοκολάτα - όχι μην τρως, θα βγάλεις ακμή. Πάρε ιπποφαές και σπόρους chia, πίνε γάλα γαϊδάρας, προτίμησε την στέβια, πίνε πράσινο καφέ για αδυνάτισμα, φάε αμπούλες μαύρου σκόρδου κι έχεις να διαλέξεις ανάμεσα σε χιλιάδες συμπληρώματα μουρουνέλαιου, λεκιθίνης, φολικού οξέως, ασβεστίου, μαγνησίου, βιταμίνης C, άγριου τριαντάφυλλου, σάπιας μαργαρίτας, ασβεστωμένης τουλίπας και αποξηραμένου κρίνου. Έχεις να διαλέξεις και ανάμεσα σε αμπούλες, σιρόπια, χάπια, ορούς και ενέσεις, που θα βαράς στα τουρλωμένα οπίσθιά σου. Μπορείς ακόμη και να αλείφεσαι για καλύτερη εισχώρηση στον οργανισμό μέσω κάθε πόρου του δέρματος!
             Εγώ το δηλώνω ευθέως. Δεν θα μείνει καλλιέργεια για καλλιέργεια στο τέλος! Θα τα ξεκληρίσουμε όλα! Έχω μια απορία όμως βρε παιδάκι μου. Αφού όλοι σήμερα μιλάνε για ισορροπημένη διατροφή, γιατί χρειάζονται και τα συμπληρώματα; Γιατί απλούστατα χάθηκαν οι θρεπτικές αξίες των τροφίμων. Είσαι πια σίγουρος ότι τρως ραδιενέργεια με ωραίο περιτύλιγμα. Όλοι φωνάζουν "φάτε φρούτα και λαχανικά". Γιατί τα φρούτα και λαχανικά είναι σε καλή κατάσταση; Το φυτοφάρμακο πάει σύννεφο. Λίγα σκάνδαλα έχουν ξεσπάσει κατά καιρούς, ακόμα και με τις βιολογικές καλλιέργειες; "Πιείτε άφθονο νερό",. γιατί το νερό είναι κι αυτό στα καλύτερά του; Αν δεν είναι full στο φυτοφάρμακο θα είναι τίγκα στο κολοβακτηρίδιο. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.
             Θα μου πει τώρα κάποιος, "δηλαδή να μην τρώμε τίποτα;". Δεν γίνεται να μην τρως κι αυτό το ξέρουμε όλοι. Τρώμε όμως με δική μας ευθύνη. Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που να μην γνωρίζει τι βάζει στο πιάτο του. Κάνουμε, όμως, ότι δεν καταλαβαίνουμε για να μην απελπιστούμε. Το θέμα δεν είναι, παρόλ'αυτά, να εθιστούμε σε στρατηγικές που μόνο ψυχωτικούς μπορούν να μας κάνουν. Θυμάμαι πάντα, τι μου είχε πει μια γυμνάστρια περί σοκολάτας: "Δεν έχει νόημα να τρως με τύψεις γιατί ό,τι και να δοκιμάζεις θα σου κάθεται στο λαιμό. Θες σοκολάτα; Να την φας. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν προβλήματα υγείας και δεν έχουν γευτεί γλυκό στην ζωή τους. Κι εμείς που μπορούμε τρελαινόμαστε;"
              Απλά δεν βγάζει πουθενά η υπερβολή. Ούτε είπαμε να είσαι ένα κινούμενο ανθυγιεινό ον που ότι λιπαρό, τηγανητό και κορεσμένο βρεθεί στο διάβα του θα το τσακίσει. Γιατί κι εκεί υπερβολικός είσαι κι ανεύθυνος με την υγεία σου. Χρειαζόμαστε ισορροπία και λίγο από όλα μέσα σ' όλα! Όσο για το γνωστό..."δείτε την τάδε σαραντάρα με τέλειο κορμί που θα ζήλευε και εικοσάρα", απλώς δεν υφίσταται εάν, ως δια μαγείας,  δεν ρίξει ατελείωτο ιδρώτα στα γυμναστήρια. Α, είναι και η γνωστή απάντηση στην ερώτηση "μα τι κάνεις και διατηρείσαι έτσι"- "α, τίποτα σπουδαίο, απλά είναι το σκαρί μου τέτοιο"....Μα τέτοια σκαριά βρε παιδί μου οι Μεσογειακές.....Ναι, μωρέ ούτε ώρες στα γυμναστήρια είναι, ούτε θυσιάζουν κάθε μπουκιά τους με γνώμονα την σιλουέτα τους! Γεννήθηκαν με το χάρισμα! Δούλεμααααααα!
               Εν τέλει, εγώ ψηφίζω ναι σε όλα με μέτρο, χωρίς να πολυτρελαίνομαι! Άλλωστε δυο μέτρα γης αναλογούν σε όλους μας, απλά διαφέρει το style με το οποίο θέλει να τα πάρει ο καθένας (τα δυό μέτρα γης λέμε!) Άλλοι σαν Κούροι και Αφροδίτες της Μήλου κι άλλοι σαν Κουασιμόδοι.
                It's up to us, baby!
     

Ξεσκαρτάρω άρα υπάρχω

       Και...κάπως έτσι, με αυτό το σκεπτικό της αναγέννησης και του επαναπροσδιορισμού της ζωής μου, άρχισα να την ξεκαθαρίζω (τη ζωή μου, λέμε). Για την ακρίβεια να την ξεσκαρτάρω όπως προανέφερα στον τίτλο, από οτιδήποτε και οποιονδήποτε την μόλυνε και τη δηλητηρίαζε για χρόνια ολόκληρα.
        Αν αναλογιστεί κανείς στη ζωή του, πόσα πράγματα, ανθρώπους και καταστάσεις ανέχθηκε παρά τη θέλησή του, είναι λογικό κάποια στιγμή να επέλθει ένα "μπαμ" και να στρωθεί στη δουλειά για να ανακαλύψει την πηγή του κακού. Όταν, για παράδειγμα, έγινα μαθήτρια όλοι μου έλεγαν τι ωραία θα είμαι με τα άλλα παιδάκια και θα παίζουμε στα διαλείμματα κι όλα αυτά στα πλαίσια της κοινωνικοποίησης. Απλώς ξέχασαν να μου πούνε ότι θα τους τρώω στην "μάπα" χωρίς να τους έχω επιλέξει και όχι μόνο θα ανέχομαι αυτούς, αλλά και ένα σωρό δασκάλους και καθηγητές με τα δικά τους ψυχοσωματικά προβλήματα που ξεσπούσαν σε εμάς, γιατί δυστυχώς είναι λίγοι αυτοί που κάνουν καταπληκτικά τη δουλειά τους.
         Κι έτσι από μικρή αναγκάστηκα να καταλάβω την έννοια της κοινωνικοποίησης the hard way, γιατί πρώτα στην τάξη θα πάρεις το βάπτισμα του πυρός. Η τάξη είναι ΑΚΡΙΒΩΣ η μικρογραφία της κοινωνίας σε petite έκδοση. Έχεις να κάνεις με τον ρουφιάνο, το παλιοτσογλάνι που πουλάει μαγκιά στα αδύναμα παιδάκια, την 'ξεπεταγμένη', τα κομπλεξικά, τα κουτσομπόλικα, αυτόν που δεν παίρνει με τίποτα τα γράμματα, το γλειφτράκι, το απροσάρμοστο και λίγο πολύ ξέρεις και τη δουλειά θα επιλέξουν να κάνουν. Κάτι απ' όλα αυτά ήταν και ο αγνά κακός άνθρωπος που είχες την ατυχία να έχεις αργότερα για διευθυντή, "αφεντικό", προϊστάμενο... Άρα η κοινωνικοποίηση πέτυχε. Σιχαίνεσαι την μικροπρέπεια των ανθρώπων από τόσο μικρή ηλικία. Και έχεις το πρώτο δείγμα για την οικογένεια από την οποία προέρχεται έκαστο καθαρματάκι και φαντάζεσαι τι 'σόι' συμπεριφορά θα έχει η μαμά κι ο μπαμπάς του με τους 'συναδέλφους', υφισταμένους ή προϊσταμένους...
         Στη συνέχεια ανέχεσαι ανόητες παρέες, που δεν έχουν να σου προσφέρουν τίποτα και αναρωτιέσαι "Μα, γιατί κάθομαι εδώ. Έχω καλύτερα πράγματα να κάνω". Παρέες που σε πρόσβαλαν, που σε είχαν μόνο για στιγμές, που λυπήθηκαν αναγκαστικά με τις λύπες σου αλλά ξέρασαν χολή στις χαρές σου και το ίδιο έκαναν και πολλοί συγγενείς σου.
          Πρόκειται για έναν άκρως μιαρό κλάδο της κοινωνικής ζωής του ανθρώπου, που αποκλειστικός λόγος ύπαρξής του είναι να σε κάνει να νιώθεις χάλια, να πετάει σπόντες ή να σου κάνει κατά μέτωπον επιθέσεις, χωρίς να ξέρεις, για την ακρίβεια, από πού σου έρχονται τα χαστούκια. Να έχεις και την "πολυαγαπημένη ξαδερφούλα" να έρχεται στο γάμο σου, χωρίς να την έχεις καλέσει με την θέλησή σου, μέσα στα μούτρα, ευχόμενη να πάει κάτι στραβά για να το ευχαριστηθεί. Να  έχεις και την οχιά τη "θείτσα" να είναι κι αυτή μουτρωμένη επειδή παντρεύτηκε η ανιψιά πρώτη κι όχι η κόρη της (λες και είναι δικό μου θέμα ή φταίξιμο) και να έχεις και μια άλλα έτερη "θείτσα" που τάχα μου σου ευχόταν τα καλύτερα για χρόνια ολόκληρα αλλά τελικά βγήκε η σκύλα από μέσα της επειδή σε είδε να χαμογελάς περισσότερο απ' ότι ήθελε βαθιά μέσα της....Α, ναι ο κόσμος γύρω σου τρέμει στην ιδέα ότι μπορεί να νιώθεις καλά.
           Αυτό επιβεβαιώθηκε αυτά τα χρόνια με την κρίση. Όπου σταθείς και βρεθείς, όλοι κλαίγονται. Κι εσύ ο καημένος, που δεν είναι καθόλου στην ιδιοσυγκρασία και στον χαρακτήρα σου να κλαψουρίζεις, στέκεσαι αμίλητος και voici το συμπέρασμα: "Ε, βέβαια αυτός τι ανάγκη έχει. Όλα του πάνε καλά". Οπότε βγήκε το πόρισμα από τον "φιλεύσπλαχνο" γείτονα, συγγενή, γνωστό, ότι εσύ είσαι υπέροχα κι επομένως σου αξίζουν τα χειρότερα. Είπαμε, κανείς δεν αντέχει ένα χαμογελαστό πρόσωπο δίπλα και γύρω και κοντά του. Άρα ευχόμαστε να του σβήσει το χαμόγελο από τα χείλη κι όσο πιο γρήγορα τόσο το καλύτερο για αυτούς!
            Ε, με αυτά και με αυτά ξύπνησα ένα πρωί και ξερίζωσα το κακό από την καθημερινότητα μου! Πώς; Έκανα πέρα ανθρώπους, 'φίλους', συγγενείς και κράτησα μόνο τα διαμάντια στη ζωή μου. Η ευτυχία τούτη την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, δεν περιγράφεται. Αργά ή γρήγορα πέφτουν οι μάσκες και νιώθεις υπέροχα που έγινε την δεδομένη στιγμή κι όχι αργότερα που δεν μπορείς να το σώσεις. Και είναι στ' αλήθεια τόσο απλό! Απλά τους κάνεις πέρα είτε με το καλό, είτε άκομψα κι απότομα. Γιατί πια δεν μπορώ να πω "κρίμα είναι αυτός για τον τάδε λόγο, κρίμα είναι ο άλλος για τον δείνα λόγο"...Κι εγώ; Δεν είμαι κρίμα που ανέχτηκα τόσα λόγια, που υποχώρησα σε τόσες καταστάσεις; Είμαι και με το παραπάνω!
            Τελικά, φτάνω στο τώρα που νιώθω δικαιωμένη και απίστευτα ικανοποιημένη από τον εαυτό μου. Η εσωτερική ηρεμία που έχω, όχι μόνο άλλαξε το είναι μου, αλλά συνεχίζει να το αλλάζει γιατί έπεσε το τείχος που εμπόδιζε κάθε τι καλό να με φτάσει. Είμαι θετικός κι αισιόδοξος άνθρωπος, που στην πορεία είχα μάθει να το καταπνίγω για να μην δίνω λαβές, είναι δυνατόν, όμως, να προσπαθείς να προχωράς εμπρός πνίγοντας ουσιαστικά τον εαυτό σου; Ασχολούμενη με το τι θα πουν οι άλλοι;
             Απλά...... ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!





          

Γιατί άλλο Αστάρτη κι άλλο Ευτέρπη

        Ε, ναι λοιπόν πιστεύω απόλυτα τον τίτλο του άρθρου μου (μα φυσικά, αφού μόνη μου τα γράφω, μόνη μου βάζω τους τίτλους)! Είναι βρε παιδάκι μου αυτό το θέμα που έχει βασανίσει οικογένειες και οικογένειες, γενιές και γενιές! Το όνομα που θα βάλουν σε ένα παιδί! Προσοχή, προσοχή! Πιστεύω ακράδαντα στη δύναμη που διαθέτει ένα όνομα και πιστεύω ότι σε χαρακτηρίζει α-πό-λυ-τα! Επέλεξα να το κατατάξω στην κατηγορία "Ευ ζην" γιατί όπως έχω εξηγήσει, είναι ένα θέμα που προκάλεσε και προκαλεί εγκεφαλικά σε εκατοντάδες σπιτικά και όπως έχω ξεκαθαρίσει από την αρχή, για εμένα "Ευ ζην" είναι πρωτίστως η ψυχική ηρεμία!
        Επομένως η αναζήτηση ονόματος για το τέκνο δεν είναι μια καθόλου εύκολη υπόθεση καθώς είναι πολλοί οι σκόπελοι που πρέπει να προσπεραστούν κι όχι να πέσεις με τα μούτρα πάνω τους και να στραπατσαριστείς!
         Σκόπελος Νο 1: Οι παππούδες! Η Nia Vardalos, αν και με χοντροκομμένο τρόπο, ανέφερε ακροθιγώς το μόνιμο κόλλημα των Ελλήνων παππούδων και γιαγιάδων να ακουστεί το όνομα τους όχι μία, αλλά εκατόν μία φορές. Και άντε στην ταινία όλα τα ξαδέρφια ονομάζονταν Nick, όχι πως το Nick είναι πολύ πρωτότυπο όνομα, αλλά τουλάχιστον είναι σύνηθες με αξιοπρεπή τρόπο. Εάν όμως ο παππούς λέγεται Βρασίδας, μα την αλήθεια είναι πολύ δύσκολο το παιδί, σε ηλικία που καταλαβαίνει πια, να το αγαπήσει και είναι βέβαιο ότι θα βρει ένα πολύ άκυρο υποκοριστικό για να αποφύγει τον 'εξευτελισμό' από τα παιδιά της γειτονιάς που, κακά τα ψέματα, είναι Εωσφόροι σε mignon έκδοση! Φανταστείτε επομένως, αυτό το όνομα να ακουστεί όχι μία αλλά τρεις και τέσσερις φορές. Πάει...Το κακό εξαπλώθηκε! Δε λέω, είναι όνομα με ιστορία, έχει αυτήν την πολεμική χάρη, αξιωματικός ήταν ο άνθρωπος αλλά είναι... ΒΡΑΣΙΔΑΣ. Έχεις και τη γιαγιά από την άλλη που λέγεται Παρθένα και εν έτει 2014 καλό είναι μια κοπέλα να μην φέρει αυτό το όνομα γιατί η ζωή της θα αποτελεί ειρωνεία της τύχης σε ποσοστό 2000% και θα το μισεί τόσο που θα θέλει να το αποτινάξει από πάνω της, αν όχι αλλάζοντάς το, τουλάχιστον βρίσκοντας κάποιο μέτριο υποκοριστικό (που είναι δύσκολο να μην παραπέμπει στο πρωτότυπο). Έχεις λοιπόν ονόματα που είναι άκυρα από μόνα τους, έχεις και τους παππούδες που επιμένουν να μπούνε! Βρε καλέ/ή μου, βρε χρυσέ/ή μου χάλια είναι το όνομά σου. "Όχι, θέλω να ακουστεί το όνομά μου" σου λέει. Ε, δώσε καμιά άλλη παραγγελία γιατί το Σουλτάνα, Αφροξυλάνθη, Αγλαΐα, Χαράλαμπος, Φανούριος, Μαλαχίας δεν θα κάνουν επιτυχία αύριο μεθαύριο. Πρέπει να είναι 'πιασάρικο' στην αγορά! Πώς αλλιώς να το θέσω...Δεν είναι όλα τα ονόματα για να διαιωνίζονται!
         Σκόπελος Νο 2: Εδώ τα πράγματα ξεφεύγουν από κάθε έλεγχο γιατί περνάμε στο άλλο άκρο και έχουμε τρελαμένους γονείς που από την πολλή προσπάθεια να πρωτοτυπήσουν, πάνε και βρίσκουν δύο ονόματα που τα ενώνουν σε ένα βαρύγδουπο τύπου Ανερίνα, Αλεξάγγελος, Χρυσιστίνα, Σπυρολιάς οπότε πάλι το αποτέλεσμα γίνεται spooky και οι μικροί Εωσφόροι θα φροντίσουν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους οριστικά κι αμετάκλητα!
          Σκόπελος Νο 3: Και πάλι φταίνε οι γονείς που θεωρούν ότι όταν ένα όνομα είναι in fashion πρέπει κι αυτοί να ακολουθήσουν την πεπατημένη αλλιώς θα είναι démodé. Έτσι είχαμε τη μόδα των αρχαιοελληνικών ονομάτων οπότε μας έμειναν ένα σωρό Αριστοτέληδες, Νέστορες, Αχιλλείς και Αριστόδικοι. Αν και πολύ όμορφα ονόματα υπάρχουν ένα σωρό άλλα υπέροχα αρχαιοελληνικά και βυζαντινά που ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα, δεν είναι κακόηχα και δεν φλερτάρουν και με την ιδέα κάποιου ψυχικού τραύματος στο μέλλον. Άρα το τέκνο θα πληρώσει το τίμημα της εποχιακής μόδας. Ευτυχώς όμως που δεν έχουμε την τρέλα των ξένων να βάζουν στο παιδί τους το όνομα π.χ της πόλης ή περιοχής στην οποία το συνέλαβαν. Δηλαδή άμα το παιδί 'συνελήφθη' στο Ζυγοβίστι Αρκαδίας, Ζυγοβίστι θα βγει το καημένο; "Ε, Ζυγοβίστι, πέτα την μπάλα ρε!"- "Ζυγοβίστι, θα μας πεις μάθημα;" Μπαααα, δεν το νομίζω...
          Σκόπελος Νο 4: Το όνομα σε χαρακτηρίζει. Το όνομα είναι η γενετική σου ταυτότητα. Άμα κάποια ονομάζεται Πουλχερία είναι βέβαιο ότι θα μιλάει και θα κινείται σαν...Πουλχερία! Ένας Κλεάνθης θα θυμίζει σε όλα...Κλεάνθη! Ένας Λαοκόων αντιθέτως, θα φέρνει σε άνθρωπο που έχει παρουσία στον χώρο και θα γυρίσεις να τον κοιτάξεις με απορία (αυτά είναι πορίσματα χρόνιων προσωπικών ερευνών). Βεβαίως είναι και οι περιπτώσεις που επέρχεται ένα τελείως αντίθετο αποτέλεσμα και ενώ περιμένεις στο party μια Τζοάννα κι επομένως περιμένεις κάτι τουλάχιστον σε ναυαγοσώστρια του Baywatch αλλά σου εμφανίζεται ο λήσταρχος Νταβέλης με πλούσιο μυστάκιον! Εκεί δυστυχώς το όνομα επέδρασε σε γενετική μετάλλαξη. Από τη πολλή προσπάθεια να αποτινάξει την εικόνα της Τζοάννα!
          Σκόπελος Νο 5: Άντε και βρήκες ένα υπέροχο, αέρινο, εύηχο όνομα! Κρίμα δεν είναι να έρθει να σου το καπελώσει ένα απαράδεκτο επίθετο; Γιατί να σου το χαλάσει το Χατζησαλάτας ή Ξεσφυγγούλης, Τσουτσούνης και Βρακάκης.
           Είμαι υπέρ του ότι σε χαλάει πρέπει να το αλλάζεις! Κι αφού δεν πρόκειται για πλαστική επέμβαση που το αποτέλεσμα είναι οριστικό και συνήθως φρικτό, καλύτερα να μην πορευτείς με ένα όνομα ή επίθετο που δεν σε εκφράζει! Ε;


Να βγάλεις το παιδί σου Fucking....δεν λέει!

Στο Λάκκο με τους Άψογους

       Άψογος-η-ο: Που έχει γίνει με τον καλύτερο τρόπο, έχει φτάσει στον ανώτερο βαθμό ποιότητας, χωρίς ψεγάδι ή ελάττωμα. Ορίστε η ερμηνεία αυτού του κατά τα άλλα υπέροχου όρου. Που ξαφνικά έγινε η λέξη που βρίσκεται στα χείλη κάθε πικραμένου! Και χωρίς να το περιμένω, όλα γύρω μου άρχισαν να γίνονται άψογα! Και να έχουν όλοι την απαίτηση να είναι άψογα.
        Άψογο χτένισμα, άψογη ένδυση, άψογη υπόδηση, άψογο maquillage, άψογο κορμί, άψογα μούτρα, άψογη στάση σώματος, άψογο πρώτο ραντεβού, άψογος γάμος, άψογο περπάτημα, άψογοι οικοδεσπότες, άψογο party, άψογα ποτά, άψογα εστιατόρια, άψογα καφέ, άψογα τσιγάρα και ξενύχτια ... ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!! Ξύπνησα ένα πρωί κι όλα έγιναν άψογα. Εχθές μόνο, μέτρησα πέντε φορές το άκουσμα του όρου. Βάλε, φίλε αναγνώστη, και το σύνολο μέσα στην εβδομάδα, τον μήνα, το έτος και τον έχεις ακούσει παραπάνω κι από τις επαναλαμβανόμενες συμβουλές που σου έδινε η μαμά σου όταν ήσουν μικρός!
         Αμάαααν, σηκώθηκα και το μαλλί μου δεν είναι άψογο. Και τώρα; Τι κάνω. Πρέπει να γίνω άψογη! Α, σα να θυμάμαι τώρα! Στον ύπνο μου είχα ένα άψογο όραμα. Με επισκέφθηκε το Άψογο Πνεύμα του Παρόντος και του Μέλλοντος και μου έδωσε κάποια tips για να γίνω κι εγώ άψογη για να την παλέψω στον μάταιο τούτο κόσμο!
         Tip Νο1: Πρέπει να ενημερωθώ. Δεν είναι δυνατόν π.χ να μην ανανεώσω το boudoir μου με άψογα προϊόντα προσώπου,σώματος ή styling για να κοιμάμαι ημίθεα και να ξυπνάω Θεάααα και με το μαλλί στη θέση του! Χωρίς ενημέρωση όχι μόνο δε θα αγοράσω ποτέ τα σωστά άψογα productos αλλά δε θα μπορούσα ποτέ να μάθω ότι ο μοναδικός τρόπος για να μην κάνω ρυτίδες, είναι να κοιμάμαι σαν μούμια του Φαραώ. ΑΝΑΣΚΕΛΑ! Ναι, μα εμένα μου αρέσει πλαγίως ή μπρούμυτα.....Ααααα, διάλεξε και πάρε μικρή μου! Στάση Τουταγχαμών = Φράπα το δερματάκι, στάση επιλογής σου = κλάφ'τα Χαράλαμπε! Επίσης καλό είναι να ξεχάσεις και τα πολλά γέλια και χαμόγελα. Εκεί γκαζώνεις για ρυτίδες κι αυτό δεν το θέλουμε έτσι; Άρα πρέπει να θέσεις σε εφαρμογή το σχέδιο Μουμιοποίησης.
         Επίσης πρέπει να ενημερωθώ για την εμφάνισή μου στην παραλία, που είναι και επίκαιρο θέμα! Απαγορεύεται να βγω με κυτταρίτιδα και πολύ περισσότερο χωρίς βραχιόλια, κολιέ και πλατφόρμες!Τιιιιι; Φοβάσαι ότι θα στραμπουλίξεις κανένα πόδι με πλατφόρμα στην άμμο; Ανόητη κορασίδα, δεν είσαι ακόμη άψογη. Μια άψογη πάει στην παραλία με maquillage στο full, που κάνει θόρυβο από μακριά από τα πολλά accessoires, που πρέπει να έχει maillot και pareo βγαλμένα από τις πασαρέλες των πιο διάσημων οίκων μόδας και να έχει μαυρίσει ήδη από πριν, οπότε στην παραλία να γίνει κατράμι από τον ήλιο. Α, δεν παίζω! Δεν μπορώ να έρθω στην παραλία με όλα τα μπιχλιμπίδια μου. Δε θέλω να βουτάνε στην άμμο και μετά να τα πλένω ένα- ένα. Δε θέλω τους κόκκους άμμου να μπαίνουν παντού ούτε και το μαγιουδάκι μου να είναι grande γιατί απλά θα βουτήξω και θα βγω. Σιγά μην ασχοληθώ με τη μόδα  στα maillot! Κι αν έχει και κύμα, ουδόλως με απασχολεί και το make up γιατί θα βγω από το νερό σαν clown. Εντάξειειει... κατάλαβα....με τέτοιες αντιλήψεις πάλι δε θα μπω στο club με τις άψογες...
         Tip Νο2: Πρέπει να 'ξηλωθώ'. Αφού ενημερώθηκα, τώρα πρέπει να αγοράσω όλα τα άψογα κατασκευάσματα που θα με κάνουν ως δια μαγείας άλλον άνθρωπο. Όπως προανέφερα, ξεκινάω από το boudoir και προχωράω σε όλα τα άλλα. Κρέμα για τα μάτια, για το δέρμα, για τα αυτιά, για το decollete, για τη μύτη, το σώμα, τα σκληρά σημεία, τα μαλακά σημεία, τις πατούσες, τα νύχια, τις παρανυχίδες, την κυτταρίτιδα, τις ραγάδες, τις ουλές, την ακμή, τους πόρους, τις ευρυαγγείες... Αν περάσω από στράγγισμα θα βγουν πολλές κρέμες στη φόρα. Αλλά αυτό είναι το πλάνο- να βγω σαν ένα κινούμενο σωληνάριο κρέμας!
          Μετά είναι και τα ρούχα! Η μόδα επιτάσσει αυτό, η μόδα επιτάσσει το άλλο, η μόδα απαιτεί αυτά τα χρώματα, η μόδα απαιτεί αυτά τα νύχια... Ελπίζω μόνο η μόδα να μην επαναφέρει την ένδυση των γυναικών επί Μινωικής εποχής, γιατί ως γνωστόν και η μόδα στερεύει οπότε κάνει αναγκαστικούς κύκλους για να τονώνει το status της, αλλά η Μινωική ένδυση δεν είναι πρακτική για την πόλη. Θα έχουμε πρόβλημα! Για τους άντρες τα πράγματα είναι πιο απλά. Προσοχή στο μαλλί, τη βερμούδα (στις καλοκαιρινές εμφανίσεις) και στο παπούτσι. Αλλιώς δε θα είναι ένας άψογος dude.
          Και από τα ρούχα και τις κρέμες, πρέπει να κάνω άψογη κάθε πτυχή της ζωής μου! Ακόμα και το τραπεζομάντηλο, οπότε περνάω στον επόμενο κανόνα που μου υπαγόρευσε το Άψογο Πνεύμα.
          Tip Νο3: Ζήσε το- Πίστεψέ το.Εδώ θέτεις σε απόλυτη εφαρμογή το γνωστό 'Η γυναίκα του Καίσαρα δε φτάνει να είναι αλλά και να φαίνεται'. Εμείς κρατάμε το 'φαίνεσθαι' γιατί για ένα 'φαίνεσθαι' ζούμε όλοι. Το μυστικό έγκειται στην ικανότητα του καθενός να πουλάει φούμαρα. Άλλωστε υπάρχει κι επίσημο slogan έλξης. "Live your myth in Greece". Η Ελλάδα δεν είναι χώρα. Είναι Μύθος. Βαυκαλίζεσαι ότι είσαι κι ο πρώτος του χωριού κι αποκτάς και το ανάλογο ύφος. Απαραίτητη προϋπόθεση, ιδίως για τις γυναίκες, να κρεμούν την τσάντα στο εσωτερικό του αγκώνα σε οξεία γωνία (κατά προτίμηση 40 μοίρες)  και 'σπασμένο' καρπό προς τα έξω. Αυτό δείχνει πράγματι μια άψογη lady. Από εκεί και πέρα προσπαθείς να το ζεις με όλο σου το είναι. Στο σπίτι σου μέσα δε, πρέπει να κυκλοφορείς σαν Grace Kelly γιατί δε σε περιμένει ούτε μαγείρεμα, ούτε σιδέρωμα, ούτε καθάρισμα, ούτε άπλωμα ρούχων...Είσαι απλά μια Άψογη!
           Εντάξει, το έπιασα το νόημα! Πρέπει πάντα να μιμούμαι κάποιον ή κάποια! "Πώς να αποκτήσεις το style της Jolie", "5 +1 (όταν βάζεις + 1 είναι πιο 'πιασάρικο', ενώ αν πεις 6 δείχνει banal) απλά βήματα για να βγεις σαν την Claudia Schiffer στο πρώτο rendez-vous"... Πετάει ο γάιδαρος; Πετάει!
           Το Πνεύμα όμως ξέχασε να μου αναφέρει κάτι.... Που το θεωρώ πολύ σημαντικό! Την Καθαριότητα. Αυτό δεν είναι η επιτομή του άψογου; Γιατί να μπαίνω στο αστικό μέσα και να πεθαίνω από μπόχα λόγω του άπλυτου ιδρωμένου 20χρονου ( ούτε τον άπλυτο παππού δικαιολογώ πόσο μάλλον τον 20άρη που γεννήθηκε σε εποχές όπου οι τουαλέτες βρίσκονται μέσα στο σπίτι κι όχι στην αυλή, υπάρχει τρεχούμενο νερό και πληθώρα σαπουνιών και κρεμοσάπουνων). Α, είναι και το άλλο!Οι περισσότεροι το έχουν σε κακό να πλένουν και τα ρούχα τους. Φαίνεται η απλυσιά λειτουργεί σαν γούρι! Δε σε πλησιάζει και κανείς γιατί κυκλοφορείς σαν τον Pepe le Pew τον ασβό, οπότε δε σε ενοχλεί ουδείς και τίποτα!
           Αμάν και εκείνο το πλύσιμο χεριών!  Πάντα φρικάρω στη θέα άψογης τύπισσας που μόλις έχει σκουπιστεί από την ανάγκη της σε WC καφετέριας κι ενώ περιμένω ότι με το που βγαίνει θα κατευθυνθεί στο μηχάνημα με το σαπούνι, τρώω ήττα κι όχι μόνο δεν πλένεται αλλά τινάζει και με σκέρτσο το μαλλί της, το πιάνει από εδώ κι από εκεί κι αφήνει τα μικρόβιά της σε όλα τα πόμολα που έχουν ήδη χιλιάδες άλλους μικροοργανισμούς από προηγούμενους επιμελείς άπλυτους! (Μμμμμμ, αυτό είναι επίσης από τα αγαπημένα θέματά μου οπότε αύριο θα επανέλθω με το κεφάλαιο "Καθαριότητα")
           Τέλος πάντων και εν κατακλείδι, ποσώς με ενδιαφέρει άμα πετάνε τρίχες από τα μαλλιά μου, άμα πάω μέχρι το περίπτερο χωρίς make up, άμα δεν κάνω χτένισμα στην παραλία γιατί απλά θα βουτήξω και θα χαλάσει, άμα δεν κυκλοφορώ στο σπίτι μου με robe de chambre. Αλλά το να μυρίζει όμορφα το σπίτι μου, εγώ και τα ρούχα μου είναι η επιτομή του ωραίου, του άψογου, του elegante και class. Φυσικά και το ωραίο είναι χάρμα οφθαλμών. Το όμορφο με απλότητα όμως, απέχει παρασάγγας από το επιτηδευμένα, στημένα και τυποποιημένα όμορφο. Εγώ πάντως προτιμάω το πρώτο!!!!!

  Ουπς, το χαμόγελο προκαλεί ρυτίδες!!!!!!!
  

  Να και η μόδα της Μινωικής Εποχής που ελπίζω να μην αποτελέσει πηγή έμπνευσης για κανένα σχεδιαστή!



Μόλις πέρασε ο διάσημος ασβός!

Συγνώμη κυρία...ποια είστε;

     Όλως τυχαίως, την προηγούμενη εβδομάδα είχα μια συζήτηση με τη μητέρα μου περί πλαστικών επεμβάσεων και το τελικό συμπέρασμα ήταν ότι όταν δε νιώθεις καλά με κάτι δεν είναι κακό να το φτιάξεις, αρκεί να μη γίνεις το αντίθετο. Ένα κινούμενο έκτρωμα. Βεβαίως και γνωρίζω ανθρώπους που έφτιαξαν τη μύτη ή τα αυτιά τους που ήταν λίγο πιο 'πεταχτά', όπως λέμε, (και πραγματικά άλλαξε θεαματικά η ψυχολογία τους προς το καλύτερο), τι γίνεται όμως στην περίπτωση που αλλάζει εντελώς ένα  πρόσωπο και εν συνεχεία παύει να υφίσταται η μοναδική προσωπικότητα του ατόμου; Γιατί σαφέστατα ο καθείς πράττει κατά συνείδηση και με τρόπο που ικανοποιεί πρωτίστως τον εαυτό του αλλά το 'παν μέτρον άριστον' είναι η καλύτερη τακτική για την αποφυγή μιας επερχόμενης θλιβερής εικόνας.

    Πιστεύω ακράδαντα ότι το έξω είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το έσω κι όταν ένα από τα δύο δεν είναι στα καλύτερά του, αυτομάτως επηρεάζεται και το άλλο. Στις μέρες μας  ιδίως, το νυστέρι καιροφυλακτεί παντού. Ανοίγεις ένα περιοδικό; 'Φτιάξτε τα χείλη σας'. Ανάβεις μια τηλεόραση; 'Φτιάξτε τα μπράτσα σας (χμ, και όχι μόνο). Περπατάς στο δρόμο, να και η διαφήμιση με το άψογο κορμί που σου βάζει ιδέες  για να ξανασκεφτείς την πρόταση α) και β). Ιδέες, ιδέες, ιδέες παντού.

    Βεβαίως και η πλαστική χειρουργική είναι ένας πολύ σπουδαίος κλάδος της χειρουργικής κι έχει βοηθήσει χιλιάδες ανθρώπων που υπέστησαν ατυχήματα διαφόρων ειδών να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους με ένα νέο 'μπουστάρισμα', γιατί όπως προανέφερα το μέσα με το έξω είναι αλληλένδετα.

     Όταν όμως γίνεται για την πλάκα, κατά πόσο αξίζει τον κόπο; Ναι, θεωρώ ότι είναι για την πλάκα τα φουσκωμένα χείλη. Χείλη που δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδια, δε θα χαμογελάσουν ποτέ ξανά με τον ίδιο τρόπο γιατί γίνονται υπερφυσικά πληθωρικά και εξόφθαλμα ψεύτικα. Κατά πόσο, λοιπόν, το ψεύτικο έχει αρχίσει να γεμίζει τη ματαιόδοξα κενή ζωή ανδρών και γυναικών του σήμερα;

      Οι μόνιμες απορίες μου όταν βλέπω το πριν και το μετά είναι πάντα οι ίδιες; "Τώρα το αποτέλεσμα αυτό τον/την έκανε χαρούμενη;- Αυτό ήταν το πρόσωπο που ήθελε να αντικρίζει κάθε πρωί μόλις ξυπνάει;- Δηλαδή η επέμβαση πέτυχε;- Συγγνώμη, αλλά καλύτερος/η ήταν πριν". Και κάπως έτσι δυσκολεύομαι να πεισθώ ότι πετάνε στα σύννεφα με τη νεοαποκτηθείσα τους όψη. Πριν χρόνια είχαμε μια συζήτηση με θέμα την προσωπικότητα, με τον Βέλγο καθηγητή μας στο Πανεπιστήμιο, όπου ανέφερε μεταξύ άλλων ότι είχε παλαιότερα μια μαθήτρια που ένιωθε άσχημα με τη μύτη της. Ήταν σκοπός κι όνειρο ζωής να τη φτιάξει όπερ και εγένετο. Επειδή όμως ήταν κομμάτι της προσωπικότητάς της, ξαφνικά όχι μόνο φάνηκε σαν να άλλαξε όλο το πρόσωπό της, αλλά ο περίγυρός της που την γνώριζε από πάντα, δεν την αναγνώριζε σαν τον ίδιο άνθρωπο. Πολλές φορές ένιωθε ότι ήταν καλύτερα με το πριν κι αν μπορούσε να γυρίσει το χρόνο πίσω δε θα το επιχειρούσε με τίποτα. Αλλά αυτό είναι το πρόβλημα. Δεν υπάρχει γυρισμός.  

       Ακόμα δεν έχω εντοπίσει κάποιον πλαστικό χειρούργο που να έχει κάνει πλαστική στον εαυτό του. Και τις ρυτιδούλες  τους τις κρατάνε και τη χαλάρωσή τους την κρατάνε άντε μέχρι έναν καθαρισμό να φτάσουν. Σε ένα TV show που έτυχε να παρακολουθήσω στην Αμερική με γιατρούς του Beverly Hills, οι πλαστικοί χειρούργοι ήταν φυσιολογικοί άνθρωποι που,-ω, ναι- μπορούσαν να κινούν όλους τους μύες του προσώπου.

       Δε μπαίνω καν στη διαδικασία να σχολιάσω τις περιπτώσεις ανθρώπων που θέλουν να μοιάζουν με πλαστικές κούκλες (λέγε με Barbie και Ken) ή στο αγαπημένο τους ίνδαλμα διότι έχει να κάνει με τις δαιδαλώδεις πτυχές μη ισορροπημένων ατόμων με διαταραγμένες προσωπικότητες (γιατί δεν μπορεί να είσαι σε καλή ψυχική και διανοητική κατάσταση και να υποβάλλεις εαυτόν σε τέτοια άνευ λόγου και αιτίας βασανιστήρια), οπότε αυτό είναι θέμα της Ψυχιατρικής- Ψυχαναλυτικής Επιστήμης και κανενός άλλου. Αυτοί οι άνθρωποι εκπέμπουν βαθιά θλίψη και χρειάζονται λίγο από τον οίκτο μας.

       Τέλος, άπαξ και κάνει κάποιος την 'πατάτα' κι αποκολλήσει μια φορά την εξωτερική στοιβάδα της επιδερμίδας του κι επειδή δεν μπορεί να ξανακολλήσει με φυσικό τρόπο, δυστυχώς θα μπει σε έναν κυκεώνα εξάμηνων retouche. Επειδή 'φρικάρω' με κάτι τέτοια και αποδεδειγμένα δεν τα πάω καθόλου καλά με τα χειρουργεία....τώρα που το σκέφτομαι.... ε, όχι ευχαριστώ! Δε θα πάρω!!!!!! Καλό είναι να αγαπάμε αυτό που είμαστε για αυτό ακριβώς που είμαστε. Όσο  για τις διαφημίσεις και τα περιοδικά; Να είναι καλά το photoshop!!!!!! Άψογη εμφάνιση με ένα click!!