Travel Diaries: Firenze (Chapter 5)

         Φτάσαμε στην ημέρα και στιγμή της επιστροφής...

         Το check-out  έπρεπε να γίνει μέχρι τις 11 (αυτά είναι σοβαρά ξενοδοχεία, όχι εμείς που το είχαμε μέχρι τις 12 και για πολλούς μέχρι 16:00, 17:00, 18:00, 19:00 και χωρίς χρέωση κι άντε μετά τρέχαμε να αλλάζουμε δωμάτια στις αφίξεις, αφού δεν ήταν έτοιμα- κάθε μέρα ένας πραγματικός μύλος-...)
         Ακριβούτσικος ο φόρος διαμονής που έπρεπε να πληρωθεί ΜΟΝΟ με μετρητά και ήταν κατά κεφαλήν. Πάει να πει 3€ ανά ημέρα, κατά άτομο δηλ. σύνολο 45€ ενώ εμείς συνήθως σαν χώρα χρεώνουμε κατά δωμάτιο κι όχι άτομο και φυσικά έχουμε την ευκολία της πληρωμής με κάρτα!
        Αυτά να τα βλέπουν κάτι στραβόξυλα σε όλο τον κόσμο και κυρίως Άγγλοι που έρχονται με σχέδιο πώς να βγάλουν προβλήματα για ν'αποζημιωθούν...Ας κουνήσουν την ουρίτσα σε κάτι Ιταλίες και Ισπανίες που δεν μιλάνε και high αγγλικά και τους κλείνουν την πόρτα στα μούτρα σε χρόνο Flash Gordon! Άλλο η φιλοξενία, άλλο η μ@λ@κί@...
         Εμείς, πάντως, στις 10 κάναμε check-out και καθίσαμε σε καφέ για να πιούμε , τι άλλο, ακόμα έναν καφέ! Υπήρχε, όμως, άφθονος χρόνος μέχρι τις 14:00 που θα παίρναμε το τρένο για Μπολόνια. Κάπου με κούρασε ο σάκος και η χιαστί τσάντα μου και η μέση άρχισε να με ταλαιπωρεί άσχημα. Ακόμα με ενοχλεί μόλις κουβαλήσω κάτι πιο βαρύ. Πειράχτηκε η τρίτη της παρέας αν και δεν της έπεφτε λόγος. Ο καθένας να κάνει κριτική στα χάλια και τα μούτρα του κι εμένα να με αφήσουν στην ησυχία μου. Άλλωστε ποτέ δεν με ενδιέφερε το προσωπείο που φοράνε όλοι και ποτέ δεν έχω σχολιάσει "πώς είσαι έτσι, πώς είναι τα μούτρα σου, πώς είναι το ένα σου, πώς είναι το άλλο σου"
        Γιατί απλά νιώθω τόσο τέλεια με τον υπέροχο εαυτό μου που ΔΕΝ το έχω ανάγκη! Εγωιστικό αλλά αληθινό! Σταματάω με το σχόλιο εδώ -κάποιος λόγος υπάρχει που το έκανα-.
        Τελικά κατέφθασε η πολύτιμη ώρα και πήραμε το τραίνο που θα πήγαινε Pescia, κάνοντας μια δική του διαδρομή. Πάντως, εμείς, σωστά κατεβήκαμε στον προορισμό μας. Πριν την επιβίβασή μας, ένας ομορφονιός με ρώτησε ποιο είναι το τραίνο για τον τάδε προορισμό! Ήθελα να του πω "μωράκι, με το ζόρι βρήκα το δικό μου τραίνο, πού να ξέρω, δεν είμαι καν από εδώ"!
        Απλά αρκέστηκα στο "είμαι τουρίστρια, δε γνωρίζω..Συγνώμη"
        Φτάσαμε στον προορισμό μας και φυσικά το ένστικτό μου μού έλεγε σωστά να στρίψουμε δεξιά. Με επιβεβαίωσε ένας πολύ αλέγκρος τύπος, βγαλμένος από το cinema, που μάς ενημέρωσε ότι σε λίγο θα φάμε σοκολάτα....Αίνιγμα τα λόγια σου, δάσκαλε! Ποια σοκολάτα και πού; Και εγένετο φως!
        Βρεθήκαμε μπροστά σε φεστιβάλ σοκολάτας από όλες τις περιοχές της Ιταλίας. Αμάν πια με τη σοκολάτα! Χάθηκε ένα φεστιβάλ, κασεριών, τυριών, κριτσινιών, αλμυρών μπισκότων, κάτι σε αλμυρό γενικά;
        Υποθέτω ότι ήταν όλες τους υπέροχες αλλά για έμενα τη δόλια που αυτά είναι απαγορευτηκά, δεν υπήρχε φως στο τούνελ...Ή μήπως υπήρχε; Ναι υπήρξε...Ζεστό κρασί..Με κανέλα...Τόσο ζεστό που καθάρισε τα μέσα μου! Ήταν ονειρικά απολαυστικό, υπέρ του δέοντος τονωτικό, απίστευτα γευστικό.
        Μετά από πολύ ώρα περιήγησης στα stands σοκολάτας, απλά ήρθε η στιγμή να μπαινοβγαίνουμε στα μαγαζιά. Γενικά στα μαγαζιά! Ό,τι υπήρχε στο δρόμο μας για να ροκανίσουμε το χρόνο μας.
         Εν τέλει καθίσαμε στο ίδιο αγαπησιάρικο, παραδοσιακό καφέ που είχαμε κάτσει και στην άφιξή μας. Μάλλον το πολύ περπάτημα επέφερε μια ακόρεστη όρεξη. Υπήρχε και πάλι ανάγκη για κάποιο toast, μια αλμυρή κρέπα και εξυπακούεται καφές. Απέναντι υπήρχε ένα μικρό κατάστημα με τουριστικά, οπότε προμηθεύτηκα κάτι μαγνητάκια που ήθελα! Η βροχή είχε ξεκινήσει οπότε μπήκαμε σε taxi και πίσω στο στο αεροδρόμιο.
        Το αεροδρόμιο της Μπολόνια είναι γενικά μικρό. Δεν υπήρχε μεγάλος χώρος για την αναμονή και γενικά οι πτήσεις ήταν πολλές εκείνη την ώρα. Η ζέστη αφόρητη, ο συνωστισμός ενοχλητικός. Γενικά στον έλεγχο ασφαλείας η αγένεια έδινε κι έπαιρνε κάτι που με χτύπησε στα εγκεφαλικά νεύρα. Στα καταστήματα το προσωπικό ήταν πολύ ευγενικό αλλά το ιταλιάνικο crew της Ryan Air χτύπησε κόκκινο στα νεύρα. Προφανώς οι εντολές της ημέρας ήταν "βαράτε πρόστιμα" κι έφαγα κι εγώ για τις δυο τσάντες που είχα, παρόλο που στην Ελλάδα δεν υπέστη τέτοια οικονομική "βία", αλλά οι μπροστινοί μου πέρασαν ανενόχλητοι μια καφετιέρα σε κουτί που δεν είχε καν φυσιολογικό μέγεθος, παρόλο που ήταν economy class και η αεροσυνοδός τους ρώτησε πώς τους επέτρεψαν αυτήν την συσκευασία μέσα στο αεροπλάνο;! Επίσης ο νεανίας που τους απείλησε τελικά δεν έφαγε "καμπάνα" κι αρχίζω να πιστεύω πως απλά είχαν προσωπικά μαζί μου.
        Αυτό είναι το μεγαλύτερο ελάττωμά μου. Είμαι υπερβολικά ευγενική και zen, όταν θα έπρεπε ο στόμας μου να γίνεται οχετός και να μην αφήνω κανέναν σε ησυχία. Για την ώρα είχα παραδώσει  απλά τους πάντες και τα πάντα στο Σύμπαν. Αυτό έχει τις νόρμες, τη Σοφία και Φιλοσοφία του.
        Η 3η της παρέας, η παρεξηγησιάρα, ήρθε να μου πει ότι είχε κενές θέσεις στη business -και καλά -class, οπότε κάτσαμε εκεί. Και ως συνήθως η συμπεριφορά ήταν διαφορετική! Η ισονομία που λέγαμε στο προηγούμενο κείμενο!
       Πάντως δεν μας σήκωσε κανείς από εκεί, οπότε είχαμε ένα ωραίο ταξίδι και κουβέντα με μια ευγενική πιτσιρίκα Αλβανικής καταγωγής που ερχόταν Θεσσαλονίκη με την μητέρα και τον αδελφό της, για να επισκεφθούν τη θεία τους. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ερχόταν στην πόλη και της έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το ότι είχε μια φρεσκάδα και πολύ νεολαία, με πολλά μαγαζιά να ξενυχτήσεις. Σίγουρα δεν μας αποκαλείς και Κοιμητήριο της Πάρμας, αυτό είναι γεγονός!
       Γεγονός ήταν ότι ξεκίνησε η γνωστή-άγνωστη 3η της παρέας να της δίνει συμβουλές για το τι είναι σκόπιμο και ωφέλιμο να κάνει στη ζωή της. Σε ένα κοριτσάκι 19 χρόνων θεωρώ ότι της έδωσε πολύ λάθος συμβουλές κι έκανε ό,τι μπορούσε για να μην μου επιτρέψει να μιλήσω. Λυπάμαι αλλά δεν μπορούμε όλοι να κινούμαστε στη ζωή με βάση ποιον θα τσαλαπατήσουμε, ποιον θα εκμεταλλευτούμε και πώς θα είμαστε συνεχώς υπολογιστικά τέρατα με γνώμονα την παρτάρα μας... Άρχισα έκτοτε να σκέφτομαι σοβαρά το πώς είναι να σκέφτεσαι μόνο τον εαυτούλη σου κι απεφάνθη ότι ήρθε η ώρα να ξαποστείλω ανθρώπους από τη ζωή μου.
       Νομίζω ότι το ταξίδι αυτό, με βοήθησε να είμαι ακόμα πιο συνειδητοποιημένη, ανηλεής, γρήγορη κι απόλυτη στον εξοστρακισμό ανθρώπων που δεν έχουν να μου προσφέρουν κάτι, ούτε πνευματικά, ούτε να με εξελίξουν σαν άνθρωπο.
       Πιο φιλολογικής και φιλοσοφικής έκφανσης η επιστροφή, αλλά κι αυτό είναι μέσα στη ζωή!

       Τελικά προσγειωθήκαμε σε μια Θεσσαλονίκη που 23:00 τη νύχτα και προς τέλη Νοεμβρίου είχε υπέροχο καιρό, σκεπτόμενη πως είναι υπέροχα να έχεις μια καθημερινότητα σε μια πόλη που δεν κοιμάται ποτέ...

Goodbye Firenze..See you again!
   
Υ.Γ. Σε γενικές γραμμές είμαστε πολύ ευγενικοί σε θέσεις τουριστικής προέκτασης κι ευθύνης και πολύ εξυπηρετικότεροι σε σχέση με άλλες χώρες. Μήπως θα έπρεπε να γίνουμε πιο βλοσυροί για να μάθουν να εκτιμούν μερικοί μερικοί;

Travel Diaries: Firenze (Chapter 4)

        Τέταρτη μέρα, λοιπόν, και το πρόγραμμα είχε μουσεία!
 
        Η μια φίλη έφυγε πουρνό-πουρνό για το κομμωτήριο, αφού ήθελε να κάνει κόκκινο το μαλλάκι της, οπότε το κομμωτήριο τής έκλεισε ραντεβού στις 8 το πρωί.
        Οι εναπομείνασες, αναχωρήσαμε από το ξενοδοχείο στις 9.45 περίπου κι όταν πήγαμε να βρούμε το κορίτσι μας στο ναό της ομορφιάς, ακόμα δεν της είχαν κάνει σχεδόν τίποτα. Λίγο μασάζ, κάτι αιθέρια έλαια, 2-3 λουσίματα γιατί της είπαν ότι είναι πολύ αφυδατωμένα τα μαλλιά... Η τιμή που της είχαν πει όταν πήγε να ρωτήσει πόσο θα στοιχίσει η ιστορία, ήταν γύρω στα 130€. Γι'αυτό και προχώρησε στο ραντεβού. Η βαφή θα στοίχιζε τόσο και στην Ελλάδα... Κρατήστε αυτή την τιμή για τον τελικό λογαριασμό!
        Αρχικά θέλαμε να επισκεφθούμε άλλο μουσείο το οποίο δε βρίσκαμε σύμφωνα με τον χάρτη. Έτσι μπήκαμε στο Ίδρυμα Τζεφιρέλι δηλ. Fondazione Franco Zeffirelli. Ευγενέστατος ο κύριος στα εισιτήρια, με δυνατά αγγλικά στη φαρέτρα του, με έναν αλλιώτικο αέρα κι ένα χαμόγελο που σε έλιωνε στην κυριολεξία (απλά ήθελα να το πω)!
        Η αλήθεια είναι ότι στο μυαλό μας είναι συνυφασμένος (ο Τζεφιρέλι, όχι ο κύριος με το χαμόγελο), με μια και μόνο σειρά, "Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ". Και είναι αλήθεια κρίμα γιατί σκηνοθέτησε ένα σωρό Όπερες, συνεργάστηκε με ένα σωρό μεγάλους ηθοποιούς και τραγουδοποιούς, είχε εξαιρετικό χέρι και ζωγράφιζε μοναδικά ακόμα και τα σκηνικά και πώς θέλει να είναι τα κοστούμια. Πολύ άδικο να μην τα γνωρίζουμε αυτά το ευρύ κοινό, πολύ τιμητικό για τους Ιταλούς να παρουσιάζουν την πορεία του μέσα από πολλά εκθέματα, αίθουσες και προβολές αποσπασμάτων... Εμείς προσπαθούμε συνήθως να τα αποκρύψουμε. Ή τελικά δεν έχουμε τόσο μεγάλους δημιουργούς για να βγουν από τα τοπικά στεγανά; Δεν ξέρω...
       Ωραιότατη πινελιά, ήταν μια καλλιτεχνική γωνιά στο ισόγειο του μουσείου, που απολαύσαμε ένα espressάκι. Πανέμορφος, φινετσάτος, γεμάτη θαλπωρή χώρος, με χαμηλό φωτισμό, μικρός σε μέγεθος για να χαθείς σε σκέψεις και συνειρμούς.
       Μετά την ολοκλήρωση του πρώτου μουσείου, εννοείται πως πήγαμε στην Ακαδημία για να δούμε τον πασίγνωστο Δαυίδ του Μικελάντζελο (Michelangelo στο πρωτότυπο). Πολλά διαφορετικά εκθέματα, διαφορετικά ύφη, διαφορετικές εποχές, διαφορετικά πιστεύω, αποτυπωμένα σε πίνακες και γλυπτά. Πρώτα είδαμε το κομμάτι των πινάκων θρησκευτικού περιεχομένου από τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση, έπειτα καθήσαμε να θαυμάσουμε τον Δαυίδ, σαν ένα γλυπτό με την τέλεια κίνηση και γράμμωση , χωρίς λάθος από την κορφή ως τα νύχια!
       Δίπλα υπήρχε και το μουσείο μουσικής και μουσικών οργάνων. Η εξέλιξη της μουσικής μέσα στους αιώνες αν και θα ήθελα να δω κάτι πιο πρωτόγονο. Πώς ο άνθρωπος άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι το τάδε και το δείνα δημιουργούν ήχο; Ότι μια χορδή από έντερο ζώου μπορεί να εκπέμψει αυτό το ηχητικό κύμα, καθώς τα πρώτα μουσικά όργανα προέρχονταν από εντόσθια και όργανα ζώων.
       Το μουσείο ξεκινούσε από τη σχέση του ανθρώπου με τη μουσική σε μετέπειτα αιώνες. και πάλι, όμως, ήταν φανταστικό!
       Απαραίτητη στάση στο gift corner του μουσείου για να πάρουμε κανένα souvenir. Τα κουταλάκια με το οικόσημο των Μεδίκων, με βόλεψαν ιδιαιτέρως...
       Περισσότερο σαν ευτράπελο θα αναφέρω αυτό που μού συνέβη κατά την έξοδό μου από την Ακαδημία, καθώς μικροπωλητές είχαν απλωμένες στο δρόμο, κόπιες από πίνακες. Έτσι όπως βγήκα με φόρα και κοιτώντας προς τη κατεύθυνση του Duomo, πάτησα ελαφρώς έναν πίνακα.
       Είτε το πιστεύετε, είτε όχι, ξεπετάχτηκαν μετά από ώρα για να μου δείξουν τάχα μου έναν πίνακα με μια τεράστια πατημασιά. Το παμπόνηρο της ιστορίας ήταν ότι όχι μόνο το μέγεθος δεν ταίριαζε σε 'μένα αλλά ούτε το σχήμα, ούτε και το ίχνος. Τα δικά μου παπούτσια είχαν μύτη και λεία σόλα. Μου έδειξε ένα στρογγυλό παπούτσι με τρακτερωτό αποτύπωμα. Κοίτα να δεις πώς προχώρησε η λαμογιά! Άλλο επίπεδο. Θέλανε και αποζημίωση... Μόλις είπα τη μαγική λέξη "αστυνομία" εξαφανίστηκαν σε χρόνο speedy gonzales...
       Η ώρα, λοιπόν, είχε πάει 14.30-14.40 περίπου και τότε τελείωσαν την ταλαίπωρη φίλη μας από το κομμωτήριο. Συναντηθήκαμε μπροστά από το Duomo. Το αποτέλεσμα δεν ήταν άσχημο. Ήταν φυσικό και κομψό. Αλλά δεν ήταν αυτό που ζήτησε η κοπέλα. Τελική τιμή ήταν 260€!!!!!!!!!!!!
      Της το πούλησαν ωραία το παραμύθι, την έβαψαν, τις κάνανε διάφορες τεχνικές αλλά και τέτοια τιμή για κάτι που δεν αρέσει, είναι απλά μια εξωφρενική απάτη!
      Επείγουσα ανάγκη λοιπόν να φάμε κάτι. Αυτή τη φορά πεντανόστιμα τορτελίνια με κρέμα γάλακτος και bacon. Μετά την ανασύσταση δυνάμεων και φουλάρισμα στομαχιού με καύσιμα, πήραμε και πάλι το δρόμο για την Ακαδημία, αφού εκεί κοντά υπήρχε κι άλλο μουσείο (τα μουσεία άλλωστε δεν έχουν τελειωμό στη Φλωρεντία). Να εξομολογηθώ σε αυτό το σημείο πως ζήλεψα ταμάλα τη σχολή Καλών Τεχνών τους. Αν αποφάσιζα να σπουδάσω κάτι τέτοιο, σίγουρα θα επέλεγα αυτήν την πόλη!
       Τελικά το βρήκαμε κλειστό, οπότε και κατευθυνθήκαμε για το μουσείο Leonardo Da Vinci. Άλλη μια μεγάλη προσωπικότητα, πολυπράγμων νους, ευφυής προσωπικότης, υψηλή στόφα σε εποχές που η τεχνογνωσία ήταν συνεχώς σε εξέλιξη. Πίστευε στις ικανότητές του, είχε όραμα, επιμονή, υπομονή και δε φοβόταν τίποτα. Ήταν υπέροχο να βλέπεις τις ζωντανές αναπαραστάσεις των εφευρέσεών του και να μην στεκόμαστε μόνο στη "Mona Lisa" και κάποιους ακόμη πίνακές του.
       Με αυτά και μ'αυτά έπεσε η νύχτα, άναψαν τα γιορτινά λαμπιόνια, κυκλοφορήσαμε λίγο στα μαγαζιά και ήρθε η ώρα να ξαναφάμε. Αρχικά μπήκαμε σ'ένα μαγαζί που είχε μόνο ένα τραπέζι. Μια καρέκλα φανταστείτε από τη μια πλευρά και καναπέ από την άλλη που άνετα κάθονταν δύο. Πάει να πει πως εμείς οι 3 καθόμασταν χωρίς πρόβλημα. Τελικά ήρθε μια κοπέλα να μας πει πω "this is impossibleeee. The table is for 2" Whaaaat??? Δε νοείται στην Ελλάδα να σε διώξουν με τέτοια πανηλίθια δικαιολογία. πάντα τα καταστήματα προσπαθούν να βολέψουν τους πελάτες. Το σκεπτικό είναι "περισσότερα χρήματα θα βγάλω", όχι φύγετε από εδώ! Ιδού η διαφορά νοοτροπίας...
        Καλό μας έκανε τελικά ο εκδιωγμός, αφού καθίσαμε σ ένα άλλο μαγαζί όπου δοκίμασα την πιο τέλεια καυτερή pizza όλων των εποχών, με μπόλικο σκόρδο! Εννοείται πως μετά το φαγητό ήρθε η ώρα και πάλι για να κυκλοφορήσουμε στα μαγαζιά!
         'Επειτα ξενοδοχείο και όνειρα γλυκά!

Τέλος Δ' Μέρους

Travel Diaries: Firenze (Chapter 3)

       Ημέρα 3η λοιπόν και ήταν η μέρα της Siena!

       Το σκηνικό γνωστό... Πρωινό, γρήγορο douche και σφαίρα να βρούμε το σταθμό των λεωφορείων, καθώς τα δρομολόγια των τραίνων δεν βόλευαν ιδιαιτέρως σε ώρες και στάσεις...
       Όταν δε ξέρεις μια περιοχή είναι λογικό να μην έχεις ιδέα κατά πού πέφτει το κάθε τι κι έπειτα από πολλές ερωτήσεις συνειδητοποιήσαμε πως τα ιταλικά ΚΤΕΛ ήταν πολύ κοντά στον σταθμό τραίνων, οπότε αναχωρήσαμε 10.15 από Φλωρεντία.
       Το να βγάλουμε εισιτήριο είχε την πλάκα του καθώς, ο κύριος στο guichet ήταν super cool , μέσα στην ανετίλα, από τον τρόπο που καθόταν μέχρι τον τρόπο που μιλούσε. Και τα 2 εισιτήρια πάνε έλα έγραφαν Φλωρεντία-Σιένα. Όταν τον ρώτησα αν θα έχουμε πρόβλημα στην επιστροφή, μιας και θα έπρεπε να γράφει το ανάποδο μου είπε να μην ανησυχώ καθόλου γιατί είναι τυπικό και δεν παίζει ρόλο το τι γράφει, αρκεί να είναι πληρωμένη αυτή η διαδρομή! Έτσι και γινόταν το ο,τιδήποτε θα τον καρύδωνα αλλά εν τέλει ο έλεγχος διεξήχθη μόνο στο πήγαινε κι όχι στο γύρνα! Άρα επιβεβαιώθηκε ο Mr. Άνετος!
       Επιτέλους βγήκε λίγο ήλιος και χάρηκα τη διαδρομή! Φυσικά είχε ενδιαφέρον να δούμε τις διάφορες στάσεις σε άγνωστα, για εμάς, σημεία. Η τελευταία ήταν η δική μας.
       Μόλις κατεβήκαμε, τσουπ, πέσαμε πάνω στο τοπικό τους παζάρι! Εδώ που τα λέμε δεν ήταν απλό παζάρι, αλλά αγορά ολόκληρη. Η αλήθεια είναι, επίσης, πως χρειαζόμασταν 5 ώρες στο νερό, για να πούμε ότι είδαμε τα πάντα. Σταθήκαμε, παρόλ'αυτά, μόνο στο τμήμα ρούχων και δεν κάναμε λίγη ώρα! Μπορώ να πω πως είχε τσιμπημένες τιμούλες, υπό την έννοια ότι μιλάμε για παζάρι κι όχι καταστήματα...Δεν τα έλεγες και ξεπούλημα!
        Εν συνεχεία χρειαστήκαμε νερό και πήγαμε σε super market σε εμπορικό κέντρο. Εκεί κι αν έπαθα πολιτισμικό choc, αφού είχαμε λίγα προϊόντα και πήγαμε μπροστά σε οθόνη που τα σκάναρες, αφού επέλεγες τη γλώσσα εξυπηρέτησης κι έπειτα έκανες επιλογή με τι θέλεις να πληρώσεις. Επιλέξαμε μετρητά, τα εναποθέσαμε στη σχετική θυρίδα, βγήκαν τα ρέστα κι έξω από την πόρτα! Τόσο απλό κι όμως τόσο αλλόκοτο τουλάχιστον για 'μένα που δεν είμαι συνηθισμένη σε τέτοιου είδους συναλλαγές στο κατά τα άλλα σύνηθες μεγάλο παντοπωλείο!
       Λίγο αργότερα, η ιδέα της φίλης ήταν τέλεια! Να πάρουμε ένα espressάκι με ρούμι να φύγει το κρυολόγημα! Έτσι καθίσαμε σ'ένα πολύ cult καφέ που διέθετε κι επάνω πάτωμα, που πιθανότατα να χρησίμευε για φυλακή, μπουντρούμι ή κάτι σε παρόμοιους "ευχάριστους" τόνους, γιατί ήταν όχι μόνο παλιό, αλλά και η αρχιτεκτονική παραήταν σκοτεινά μεσαιωνική και τέτοιας φυλακοφιλοσοφίας για να είναι κάτι άλλο! Χτύπησα, δε, το κεφάλι μου στην εντελώς χαμηλοτάβανη είσοδο-έξοδο για το μπαλκόνι (θέλαμε και μπαλκόνι), ούτως ώστε να χαζέψουμε την εκπληκτική Piazza del Campo!
       Στη θέα αυτής της πλατείας οφείλω να ομολογήσω πως έμεινα ενεή! Ήταν απλά υπέροχη αρχιτεκτονικά, προσπαθώντας να σκεφτώ τι φανταστικά θα ήταν να κάθεσαι το καλοκαίρι να λιάζεσαι και να σκιτσάρεις αυτά που βλέπεις μπροστά σου...Εντάξει, εγώ δεν σκιτσάρω, μιλάω για μια δυνητική κατάσταση ή εντελώς εξωπραγματική...Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να τονίσω ότι δεν παραλείψαμε και τις απαραίτητες φωτογραφίες στο "Συντριβάνι της Γης/Κόσμου"- Fonte Gaia!
        Τα συναισθήματά μου για το espresso-ρούμι δεν μπορώ να τα περιγράψω, αφού ένιωσα να με κατακλύζει ένα κύμα ευφορίας, που ξεχύθηκε στους πνεύμονες και την καρδιά μου, μαζί μ'ένα δυνατό αλληγορικό χαστούκι που τόνωσε τον εγκέφαλό μου! Θέρμη και ψύχος εναλλάσονταν και κάποια στιγμή θα ορκιζόμουν πως δεν είχα επαφή με το περιβάλλον. Σαν ένα ξαφνικό ταξίδι στο χρόνο με ταχύτητες ανοιγοκλεισίματος ματιού...Μια από τις πιο αλλόκοτες στιγμές που έχω βιώσει μέχρι τώρα...
        Οκ, ήπιαμε καφέ αλλά θέλαμε μια πίτσα από απέναντι...Η εικόνα και οι μυρωδιές μάς χαμογελούσαν από μακριά, οπότε κρίμα να μην τις πάρουμε στον οργανισμό μας! Το πλάνο να φάμε στην piazza δεν εξετελέσθη, γιατί μόλις πήγαμε να καθίσουμε με τας πίτσας ανά χείρας, ξεπετάχτηκε ένας αστυνομικός σε ένα κοράσιο που είχε κάτσει ήδη να φάει, λέγοντάς της πως δεν επιτρέπεται το φαγητό. Γι'αυτό άλλωστε τα διατηρούν και τόσο άψογα-γιατί υπάρχουν απαγορεύσεις. Δεν γίνονται παντού τα πάντα, like it or not!
       Οπότε είπαμε να κινηθούμε στην αγορά τρώγοντας και όπως ήταν αναμενόμενο λερώθηκα! Ευτυχώς ήταν η φύση του μπουφάν μου τέτοια που με μαντιλάκι καθάρισε αλλιώς θα είχα γερά νεύρα...
       Βόλτα στη βόλτα, βιτρίνα στη βιτρίνα, ξέραμε πολύ καλά ότι θα χαθούμε και κατά βάθος μάλλον το θέλαμε, για να μην πω, επιδιώξαμε! Βγήκαμε από το ιστορικό κέντρο και βρεθήκαμε σε έναν ατελείωτο δρόμο με μια φαντασμαγορική θέα του τοσκανικού κάμπου, μια νεκρική κι όμως ζωντανή ησυχία, με την εναλλαγή μπλε και πράσινου, ουρανού φύσης, μπροστά στα μάτια μου!
      Σαφώς και όταν ρωτήσαμε έναν οδηγό εάν πάμε καλά, λάβαμε την αναμενόμενη απάντηση....Ως εκ τούτου γυρίσαμε πίσω, περνώντας από pedestrian στοά που μας έβγαλε πίσω στα πάτρια, γνωστά εδάφη.
      Εξυπακούεται πως χάσαμε το λεωφορείο που είχαμε προγραμματίσει να πάρουμε για την επιστροφή οπότε φύγαμε μια ώρα αργότερα. Στο διάστημα αναμονής, ξεπρόβαλαν και οι εορταστικοί πάγκοι σε Χριστουγεννιάτικους ρυθμούς, με ένα σωρό απαγορευτικά γλυκίσματα, hot dogs, ζεστή σοκολάτα, αλλά τελικά δεν τη γλιτώσαμε τη βροχή.
      Σε όλο το ταξίδι του γυρισμού είχαμε τη "χαρά" να βλέπουμε τη βροχή να σφυροκοπάει τους δρόμους κι ένα ατελείωτο ιταλικό μποτιλιάρισμα! Τελικά το μποτιλιάρισμα ισχύει παντού! Σκεφτείτε πως ενώ πήραμε τη γραμμή express, τελικά επιστρέψαμε αργότερα από το αναμενόμενο!
      Ένα φρεσκάρισμα στο ξενοδοχείο και μετά φαγητό σε κινέζικο. Καυτερό όσο χρειαζόταν, ωραία γεύση, το ωραίο κινέζικο που λίγο διέφερε τόσο με το εδώ, όσο και με της Αμερικής!
      Όταν τα κορίτσια έπεσαν για ύπνο, μπήκα να κάνω μπάνιο. Το ζεστό προς καυτό νερό, μαλάκωσε τους πνεύμονές μου, γαλήνεψε τις αισθήσεις κι εξάγνισε το πνεύμα μου...Πιστέψτε με ήταν από τους πιο ανάλαφρους κι αγαπησιάρικους ύπνους που έχω κάνει ως τώρα!

Τέλος Γ' Μέρους

Travel Diaries: Firenze (Chapter 2)

          Φλωρεντία, μέρα 2η...

        Με εξαίρεση το γεγονός ότι η καταρροή μου θέριεψε, έκανα έναν από τους καλύτερους ύπνους ever... Ευχάριστη πινελιά ήταν το air condition με χρονοδιακόπτη που άρχισε στις 6.30 το πρωί να βγάζει επιπλέον θέρμανση!
        Πρώτο μέλημα ήταν το πρωινό! Όχι, εγώ δεν ανήκω σε εκείνους τους Έλληνες που γεμίζουν τα πιάτα τους και δεν τρώνε τίποτα...Ανήκω σε αυτούς που τα γεμίζουν και τα τρώνε...Όλα! Τα γλυκά δεν τα άγγιξα (εννοείται) αλλά τα σφολιατοειδή, πιτσοειδή, βουτυροκασερομέλια και τα γιαουρτάκια με ένα σωρό γεύσεις, πέρασαν δύσκολα στα χέρια ή μάλλον στομάχι μου... Ο καφές ήταν εξαιρετικός, οπότε έπινα απαραιτήτως 2 κι ένα τσάι για το ρινικό του θέματος.
        Υπερπλήρης βόας, λοιπόν, ήμουν έτοιμη να σουλατσάρω όλη μέρα. Έτσι ξεκινήσαμε με τον χάρτη που μας προμήθευσε το ξενοδοχείο να βρούμε τα βασικά αξιοθέατα και μουσεία.
        Εντάξει, κορίτσια είμαστε, πήραμε λίγο αλλιώς τον χάρτη και πήγαμε ακριβώς ανάποδα. Να είναι καλά δυο τροχαίοι Ιταλοί όπου μας εξυπηρέτησαν. Ναι, είδαμε του γηγενείς τροχονόμους να σφυρίζουν και να κόβουν κλήσεις σε παρκαρισμένα αυτοκίνητα και μηχανάκια...Είχε πλάκα- σαν τουριστική σημείωση, πάντως σίγουρα όχι γι'αυτούς που έφαγαν την κλήση!
        Σύμφωνα με τις νέες οδηγίες κατεύθυνσης πήγαμε προς την αντίθετη πλευρά και καθώς ήμαστε σ'έναν τοίχο με κολλημένο τον χάρτη πάνω του αποκωδικοποιώντας τις οδούς, σταμάτησε μια ευγενέστατη Αγγλίδα να μας εξυπηρετήσει. Της είπαμε ότι θέλουμε να πάμε στο Duomo, οπότε με χαρά μάς είπε, "θα σας οδηγήσω εγώ". Γλυκύτατη και ομιλητική καθώς ήταν, μας εξιστόρησε λίγο πολύ το πώς βρέθηκε να ζει χρόνια ολόκληρα στη Φλωρεντία, διατηρώντας το δικό της χώρο-εργαστήριο σχεδιασμού ρούχων, έχοντας πολλούς μαθητές. Έτσι φτάσαμε στο σημείο που θέλαμε οπότε μάς αποχαιρέτησε, ευχόμενη να έχουμε μια καλή κι ευχάριστη διαμονή!
        Σε αυτό το σημείο, άρχισε και πάλι η βροχή...Ουρές υπήρχαν αν και όχι τραγικές- η αλήθεια είναι ότι δε θα ήθελα να ξέρω τι γίνεται στις περιόδους τουριστική αιχμής- που απαρτίζονταν κατά κύριο λόγο από Κινέζουςς και Ιάπωνες (να με συγχωρείτε που δε μπορώ να ξεχωρίσω τα χαρακτηριστικά τους και πάντα τους θεωρώ σαν φυσιογνωμία το ίδιο και το αυτό!) οι οποίοι έβγαζαν φωτογραφίες σε κάθε εκατοστό που μπορούσαν να βρουν. Με δυσκόλεψε απίστευτα τόσο το να βρω κάποιο σημείο ελεύθερο, όσο και το να έχω τουλάχιστον λιγότερες σφήνες στις φωτογραφίες από χαρωπά κεφάλια ποζάτα μπροστά, λόγου χάρη, από τη replica του Δαυίδ, έξω από το παλάτι των Μεδίκκων...
        Εκεί, λοιπόν, στη Piazza della Signoria αποφάσισε, λόγω της δυνατής βροχής, η μια εκ της παρέας να πάρει ομπρέλα από μια μικρή τσιγγάνα. Κάτι στα ρέστα έγινε, όμως, και δεν είχε να δώσει ψιλά. Αφού είπε πόσες φορές scusi/scusa κτλ. πετάχτηκε ένας αστυνομικός από το πουθενά που της έριξε τις ομπρέλες κάτω, τις ποδοπάτησε, τις κλώτσησε κι απομακρύνθηκε. Κατ'αρχάς ήρθε με τόση βιαιότητα που νόμιζα ότι θα κλωτσήσει κι εμάς, αλλά μα την αλήθεια δεν κατάλαβα γιατί τόσο μένος ως προς το εμπόρευμα, αφού δεν τη συνέλαβε για κάτι και μετά από λίγο όταν ξαναπεράσαμε από εκεί συνέχιζε να πουλάει τις ομπρέλες της... Προς τι όλη αυτή η επίδειξη ισχύος, που σίγουρα στην Ελλάδα θα είχε γίνει viral; Ναι, δεν έδωσε απόδειξη, αλλά κανείς δεν το κάνει στο δρόμο, οπότε; Ξαναλέω πως κάθε μέρα τα ίδια πρόσωπα ήταν εκεί και πουλούσαν κάτι, υπό το βλέμμα της αστυνομίας...
       Με χάλασε λίγο σαν σκηνικό, αλλά μοιραία θα το ξεπερνούσα...Γιατί έτσι γίνεται πάντα, όταν κάτι δεν μας αφορά άμεσα.
       Περνώντας από το Uffizi κινηθήκαμε προς την Ponte Vecchio και φτάσαμε στο Palazzo Pitti. Πρώτα, όμως, έπρεπε να πάρουμε δυνάμεις γιατί το πρωινό είχε χωνευτεί και μεταβολιστεί προ ώρας. Τι καλύτερο από το να κάτσουμε σε καφέ απέναντι από το παλάτι απολαμβάνοντας espresso και panino ένα ρομαντικό, φλωρεντιανό,  βροχερό πρωινό Τρίτης κοντά στον Arno ποταμό...
       Δίπλα μας κάθισε ένα ζευγάρι Ελλήνων που ζουν στη Ρώμη και είπαν να έρθουν εκδρομή στη Φλωρεντία για να τη δουν. Εννοείται πως πιάσαμε συζήτηση γιατί και οι ίδιοι είχαν τη διάθεση να μιλήσουν και να έχουν διάδραση  με τον συνομιλητή τους. Αυτό το αναφέρω γιατί έχω πέσει πάνω σε Έλληνες, που δεν έχουν και τόσο πρόσχαρη συμπεριφορά- κάτι σα να σου κάνουν χάρη που σου μιλάνε σε ξένο μέρος-!
       Μόλις τελειώσαμε με το φαγητό, βγάλαμε εισιτήρια για να δούμε τι θησαυρούς έκρυβε το παλάτι!
       Λίγους, πάντως, δεν έκρυβε μολονότι πληροφορήθηκα με λύπη πως αυτά που βλέπαμε αποτελούσαν το 1/10 των πραγματικών θησαυρών που είχε συγκεντρώσει ο τραπεζικός, ταπεινός κατά τ'άλλα Pitti, αφού τα τιμαλφή και λοιπά θησαυριλίκια , δεν βρίσκονταν σε κοινή θέα για ευνόητους λόγους.
       Κι εκεί που περνούσαμε από αίθουσα σε αίθουσα, τσουπ το ζευγάρι των Αμερικάνων, με την κυρία με το μπανταρισμένο πόδι που συναντήσαμε το προηγούμενο βράδυ στο εστιατόριο. Να κάτι που θα ήταν σχεδόν αδύνατο να κάνει μια Ελληνίδα. Να τρέχει μέσα στη βροχή με πατερίτσες, σε ένα μουσείο στου διαόλου το κέρατο. Ξαναλέω σε μουσείο γιατί εθνολογικά τα αποφεύγουμε στα καλά μας, φανταστείτε με νάρθηκες!
       Πιάσαμε τη συζήτηση, ήταν από την Καλιφόρνια κι έχουν επισκεφθεί την Αθήνα, όπου τους έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το ότι σε έναν γύρο ή σουβλάκι, μπαίνουν όλα μέσα ακόμα και η ketchup και οι πατάτες ενώ αυτοί τα ήθελαν χώρια για να βουτάνε τις παχυντικές πατάτες στην ανθυγιεινότατη ketchup. Κατ'αρχάς γι'αυτό ταξιδεύει ο κόσμος για να γνωρίζει κουζίνες, κουλτούρες και να αποκρυπτογραφήσει τον τρόπο. Σε κάθε τι. Τον τρόπο που μαγειρεύει, τρώει, σερβίρει, οδηγάει, κοιμάται, ροχαλίζει...Υπήρξε μια δυσαρέσκεια για τις πατάτες. Jesus.. Εν τέλει χαιρετιστήκαμε κι ο καθείς πήρε το κουβαδάκι του και μπήκε σε άλλη αίθουσα!
       Οφείλω να ομολογήσω ότι με 10€ το εισιτήριο, νομίζω πως τους κατακλέψαμε. Υπήρχαν κι άλλες εσωτερικές εκθέσεις, δηλαδή έκθεση στην έκθεση και στ' αστεία στα ψέμματα καθίσαμε 3,5 ώρες παρόλο που θα μπορούσαμε να κάτσουμε παραπάνω...
       Βαριές κουρτίνες, αριστοκρατικά κρεβάτια, χρυσοποίκιλτα σαλόνια, λεπτομερή σχεδόν ζωντανά ανθρώπινα γλυπτά, εντυπωσιακοί, αριστοκρατικοί πίνακες, λεπτομέρεια στην λεπτομέρεια, μικροκατασκευές, μυστικές κατασκευές σε boudoir, συνέθεταν ένα σκηνικό πλούτου, εντυπωσιασμού, οφθαλμόλουτρου αναλογιζόμενη το πέρασμα αιώνων και ανθρώπων.
       "Να τα'χεις ή να μην τα 'χεις; Να τα ζεις ή να μην τα ζεις;" Τελικά οι άνθρωποι που έζησαν, που πέρασαν από 'κει τα χάρηκαν; Κατάλαβαν πόσο σημαντικά ευνοημένοι υπήρξαν σε εποχές που ο μέσος πολίτης πεινούσε, δεν είχε υγεία, ούτε δόντια κι έπρεπε απλά να πληρώνει φόρους; Ή πέρασαν όλοι τυφλωμένοι από την γλύκα της εξουσίας, την ματαιοδοξία της κυριαρχίας και τον αποπροσανατολισμό της μηχανορραφίας; Μήπως όλοι μας θα ήμαστε έτσι, υπό αυτές τις συνθήκες; Κι αν κάποιος δεν το ήθελε ακριβώς έτσι, θα χαρακτηριζόταν ως "αδύναμος", "ανίκανος' ή "μελαγχολικός";
        Ρητορικά θα παραμείνουν τα ερωτήματα, αλλά τελικά η περιήγησή μας έλαβε τέλος...Ξανά στην μουντάδα του έξω κόσμου παίρνοντας την διαδρομή της επιστροφής σε έντονα Χριστουγεννιάτικους χρωματισμούς, σε γιορτινή ατμόσφαιρα με τα μαγαζιά να κλείνουν πολύ νωρίς κάτι που σε ΄μας φαίνεται αλλόκοτο!
       Γρήγορο φρεσκάρισμα στο ξενοδοχείο και πίσω στο ίδιο εστιατόριο της γειτονιάς για να φάμε αυτή την pizza no 33, που η αλήθεια είναι πως δεν με άφησε ξερή. Νόστιμη, αλλά όχι κάτι από το υπερπέραν! Πάντως, αυτή τη φορά δεν είχαμε και πολύ την ησυχία μας αφού ο σερβιτόρος όλο μάς γυρόφερνε κι όλο μάς μιλούσε χωρίς να έχει ιδιαίτερη ευαισθησία για το αν συζητάμε κάτι πολύ σημαντικό. Στο τέλος μου πρότεινε να κάτσω να δουλέψω στο μαγαζί. 'Εξυπνος έως χαριτωμένος κορτάκιας, που τελικά τον άφησα σύξυλο λέγοντάς του πως δεν έχω κανένα πρόβλημα να εργαστώ αρκεί να προσλάβουν και τον άντρα μου! Αυτό δεν άρεσε...
       Κι έτσι οδεύσαμε προς το τέλος της ημέρας....
       Η επόμενη περιέχει εκδρομή....
       Αγαπώ Ιταλία...


Τέλος Β' μέρους

Travel Diaries: Firenze (Chapter 1)

         Ή Φλωρεντία κατά το ελληνικότερον...

         Την Φλωρεντία δεν την είχα επισκεφθεί, παρόλο που το ήθελα εδώ και κάποια χρόνια. Αυτό που ήξερα κι άκουγα από όλους είναι πως πρόκειται για ένα ζωντανό μουσείο που συνυπάρχουν αρμονικά μεσαίωνας κι αναγέννηση, το τώρα με το χθες!
         Κι έτσι ήταν!
         Για να τα πάρουμε από την αρχή, όμως, αναχωρήσαμε μεσημέρι από Θεσσαλονίκη, όπου ο καιρός το Νοέμβριο ήταν εξαιρετικός.
         Εννοείται πως όταν βγήκαμε από το αεροπλάνο στην Μπολόνια, ένα κύμα ψύχους μού έκανε φυσικό botox -αγαπητές γυναίκες αφήστε τις ενέσεις, μπείτε στην κατάψυξη και μείνετε νέες για πάντα!-. Εν τέλει ούτε την Μπολόνια είχα δει (τι φάση;) και μπορώ να πω ότι μου άρεσε ιδιαιτέρως!
          Κατά βάση ότι έβλεπα γύρω μου με γοήτευσε. Για τον απλό λόγο πως κράτησαν το χαρακτήρα, την ιστορία τους, την αρχιτεκτονική τους. Και οι δυο πόλεις έχουν τα γνωστά γλυπτά τους, τα διάσημα αξιοθέατά τους και φυσικά δεν είναι καθόλου χαζοί να τα ισοπεδώσουν από μόνοι τους, όπως κάναμε εμείς. Μπορεί να το κάνει η φύση όποτε θέλει, αλλά ο ανθρώπινος παράγοντας μπαίνει για να συντηρήσει, αναπαλαιώσει, αναζωογονήσει αλλά όχι να γκρεμίσει για να χτίσει βενζινάδικο κι από πάνω πολυκατοικία (λέω εγώ τώρα)...
          Προσπερνώ, λοιπόν, λέγοντας πως δε θέλαμε να εγκαταλείψουμε την αγορά και τα καταστήματα της Μπολόνια αλλά είχα κλείσει μέσω internet τα εισιτήρια για Φλωρεντία κι έπρεπε να προλάβουμε το τραίνο. Η πληροφορία που είχα, ήταν πως τα τραίνα φεύγουν στην ώρα τους αλλά εμείς πέσαμε πάνω σε συντήρηση, οπότε καθυστερήσαμε 20'. Και πάλι δεν έγινε κάτι αφού το τραίνο έπιασε τα 240km/h  κι ένιωσα πως φεύγαμε σφαίρα όπως και να 'χει. Σε 45' είχαμε φτάσει κι επιτέλους πατούσα το ποδαράκι μου στη Firenze..
          Μπορεί να πέσαμε σε εβδομάδα βροχών αλλά ήμαστε αποφασισμένες να περάσουμε όμορφα οπότε δε μας πτόησε τίποτα. Η μεγαλύτερη χαρά ήταν πως μέναμε κοντά στο σταθμό Santa Maria Novella κι άρα δεν είχαμε ιδιαίτερο περπάτημα.
           Κάναμε το check in και μπήκαμε στο δωμάτιό μας , που ομολογουμένως είχε υπέροχη ζεστούλα και η επιθυμία μας για 3 ξεχωριστά κρεβάτια που έστειλε η φίλη μας μέσω e-mail, πραγματοποιημένη. Στα συν του ξενοδοχείου βάζω το γεγονός ότι ήταν τίγκα στον πίνακα! Τόσο τα δωμάτια όσο και οι κοινόχρηστοι χώροι full στον πίνακα... Μπορεί να ήταν άσχετοι μεταξύ τους, πάντως ήταν εκεί για να χαζεύουμε.
           Στις 18.30 λοιπόν, δεν είχαμε και ΤΙΣ επιλογές πέραν του να φρεσκαριστούμε και να ψάξουμε ένα εστιατόριο να φάμε. Να σημειώσω εδώ, πως εγώ ξεκίνησα να έχω πονόλαιμο και καταρροή την προηγούμενη νύχτα, προ ταξιδιού, αλλά από την πολλή χαρά εξαφανίστηκε ο πονόλαιμος, παρέμεινε, δυστυχώς, η καταρροή με ups & downs...Πειράζει; Δεν πειράζει...
          Και ω, τι χαρά είχαμε ένα πολύ ωραίο εστιατόριο κοντά στο ξενοδοχείο, που έφαγα εκπληκτικά μακαρόνια... Να πω ότι χόρτασα ψέματα θα πω, γι'αυτό πήρα και δεύτερο πιάτο. Ιταλικές μερίδες για ελληνικό στομάχι.
          Τώρα έρχεται η ώρα για σύγκριση πολιτισμών μιας κι αποτελεί το αγαπημένο μου sport όταν κάνω ένα ταξίδι. Στην συγκεκριμένη περίπτωση ήταν ένα ποσό στην απόδειξη, ξέχωρο από τα υπόλοιπα. Έτσι ενημερωθήκαμε από την υπάλληλο πως είναι ένα ποσό που πάει κατ'ευθείαν στην κυβέρνηση και υπάρχει όταν κάθεσαι ενώ δεν χρεώνεται όταν είσαι όρθιος. Γι'αυτό και οι περισσότεροι επιλέγουν να τρώνε ή πίνουν καφέ στο όρθιο.
          Σαν large Ελληνίδα που είμαι είπα να συνεισφέρω στην Ιταλική Οικονομία, αφού κάποια στιγμή ήμαστε τα P.I.G.S και κάναμε παρέα...Επίσης δεν μπορώ να με φανταστώ να κατασπαράζω δύο μακαρονάδες στο πόδι. Πώς να απλωθείς μετά και να πιάνεις την κοιλιά σου για να την ηρεμήσεις που έφαγε τόσο;! Στα όρθια; Γίνεται; Για 'μενα όχι....
          Στο ίδιο εστιατόριο καθόταν κι ένα ζευγάρι Αμερικανών. Η γυναίκα είχε πατερίτσες και μπανταρισμένο το ένα της πόδι. Γύρισε να μας κοιτάξει, ενώ έφευγε, λέγοντάς μας "Είμαι αηδιαστική έτσι όπως είμαι, έ;". Της απαντήσαμε "Καθόλου, αυτό μπορεί να συμβεί στον καθένα". Πριν φύγει μας είπε την επόμενη φορά να δοκιμάσουμε την pizza no 33, είναι delicious...

 Τέλος Α' μέρους

Bologna

                                                                     
                                                                    Bologna

                                             
                                                    Μπροστά από το ξενοδοχείο

         
                                          Ε, ναι οι 2 μακαρονάδες κάθονται ωραία

Άντε γεια, ρε!

      Συνεντεύξεις για δουλειά έχω δώσει πολλές. Άλλοτε σύντομες, άλλοτε εκτενέστερες, μα σε καμία περίπτωση σε αγενή επίπεδα.
     Μια τέτοια μού έμελλε να ζήσω πριν ξεκινήσω στο ξενοδοχείο και πιστέψτε με δεν μιλάμε για εγχειρήσεις εγκεφάλου ή εκτόξευση διαστημοπλοίων στο υπερπέραν. Για μια θέση πωλήτριας ήταν στο αεροδρόμιο! Έλεος...
      Στη δεύτερη κι ευτυχώς τελευταία συνέντευξη όπου εννοείται ότι δεν θα με επέλεγαν, έπρεπε να ξενιτευτώ με τον σύζυγό μου εκτός των τειχών της Ιερουσαλήμ γιατί η ιδιοκτήτρια με τον operator manager μόλις είχαν καταφθάσει εξ Αθηνών.
     Κρατάμε λίγο το γεγονός ότι το ύφος ήταν "άκου βλαχαδερό, εμείς ήρθαμε εδώ στην basseclassαρία, οπότε για 'μας είσαι δευτεράντζα"
      Εντάξει να το πιω το ποτήριον τούτο, αλλά το πράγμα χόντρυνε κατά πολύ...
      Η αλήθεια ήταν ότι αυτό δεν επρόκειτο για συνέντευξη αλλά για Ιερά Εξέταση κι οσονούπω θα έβγαιναν τροχοί, τανάλιες κτλ.
       Δεν υπήρχε λόγος να κρύψω ότι κατασκευάζω κοσμήματα, αφού πράγματι κατασκευάζω και μού αρέσει τρελά. Επειδή η θέση ήταν του σιναφιού, λίγο με είδαν ανταγωνιστικά, λίγο φιλόδοξη, λίγο ψωνάρα...
        Κατ'αρχάς να ξεκαθαρίσω ότι δεν είναι κακό να είσαι φιλόδοξος και δεν κατανοώ γιατί δαιμονοποιείται ο όρος. Εάν ο άνθρωπος δεν ήταν φιλόδοξος θα ζούσαμε ακόμα τις σπηλιές χωρίς γλώσσα και γραφή. Λόγω της φιλοδοξίας και του οράματος κάποιου, έχω αυτήν την στιγμή πληκτρολόγιο να συνθέτω κείμενα κι εσύ, φίλε αναγνώστη, μια οθόνη να διαβάσεις τη γράφουσα και τα γραφόμενα...
       Ας κρατήσουμε λοιπόν τον ανταγωνισμό. Αυτό ήταν το πρώτο πρώτο δειγματάκι ότι αδίκως κάψαμε βενζίνη κι έχασα το απόγευμα της Κυριακής μου!
        'Εχω τελειώσει Γαλλική Γλώσσα και Φιλολογία και δεν υπάρχει λόγος να ξαναγράψω στις γλώσσες που γνωρίζω, την Γαλλική σε ανώτατο επίπεδο, καθώς σε άλλη συνέντευξη το θεώρησαν πλεονασμό, αφού είναι ηλίου φαεινότερον ότι τελείωσα την συγκεκριμένη σχολή...Δεν τους άρεσε, το βρήκαν προβληματικό...Όφειλα να το ξαναγράψω στις ξένες γλώσσες...
        Στάθηκαν πολύ στην θέση της υπαλλήλου Καζίνου γιατί διετέλεσα και χρέη Υπαλλήλου Υποδοχής, Marketing και ό,τι άλλο συνοδεύει έναν προβληματικό χώρο όπως αυτόν του Καζίνου (αυτό δεν το έχουμε αναλύσει και ίσως θα έπρεπε κάποια στιγμή)!
        Με ρώτησε και για τούτο το blog λέγοντάς μου πως μπήκε αλλά δεν γράφω συχνά. ΔΙΚΟ ΜΟΥ είναι το blog και θα γράφω όσο συχνά θέλω, θεωρώ και πιστεύω- τι πρόβλημα έχεις ρε φίλε; Δάσκαλός μου είσαι και θα περνάω από εξετάσεις και βαθμολογίες;
        Αφού έχει ρωτήσει και για τον σύζυγό μου , μου κάνει την βλακωδέστατη και ω, πόσο banal ερώτηση "πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε 5 χρόνια". Η πραγματικότητα της Ελλάδας είναι να μην εκτιμάται η προσωπικότητα και όσο πιο ανιαρός είσαι τόσο το καλύτερο! Άλλωστε όλοι σε θέλουν δυναμικό προς τρίτους αλλά ποτέ προς αυτούς. Γνωστή, λοιπόν, η απάντηση (βαριέμαι και να την γράψω) "ω, θα ήθελα να μάθω και να προοδεύσω στην εταιρεία σας". Λυπάμαι, αλλά αυτήν την ηλίθια απάντηση ούτε την έχω δώσει, ούτε σκοπεύω να την δώσω ποτέ. Είπα αυτό που ήθελα " κάπου στο εξωτερικό, ίσως στο Los Angeles"....
       Κεραμίδα στο κεφάλι! Ολύμπιος Κεραυνός αλά Ζευς! Γυρίζουν με μια έκπληξη και με ρωτάνε 'Τότε γιατί ψάχνεις για δουλειά"; Η απάντησή μου ήταν τόσο φυσιολογική μπροστά σε αυτήν την ατελείωτη μπουρδοσυζήτηση "Το ότι το σκέφτομαι, δεν σημαίνει ότι θα το κάνω. Άλλωστε πρέπει πάντα να βάζουμε στόχους, να έχουμε όνειρα, ανεξάρτητα από το αν θα τα πραγματοποιήσουμε ή όχι". Η μεν συμφώνησε, ο δε διαφώνησε...
       Λυπάμαι, αλλά δεν λυπάμαι! Ήταν πολύ τυχεροί που δεν τους απάντησα την απόλυτη αλήθεια "Ποιος σας είπε ότι σε 5 χρόνια, θα υπάρχει η εταιρεία σας, θα υπάρχει πλανήτης, θα υπάρχουμε εμείς"!
       Κι από πού κι ως πού θα μου πεις εσύ αν θα δουλέψω ή όχι κι ακόμα χειρότερα, από πού κι ως πού θα κάνεις κριτική εμμέσως πλην σαφώς στο τι κάνω εγώ. Εάν χρειάζομαι κριτική, θα μου την ασκήσουν ο άντρας μου και οι γονείς μου, που έχουν την παιδεία να το κάνουν. Δεν θυμάμαι, εσένα, άγνωστε, να σε διόρισα κάτι στην προσωπική μου ζωή.
       Η chantilly στην τούρτα προστέθηκε όταν μου είπε το επικό "Βλέπω ότι μένεις Τούμπα. Δεν ξέρω από Θεσσαλονίκη, αλλά πιστεύω ότι είσαι μακριά για να έρχεσαι". Για ποιο λόγο με τραβολογάς σε συνεντεύξεις ακριβώς; Δεν το έβλεπες τις προηγούμενες μέρες και κομψά μου λες το όχι επειδή δεν απάντησα όπως θα ήθελες εσύ; Με κοροϊδεύεις; Ναι, με κοροϊδεύεις, αλλά με μια διαφορά...Εγώ σύνδρομα δεν έχω! Και ξέρεις επακριβώς για τι μιλάω!
      Και φυσικά , ήθελε συστάσεις- το κερασάκι στην τούρτα! "Ναι, θέλω να μιλήσω με κάποιον". Ε, σήκωσε το τηλέφωνο να τους βρεις σε γήινη διάσταση, σε υπερκόσμια διάσταση, γενικώς όπου θες. Δεν νιώθω υποχρεωμένη να κρατήσω επαφή με ανθρώπους που με έκλεψαν σε λεφτά κι ένσημα!
      Αν κάποιος πρέπει να ψάξει συστάσεις, αυτή είμαι εγώ για 'σενα...
      Ό,τι και να γίνει εξακολουθούμε να είμαστε κουκίδες στον ανθρώπινο χάρτη. Και δεν έχει σημασία αν νομίζεις πως έγινες Διευθυντής και κάτι τρέχει . Είσαι, είμαι, είναι, είμαστε, είστε κουκίδες. Από εκείνες που ούτε κρατούν τον κόσμο στα χέρια τους, ούτε έχουν την τύχη αυτού σε μια παλάμη;
       Tu me comprends?

        Άντε γεια, ρε!

Επιτέλους στο επανακούειν ή επαναδιαβάζειν!

       Γεια σας και πάλι!!!! Όχι δεν σας παράτησα, όχι δεν σιώπησα από capriccio, όχι δεν σας ξέχασα, απλά όλα έγιναν πολύ γρήγορα κι έφυγα για saison σε ξενοδοχείο...
      Ξέρετε εκεί που οι μηχανές δουλεύουν στο full, τα νεύρα είναι τεντωμένα, οι αισθήσεις σε εγρήγορση κι έχεις την ακαταμάχητη επιθυμία να πάρεις κεφάλια...
       Για ακόμα μια φορά, συνάντησα αυτό που ήξερα από πάντα, καλούς και πολύ καλούς ανθρώπους, κακούς και πολύ κακούς ανθρώπους, τρελούς  και πολύ τρελούς ανθρώπους...
       Το μόνο που έχεις είναι η προσωπική σου νόηση, η δική σου φωνή, η ολόδική σου πραγματικότητα, η οπτική και η προσωπικότητά σου...Σε αυτά δεν χωράει κανείς, ο κόσμος να γυρίσει ανάποδα!

       Επειδή θα πάρω τα πράγματα με το δικό μου style στα επόμενα κείμενα, θα μου επιτρέψετε να κάνω μια μικρή παράκαμψη και να καταθέσω στο επόμενο κείμενο -ξεκινώντας έτσι την series of whatever events in my life- την εμπειρία μου από συνέντευξη που έδωσα τον Μάιο, για θέση σε κοσμηματοπωλείο και να εγείρω ορισμένα ερωτήματα με βασικό άξονα την έκφραση "δεν μας παρατάς, ρε μάστορα" (για να μην πω τίποτα χειρότερο που εμπεριέχει και τον Νταλάρα)....!!!!

      Πολύ σύντομα, λοιπόν, κοντά σας και συν τοις άλλοις σάς εύχομαι καλό χειμώνα!

Και Διηγώντας τα να Κλαις (Μέρος Β'- ενότητα β)

                                                         Φάκελος Ξενοδόχα

Χαρακτηριστικά Προσώπου: Νυφίτσα εξ ολοκλήρου (χωρίς προσμίξεις)

Αντιπροσωπευτικά λήμματα από το λεξικό: Παραδόπιστη, Φθτηνιάρα, Κακόψυχη


                                         Περιγραφή που επικυρώνει τα άνωθεν

        Στην πρώτη μας συνάντηση, παρόλο που χαιρέτησα, δεν έλαβα πίσω κάποιον χαιρετισμό, έστω και προσχηματικά, καθώς ήταν απασχολημένη με το να με βγάλει μια ολόσωμη ακτινογραφία με το διαπεραστικό βλέμμα της -κατά πώς νόμιζε και η ίδια "ψαρωτικό"-. Αρκέστηκε μόνο να ρωτήσει εάν είμαι παντρεμένη και στην θετική απάντηση που εισέπραξε, σχολίασε το ελεεινό "Στο επάγγελμά μας φροντίζουμε να κάνουμε παιδί με την λήξη της saison"! Από αυτό το σημείο κι έπειτα ήμουν βεβαία πως με αυτό το όρνεο δεν θα τα πάμε καθόλου μα καθόλου καλά!
        Βασικό μέλημά της ήταν η "εύρυθμη" λειτουργία του super market, δηλαδή το απόλυτο ό,τι να 'ναι. Ξαφνικά ξύπνησε κι αυτή από λάθος πλευρό (οικογενειακό τους είναι) κι αποφάσισε πως ό,τι αγοράζουμε χονδρικής μέχρι 5 ευρώ, θα ήταν εκπληκτικά υπέροχο, να του διπλασιάσουμε την τιμή. Αυτό σημαίνει πως τα προϊόντα του μισού και βάλε καταστήματος, έπρεπε να αλλαχθούν στην τιμή. Μάς ήρθε ανησυχητικά καλοπροαίρετη τονίζοντάς μας minimum εξάκις, πως δεν είναι ανάγκη να βιαστούμε και μπορούμε να το κάνουμε με την ησυχία μας. Να υπογραμμίσω πως το φιρμάνι μάς ήρθε στις 5 το απόγευμα!
         Πουρνό, πουρνό την άλλη μέρα το πρωί, αντελήφθην πως ξύπνησε από το άλλο, το στραβό το πλευρό. Κατέφθασε στις 8 και εξενευρίσθη η αφεντιά της που δεν ήταν όλα έτοιμα. "Άντε ακόμα; Τι κάνετε; Πρέπει να βιαστείτε για να αρχίσουμε να πουλάμε"! Τον κακό της τον φλάρο, καθώς τα σοκολατοειδή είχαν μια κατακόρυφη πτώση στις πωλήσεις. Πολύ λογικό το βρήκα, αφού παραδιπλανό κατάστημα είχε ανταγωνιστικότερες τιμές και ακόμα και οι πελάτες του ξενοδοχείου μας ερχόντουσαν με σακούλες του γείτονα. Δεν της πολυάρεσε, αλλά για να μην παραδεχτεί ότι είναι ηλίθια, καθόταν και μας ρωτούσε γιατί αγοράζουν από δίπλα! ΓΙΑΤΙ ΑΡΑΓΕ;;;;;
          Εκ γενετής ανόητη, πίστευε πως άμα πίνει γάλα 2% και σαβουριάζοντας συγχρόνως ό,τι βρίσκεται μπροστά της, θα αδυνατίσει! Δεν ήταν μόνο το ανάστημά της κάμποσο! Είχε κάποια στρέμματα λίπους με αποτέλεσμα να δείχνει εις διπλούν κάμποση. Μακριά από εμένα η σκέψη να χλευάσω έναν άνθρωπο που προσπαθεί να χάσει κιλά, που έχει κάποιο οργανικό πρόβλημα, μια νόσο! Αυτά δεν τα σχολιάζω ποτέ κι ούτε στάθηκα ποτέ μου σε εξωτερική εμφάνιση. Η συγκεκριμένη, όμως, δεν είχε ούτε ιερό, ούτε όσιο και θα σας εξηγήσω παρακάτω!
          Επιστρέφω στο γάλα 2% το οποίο έπρεπε απαραιτήτως να διαθέτει το ψυγείο, γιατί έπρεπε να προσέξει καλοκαιριάτικα την σιλουέτα της (πότε ακριβώς να κάνω εμετό). Όχι! Το γάλα δεν θα τραβιόταν να το πάρει από συμβατικό supermarket. Μόνο από το δικό της, στο οποίο είχαμε διπλασιάσει -κατ'εντολήν της- την τιμή, αλλά επειδή μόνοι τους κανονίζαν τις εκπτώσεις, πίστευε ότι το παίρνει πιο φθηνά. Η αλήθεια είναι ότι το έπαιρνε ακριβότερο και από τέτοια γερολαδού δεν περίμενα κάτι τέτοιο, αλλά δεν μπορώ να ασχοληθώ με την τρικυμία που βρίσκεται σε εξέλιξη σε κάθε εγκέφαλο!
          Το μεγάλο σκηνικό προς το πρόσωπό μου έγινε μια ωραία πρωία στο pick της saison, όταν ήρθε ένας ευγενέστατος κύριος που πήρε πολλές κούτες τσιγάρα κάνοντας έναν λογαριασμό των 190 ευρώ περίπου. Σαν κοινωνικοοικονομικό σχόλιο να πω πως τα τσιγάρα της Ελλάδας φαίνονται πολύ φθηνότερα στους δυτικοευρωπαίους γι'αυτό αγόραζαν πολλά, εν αντιθέσει με τους Ρώσους που τα δικά μας τα έβρισκαν εξαιρετικά ακριβά, αφού στις χώρες τους δεν κόστιζαν πέραν των 2-2,5 ευρώ (και πολύ είπα), τουλάχιστον τότε.
           Ως εκ τούτου και εφόσον είχα μια διαδικασία μέχρι να τα σημειώσω και να τα χτυπήσω στην μηχανή, δημιουργήθηκε μια φυσιολογική ουρά που δεν με άγχωσε αφού καθένας είχε ελάχιστα πραγματάκια και θα τελείωνα εύκολα. Έλα που ήρθε το όρνεο, που δεν της άρεσε η εικόνα της ουράς! Κάθισε στην γωνία κατακεραυνώνοντάς με με το ξερολίστικο βλέμμα της και καπνίζοντας το άθλιο ηλεκτρονικό τσιγάρο της. Μόλις καθάρισε η ουρά, μείναμε εγώ κι αυτή σε έξαλλη κατάσταση: -Γιατί δεν εξυπηρέτησες πρώτα τους υπόλοιπους και μετά αυτόν;
-Γιατί αυτός ήρθε πρώτος και δεν θα άφηνα λογαριασμό 190 ευρώ για 5ευρα"
Εκεί λίγο κόλλησε, γιατί γενικώς στο άκουσμα χρημάτων κάτι πάθαινε. Κάτι σε αγαλμοποίηση...Έβγαιναν τα ευρώ στα μάτια της, όπως τα δολάρια στον θείο Scrooge McDuck. Έτσι ήρθε να με αποτελειώσει με τα εξής...
-Δεν μού άρεσε η φάτσα του! Τον ξέρεις;;;
-Από πού να τον ξέρω;;
-Κι αν σού έδωσε πλαστά;; Ε;;Τα έλεγξες;;
-Ναι, τα έλεγξα (με το γνωστό- τρίβω με νύχι στο γνωστό σημείο-), αν και δεν έχουμε μηχάνημα (και πράγματι δεν είχαμε)
Εκεί έκανε πίσω! Η προϊσταμένη (άλλη σουπιά κι αυτή) κοιτούσε σαν χεσμένη ενώ η συνάδελφός μου μού έκαμνε πίσω από τον διάδρομο thumbs up, γιατί δεν λύγισα, δεν κοκκίνισα, δεν έκλαψα, δεν έμεινα βουβή. Παρέμεινε κάμποση ώρα, όπου δεν γύρισα να την κοιτάξω ούτε κι όταν μού απηύθυνε τον λόγο. Περίμενα να φύγει και το όρνεο και η σουπιά που προανέφερα, για να ξεσπάσω και που τελικά με παρηγόρησαν η συνάδελφός μου κι ένα συμπαθέστατο νεαρό ζευγάρι Ολλανδών!
           Από εκείνη την στιγμή κι έπειτα η επικοινωνία από πλευράς μου ήταν μονολεκτική στις όποιες ηλίθιες ερωτήσεις της κι απλά το έπαιξα και πολύ large και καταδεκτική όταν την χαιρέτισα τυπικά στο κλείσιμο! Και πολύ μεγάλη παραχώρηση έκανα!
           Με αυτά και με αυτά, φτάσαμε στο τέλος, που νόμιζα πως πλάκα μού έκαμναν τα κορίτσια, να, όμως, που ήταν πραγματικότητα και συνειδητοποίησα γιατί ήταν σαχλή και ταυτοχρόνως με πολλά εκτάρια λίπους πάνω της, απλά από επιλογή!
            Η πληροφορία που ήρθε πρώτη πρώτη στα αυτιά μου ήταν πως στα κλεισίματα ζητάει να τις μαζέψουν σε τεράστιες σακούλες σκουπιδιών τα εναπομείναντα πατατάκια και σοκολάτες με ημερομηνία λήξης μέχρι και τις 31/12. Ενημερώθηκα πως τα παίρνει σπίτι της, για να τρώει τουλάχιστον τους μισούς μήνες πριν τα επόμενα ανοίγματα όπου θα μπορεί και πάλι να κατασπαράξει ότι βρει μπροστά της σε χοληστερίνη και τριγλυκερίδια!
            Οι εντολές ήταν και πάλι οι ίδιες! Γεμίστε σακούλες να φάει ο Κθούλου ή αλλιώς release the Kraken! Και όντως το Kraken ξαμολήθηκε! Όταν η διευθύντρια (αυτή ήταν πολύ εντάξει γυναίκα!) πρότεινε να μοιραστούν σε όλους τους υπαλλήλους, η προϊσταμένη μας -η σουπιά που προανέφερα- έδωσε στεγνά την πρόταση της διευθύντριας στο όρνεο, η οποία εξενευρίσθη σφόδρα για μια ακόμα φορά και γκάριζε δια τηλεφώνου πως τα πατατοσοκολατοειδή είναι δικά της και κανείς δεν θα της τα πάρει. Και τα ήθελε ΤΩΡΑ δίπλα της, να τα πάρει σπίτι της! Ίσως στο σπίτι να τους έλεγε και νανουρίσματα και να κοιμόντουσαν όλοι μαζί αγαπησιάρικα στο κρεβατάκι της- όχι το παίρνω πίσω, στην κρεβατάρα της-. Δεν ξέρω ποια ήταν η vizioζικη σχέση που είχε αυτή και τα δρακουλίνια, πάντως κάτι πολύ νοσηρό συνέβαινε μεταξύ τους, που άπτεται της ψυχιατρικής. Αυτό δεν είναι δικός μου τομέας!
             Δικός μου τομέας είναι να κρίνω και κατακρίνω πως δεν χαλάλισε 20, 50, 100 αναθεματισμένες συσκευασίες στους ανθρώπους, που σε τελική ανάλυση για λογαριασμό της δούλεψαν και ξεποδαριάστηκαν τόσους μήνες!
             Οι ίδιες πληροφορίες επιβεβαίωσαν πως κι αυτή κάνει σαν να μην γνωρίζει στο δρόμο τους πρώην υπαλλήλους της. Εννοείται πως, αν έπεφτα ποτέ πάνω της, θα έκανα σαν να μην υπάρχει!

Και είμαι σίγουρη ότι θα έκανε κι αυτή το ίδιο!

Και Διηγώντας τα να Κλαις (Μέρος Β'- Ενότητα α)

                                                       Φάκελος Ξενοδόχος

Χαρακτηριστικά προσώπου: Από την μύτη και πάνω, λεμούριος Μαδαγασκάρης. Από την μύτη και κάτω, γάιδαρος

Αντιπροσωπευτικά λήμματα από το λεξικό: Παραδόπιστος, Χοντροκέφαλος- Εγωίσταρος, Φαφλατάς, Ανισόρροπος (κυριολεκτικά και μεταφορικά)

                                          Περιγραφή που επικυρώνει τα άνωθεν

        Πάνω που νόμιζα πως είχα εκπαιδευτεί σε θέματα τσιγκουνιάς, η ίδια η ζωή μού γέλασε χλευαστικά, λέγοντάς μου... "Μικρή ανόητη, μείνε συντονισμένη και θα δεις. Νομίζεις ότι ξέρεις! Τίποτα δεν ξέρεις"!

        Οφείλω να ομολογήσω πως αυτός ήταν εντάξει και στα λεφτά του και στα ένσημα και στα επιδόματα και στην συνέπεια με την οποία τα τηρούσε ευλαβικά! Όχι φυσικά από την αγνή και καλή του καρδιά αλλά από την βαθιά πεποίθηση πως θα του συμβεί κάτι εξαιρετικά κακό από τις κατάρες των υπαλλήλων του εάν δεν πράξει τα αυτονόητα. Είναι κι αυτό ένα κίνητρο! Σε άντρα δεν είχα συναντήσει έως τότε πιο κολλημένο με τις προκαταλήψεις, τις δεισιδαιμονίες και τα ζώδια και φυσικά πληροφορήθηκα πως υπήρχαν χρονιές που χώριζε τις βάρδιες σύμφωνα με τα τελευταία. Ευτυχώς δεν το έκανε την χρονιά που ήμουν εγώ. Ούτως ή άλλως είχαμε το ίδιο ζώδιο, οπότε δεν τα πήγαμε ούτε καλά ούτε κακά. Τού έδειξα πως τα πολλά-πολλά δεν τα θέλω και τουλάχιστον το κατάλαβε. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν πρόλαβε να με δαιμονίσει πλειστάκις μέσα σε μια saison, αλλά δεν τον έχω στο μυαλό μου με το ίδιο μένος όπως την προηγούμενη (που τής έκανα χάρη να γράψω ολόκληρο κείμενο) ή την αδερφή του που θα αποτελέσει την ενότητα β' (γενικώς με τις γυναίκες "εξουσίας" δεν το έχω..)!

         Επιστρέφω στο κεφάλαιο 'καρμιριά' που ήταν το κυριότερο τρωτό σημείο του (το δεύτερό του ήταν η αγένειά του και το αμέσως επόμενο το χιούμορ που νόμιζε ότι διέθετε). Γενικώς δεν χαλάλιζε τίποτα σε κανέναν και είχε εκπαιδεύσει  και τα παιδιά του σε αυτό το χάλι. 

         Όταν μάς επισκέφθηκε στο ξενοδοχείο μια ομάδα Ουκρανών πυγμάχων, εφηβικών προδιαγραφών, αποφάσισε πως θα ήθελε να τους κάνει δώρο ένα αναμνηστικό που διέθετε το super market μας για να το έχουν σε περίοπτη θέση στην πατρίδα τους. Σημειωτέον πως μόνοι τους είχαν κανονίσει την έκπτωση που θα είχαν οικογενειακώς σε όλα τα προϊόντα, ανάλογα με το αν ήταν τρόφιμο, ποτό, αντηλιακό κτλ. Στα τουριστικά είχαν 30%. Άλλωστε Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει.

          Ξεκίνησε με την large εκδοχή αναμνηστικού, που με έκπτωση θα του στοίχιζε 22 ευρώ. Άλλαξε μερικά χρώματα, οπότε προχωρήσαμε στην μεσαία εκδοχή των 16 ευρώ. Εκεί το ξαναβρήκε το χρώμα του αλλά κάποιοι χτύποι καρδιάς φύγανε προς άγνωστη κατεύθυνση, οπότε κατέληξε στο μικρό ( μα την αλήθεια, πολύ μικρό ) στα 11 ευρώ. Εγώ προσωπικά θα ντρεπόμουν να δωρίσω ένα τέτοιο πράγμα, προτιμώντας να κάνω το κουνέλι κι όχι την φτωχόπλουτη, προσποιητά αεράτη  οικονομικά. Το έδωσε, όμως, ο αθεόφοβος και φούσκωσε κι από περηφάνια...

        Όταν έκλεισαν τα σχολεία, κατέφθασαν και οι επίσημοι ρουφιάνοι, δηλαδή οι δύο γιοι του ( για να μαθαίνουν από μικρά στην σκληρή δουλειά και πώς βγαίνουν τα ρημάδια τα λεφτά ). Ο μεγάλος ήταν από τα πιο αντιπαθητικά παιδιά που έχω συναντήσει, ενώ ο δεύτερος ήταν το ακριβώς αντίθετο και ήξερε να μην λέει, ούτε να μεταφέρει πολλά. Ήταν εξάλλου ένα φυσιολογικό παιδάκι της ηλικίας του που ήθελε να ξεκουραστεί για το καλοκαίρι, να βγαίνει με τους φίλους του κι όχι να χτυπάει κάρτα! 

         Όταν βάλθηκε το big boss να εγκαινιάσει την νέα μηχανή για γρανίτες, ο συμπαθητικός τού ζήτησε γρανίτα για να δοκιμάσει. Τι να σας πω; Ότι του έφερε ένα τεράστιο ποτήρι με ένα δάχτυλο δικό μου γρανίτα;;; Να σας το πω. Ούτε καν μέχρι την μέση γεμάτο. Ο λόγος φυσικά δεν ήταν για υγεία, αλλά για να μην ξοδευτεί το περιεχόμενο και μάλιστα από τον γιο του!

         Την απόδειξη που παραλάμβαναν από την εκάστοτε αγορά, την εξέταζαν σε οικογενειακό συμβούλιο αφού και η γυναίκα του ήταν στο ίδιο μήκος κύματος. Επειδή η ταμειακή μας είχε κάποια προβλήματα από την προηγούμενη χρονιά ( για τα οποία ήταν ενήμεροι όλοι τους ) δηλαδή πατούσε και κάτι διαφορετικό, έτσι για την αλητεία, βρέθηκε όλο το ξενοδοχείο επί ποδός, επειδή η απόδειξη δεν ανέγραφε 20% αλλά 30% έκπτωση σε προϊόν που ήταν για 20. Αυτόπτης μάρτυς ήμουν, ότι η κοπέλα πάτησε 2 κι όχι 3 και πώς να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας. Σε τελική ανάλυση τώρα έγινε το λάθος. Δεν φτάνει που τους βγήκε πιο φθηνό, μοιρολογούσαν κι από πάνω! Το τι τηλεφωνήματα έπεσαν για όλη την υπόλοιπη βάρδια δεν λέγεται...!

         Μεγάλοι χουβαρντάδες και τα παιδιά, αποφάσισε ένα πρωί ο μεγάλος να κεράσει τον μικρό μια μπανάνα ( γιατί οι εντολές ήταν σαφείς-το πρωί στις 10 έπρεπε να φροντίζουμε να τρώνε από μια μπανάνα ). Πάνω που έκανα τον σταυρό μου νομίζοντας πως βρίσκομαι εν μέσω θαύματος, προσγειώθηκα ανωμάλως. Στα φρούτα είχαν 10% έκπτωση και για κακή του τύχη ο μικρός διάλεξε μια πιο βαρβάτη που ζύγιζε παραπάνω. Ως εκ τούτου βγήκε 8 λεπτά ακριβότερη. Αναδιπλώθηκε ο super σπάταλος μεγάλος αδερφός και δεν το άντεξε να χρεωθεί 8 λεπτά παραπάνω. Η δήλωση ήρθε σε κλάσματα του δευτερολέπτου: " Άσε, προτείνω ο καθένας να πληρώσει τα δικά του". Τα γέλια μου τα συγκράτησα αλλά το βλέμμα που ανταλλάξαμε με την άλλη κοπέλα ήταν όλα τα λεφτά- μαζί και τα 8 λεπτά της μπανάνας...

         Φτάσαμε παραμονές 15Αύγουστου και ήρθαν οικογενειακώς οι ορδές των orks για να διαλέξει η σύζυγός που θα γιόρταζε, φουστάνι. Jesus!!! Τα φουστάνια που διαθέταμε ήταν εντελώς τουριστικά, πώς να το πω...φθηνιάρικα. Για οικογένεια που καυχιόταν πως διαθέτει χρυσές πιστωτικές κάρτες και τα αμάξια τους ήταν απαραιτήτως Mercedes και BMW (γιατί πας μη κατέχων Mercedes-BMW, βάρβαρος), φάνταζαν απίστευτα φαιδροί που έψαχναν φθηνοφούστανο με 30% έκπτωση. Και, ναι, τελικά μετά από μια ώρα διάλεξε και, ναι, δεν ντράπηκε την άλλη μέρα να το φορέσει. Mercedάκηδες αλλά κακόγουστοι ως το μεδούλι...
          Λίγο αργότερο γιόρταζε ο χρυσός μου και αν ήταν δικό μου το ξενοδοχείο θα έδινα παραγγελία στον chef να κάνει δυο ωραιότατες τούρτες να φάει το προσωπικό, να μην έχω και το μάτι τους ότι τους ξεπέταξα όπως-όπως. Αντί αυτού, φρόντισε να φέρει κέρασμα maximum για δυο μπουκιές και πιστεύω πως ήταν από την προηγούμενη χρονιά κι απλά φυλάσσονταν στο ζαχαροπλαστείο εώς ότου τα αγοράσει κάποιος σάχλας (ιδού), για να τα ξεφορτωθούν. Ήταν κάτι παραπάνω από άθλια και φυσικά όλοι τα κρύψαμε για να τα πετάξουμε στο σπίτι μας. Εξυπακούεται πως ρώτησε "Πώς σάς φάνηκαν" και το τυποποιημένο χαμόγελο του Joker κοκάλωσε στα πρόσωπά μας οπότε και είπαμε το κατά συνθήκη ψεύδος "Εξαιρετικό". Ευτυχώς που δεν μεράκλωσε να μάς δώσει κι άλλα κι ευτυχώς τα υπόλοιπα τα πήραν για το σπίτι!
          Μέσα σ'όλα πίστευε ότι διαθέτει απίστευτες ηγετικές ικανότητες και τα πιο μεγαλόπνοα σχέδια που κατεβάζει ανθρώπινη κεφάλα. Ξαφνικά τού καρφώθηκε η ιδέα πως θα πουλήσει περισσότερα αναμνηστικά ανοιχτήρια άμα υποχρεώνονται οι τουρίστες να τα αγοράζουν, παρά να μάς ζητούν να τους ανοίγουμε κάποια αλκοόλια καμιά φορά. Το αλκοόλ πήγαινε και ερχόταν, το να εξυπηρετήσω και κάποιον συμπαθέστατο τουρίστα και να τού ανοίξω καμιά ρετσίνα, που την λάτρευαν, δεν ήταν και κάτι τραγικό. Υπήρχαν κι άνθρωποι που αγόραζαν ανοιχτήρια (άσε που είχαμε εντολή να ανεβάσουμε τις τιμές στα μικροπράγματα). Εντάξει, κι ο άλλος δεν έχει διάθεση να δώσει 5 ευρώ για ανοιχτήρι. Θέλει να πιει..So what??? Λυπάμαι αλλά δεν μπόρεσα να τηρήσω το μέτρο, ήταν πέραν των δυνάμεων και της ηθικής μου. Φυσικά και εξυπηρετούσα κόσμο, πολύ περισσότερο δε τακτικούς πελάτες μας...Τελικά τα ανοιχτήρια δεν πουλήθηκαν με τις ταχύτητες που ανέμενε. Έμεινε με τα ανοιχτήρια στο χέρι...Μάπα το σχέδιο...
          Κι ενώ μια ωραία πρωία περιχαρής, σαν την Κοκκινοσκουφίτσα, πήγαινα να παραδώσω το ταμείο της προηγούμενης μέρας στο λογιστήριο, πέφτουν τα μάτια μου τα τσαχπίνικα πάνω στον "Δεκάλογο του Αφεντικού" που ετοίμαζε να εκτυπώσει η λογίστρια αλλά που, ευτυχώς, δεν αναρτήθηκε ποτέ στον πίνακα ανακοινώσεων. Ο συγκεκριμένος είχε ένα αλλόκοτο vizio να τον προσφωνούν 'αφεντικό'. Δεν ξέρω τι προβλήματα αντιμετώπισε στο σπίτι ή το σχολείο, πάντως τα ψυχολογικά του τα είχε. Έτσι λοιπόν είχε ετοιμάσει έναν δεκάλογο τύπου 1) Το αφεντικό έχει πάντα δίκιο 2) Μην νευριάζετε το αφεντικό κτλ. Το μάτι μου, όμως, έπεσε έντρομο από το βάθος και το εύρος του κομπλεξισμού και της ηλιθιότητας, στο νούμερο 10 όπου και ολοκληρωνόταν  ο Δεκάλογος του Γύφτου ( δυστυχώς όχι του Κωστή Παλαμά ) λέγοντας πως: Όταν ο εργαζόμενος εισέρχεται στο γραφείο του αφεντικού με τα αιτήματά του, πρέπει να βγαίνει από το γραφείο με την γνώμη του αφεντικού. Την κατάρα θα την ρίξεις ναι ή ου, που αν δεν είχε το ξενοδοχείο από τον μπαμπά του δεν θα μπορούσε καν να μαζέψει λουλούδια σε λόφο;;;
          Με επικές ατάκες τύπου "Εγώ είμαι ο Εωσφόρος κι όλα τα βλέπω εδώ μέσα" ή "Θα σας τον κόψω τον αέρα εδώ μέσα" ( είχε κάτι με το 'εδώ μέσα' ), όπως και με την μοναδική ικανότητα που δεν είχα δει έως τότε σε άνθρωπο, να έχει κάποιο θέμα με την ισορροπία του και να γυρίζει γύρω από τον άξονά του όταν ήταν στατικός, δίνοντας μια αλλόκοτη αίσθηση στα λεγόμενά του, γιατί αυτό του συνέβαινε κατά κύριο λόγο όταν ανακοίνωνε κάτι, πέρασε μια saison με πολύ κόσμο να κλαίει, με στομάχια να ανακατεύονται και να σφίγγονται από τους άξεστους, απότομους, προσβλητικούς και υποτιμητικούς τρόπους που είχε απέναντι στο προσωπικό του ( επιφυλάσσομαι για ολόκληρο βιβλίο με γεγονότα ), δείχνοντας πως κατά βάθος ήταν ένα ανθρωπάριο που έβρισκε και τα έκαμνε!
       
         Επέλεξα κάποια απειροελάχιστα και κάπως πιο φαιδρά γεγονότα, ώστε να το διασκεδάζω ενώ θυμάμαι και καταγράφω καταστάσεις. Δεν ξέρω αν θα τον χαιρετούσα στο δρόμο γιατί το θεωρώ απίθανο να πέσω πάνω του. Από ότι με πληροφόρησαν μετέπειτα, όταν το ξενοδοχείο πέρασε στα χέρια νέας διεύθυνσης, η οποία απέλυσε πολλούς από το προηγούμενο προσωπικό που πρόλαβα εγώ, έκανε ότι δεν τους γνωρίζει στο δρόμο και απέφευγε να βρεθεί ακόμα και στο ίδιο πεζοδρόμιο μαζί τους!



Το πόσο πολύ θα θέλαμε να του το πούμε αυτό, με ένα στόμα μια φωνή, ΔΕΝ ΛΕΓΕΤΑΙ!

 

       
            

Και Διηγώντας τα να Κλαις (Μέρος Α')

     Περνώντας και ξαναπερνώντας από ένα συγκεκριμένο σημείο, επί της Τσιμισκή, δεν μπορώ να μην διαβάζω κάθε φορά το σύνθημα στον τοίχο "Αφεντικά 3 ευρώ να είναι η ώρα σας". Κάθε φορά, επίσης, χαμογελώ παρόλο που αν το διάβαζα αυτό προ πολλών ετών, το χαμόγελό μου θα ήταν πιο σατανικό, ακολουθούμενο από ένα ακατανίκητο συναίσθημα για δικαίωση με νομοτελειακή εγγύηση αλλά σε ανθρώπινες ταχύτητες, δηλαδή σύντομα.
     Ποτέ μου δεν είχα εργασία πενθήμερη και εξυπακούεται πως δεν είχα ποτέ μόνιμο πρωινό ωράριο. Δεν μπήκα ποτέ πουθενά με σύμβαση, ούτε με οκτάμηνη απασχόληση σε κάποιο δημόσιο φορέα και γενικώς απασχολήθηκα αποκλειστικά και μόνον στον ιδιωτικό τομέα, σε δουλειές που έβρισκα η ίδια (με τα κυάλια τα voucher τα είδα στο βάθος να με χαιρετάνε) εκεί που δεν χαρίζεται κανείς σε κανέναν, με εξαίρεση τα χρόνια που διατηρούσα οικοδιδασκαλείο, σε μια χώρα που δεν επικροτεί την νομιμότητα και προσπαθεί να αφαιρεί κίνητρα από τον ελεύθερο επαγγελματία, τιμωρώντας τον για το μπλοκάκι που διατηρεί.
      Ο ιδιωτικός τομέας, μόνο, δεν αποτέλεσε μεγάλο σχολείο για την διαμόρφωση κάποιων αντιλήψεων που έχω σήμερα ή για την διαμόρφωση του χαρακτήρα μου, αλλά και οι τελείως αντιφατικές δουλειές που έκανα και που με οδήγησαν, τελικά, στο να δώσω πέντε φάσκελα σε όλους, καταλήγοντας σε κάποιες σημαντικές αποφάσεις για την ζωή μου.
      Αυτό δεν σημαίνει πως οι όποιοι εργοδότες, δεν φακελώθηκαν δια παντός στα κιτάπια του μυαλού μου και δεν θα ακολουθούνται από την δική μου όπως και πολλών άλλων υπαλλήλων τους,  βαρυκαρδία...Το θεωρώ, εξάλλου, ανθρώπινο και ενίοτε επιβεβλημένο. Η πικρία δεν είναι καταδικαστέα, ιδίως όταν έχεις αδικηθεί ανοιχτά και κατάφωρα. Καλής πάστας εργοδότης δεν μού έλαχε ποτέ...
      Νομίζω πως έφτασε η ώρα να ανοίξω τους φακέλους, όχι για να πω τα πάντα ( θα πω μόνον κάποια γεγονότα και περισσότερο τις παρανυχίδες ), αλλά για να βιώσω μια προσωπική λύτρωση, μια αναγέννηση που θα με βοηθήσει να ρίξω μια ταφόπλακα κυρίως σε πρόσωπα που μού προκαλούν απέχθεια, αλλά και να μοιραστώ με ένα σωρό ανθρώπους, πράγματα που ίσως να τους προκαλέσουν γέλωτα, γιατί ίσως οι ίδιοι να έχουν βιώσει τρις χειρότερα!
       Ξεκινάμε λοιπόν;;;;

                                                     Φάκελος Φροντιστηριούχα

Χαρακτηριστικά προσώπου : Μίξη αλεπούς φενέκ με Δημήτρη Σταρένιο (Φίλοι μας είναι οι Γερμανοί/ Οι Γερμανοί μάς αγαπάνε)

Αντιπροσωπευτικά λήμματα από το λεξικό : Παραδόπιστη, Ποταπή, Φθηνιάρα, Δεύτερη

                                                Περιγραφή που επικυρώνει τα άνωθεν

          Τα πονηρά ματάκια της δεν μού προκάλεσαν ιδιαίτερη εμπιστοσύνη μόλις τα πρωτοαντίκρυσα και κατά 95% η πρώτη μας αίσθηση για κάποιον είναι η πραγματική και ό,τι και να γίνει, αυτή θα είναι πάντα. Μόλις είχα τελειώσει, όμως, το Πανεπιστήμιο και, τι να κάνω, που χρειαζόμουν ένα ξεκίνημα, ένα βάπτισμα του πυρός, έναν μπούσουλα, ένα κάτι, ρε αδερφέ!
          Εννοείται πως δεν μπήκε στον κόπο να μού εξηγήσει τι ακριβώς θέλει από 'μένα, ποιο είναι το σύστημα με το οποίο δουλεύει το φροντιστήριό της, τι ζητάει (αναγκαστικά μύριζα τα δάχτυλά μου ή προσέτρεχα στους συναδέλφους) αλλά και τι θα μού δώσει για αντάλλαγμα. Οι απαιτήσεις μου δεν ήταν πρωτάκουστες, ούτε προσγειώθηκαν από άλλον πλανήτη. Πόσα θα είναι τα λεφτά και τι ασφάλιση θα έχω ή καλύτερα ΑΝ θα έχω ασφάλιση. Το πρώτο σκέλος το προσδιόρισε εντός, εκτός κι επί τα αυτά, ενώ το δεύτερο το απέφευγε τεχνηέντως, ποντάροντας στο "μικρή είναι αυτή, θα την εκμεταλλευτώ προς όφελός μου".
          Ως προς τα χρήματα, που μόλις ανέφερα, ήθελε τους ολόκληρους μήνες όπως ο Νοέμβριος ή ο Μάρτιος που δεν έχουν ιδιαίτερες αργίες, να πληρώνει με μισθό, ενώ τους μήνες με αργίες, με τις ώρες, γιατί εννοείται θα έβγαιναν λιγότερα τα χρήματα ωρομισθιακά αντί να χρεωθεί έναν μισθό που δεν θα ανταποκρινόταν στις εργάσιμες μέρες. Αυτό δεν το δέχτηκα και προτίμησα να πληρώνομαι πάντα με τις ώρες γιατί οι πολλές μανούβρες θα μάς οδηγούσαν σε αναπόφευκτα τρακαρίσματα ( ήδη από την πρώτη εβδομάδα, φάνηκε ξεκάθαρα πως δεν θα δέσει το γλυκό ). Βέβαια το περίεργο δεν είναι που δεν δέχτηκα εγώ, αλλά που δέχτηκε αυτή...Φυσικά δεν με ενδιέφερε ποια ήταν η παγίδα, ούτε το ανέλυσα μέχρι σήμερα!
         Το όλο πρόβλημα με την υπόσταση, τον χαρακτήρα και το είναι της, ξεκινούσε και τελείωνε στα χρήματα. Οι κουβέντες της ήταν μόνο για χρήματα, μας έπρηξε με την περιουσία που έχτισε, τα σπίτια που πήρε και τα εξοχικά που έκανε, όλα τα μετρούσε σε οικονομικό επίπεδο και ήταν πολύ λυπηρό να μην της αποφέρουν χρήματα οι 'καλημέρες' ειδάλλως θα καλημέριζε με προσποιητή χαρά όλο τον κόσμο από τις 5 το πρωί μέχρι τις 5 το άλλο πρωί, με μια ανάπαυλα 9-12 το βράδυ, για να αυξήσει τα μηδενικά στον τραπεζικό της λογαριασμό!
         Κάποιο λάθος πρέπει να συνέβει κατά τον σχηματισμό του εγκεφάλου της στην διάρκεια κύησης. Αναπτύχθηκε σε σχήμα τετραδίου παρέα με μολύβι (δύο στην τιμή του ενός) ή σε μαυροπίνακα με κιμωλία επειδή το εργοστάσιο κατασκευής ήταν παλαιών προδιαγραφών και ήταν,  γενικώς, παλαιό μοντέλο κυκλοφορίας. Το μεγαλύτερο δυστύχημα που της συνέβη ήταν ότι λόγω των φυσικών εκκρίσεων, λειτουργιών και αποβολών από τον οργανισμό, ήτο πρακτικά αδύνατον να διατηρεί μασούρια με λεφτά μέσα της. Διαφορετικά θα τα κατάπινε σε σακουλάκια για να τα νιώθει μόνιμα ασφαλή στο στομάχι της ή θα τα φύλαγε στο ορθό, επιβεβαιώνοντας την σοφή λαϊκή ρήση "να τα βάλεις εκεί που ξέρεις". Υπό συζήτηση και η μορφή εμφυτευμάτων για υποδόρια αποθήκευση, μολονότι δεν θα την άφηναν ποτέ να ταξιδέψει αεροπορικώς, αν και δεν νομίζω να την ένοιαζε αυτό, αρκεί τα λεφτουδάκια της να είναι ασφαλή.
        Αρχές κάθε μήνα που κουβαλούσε σε φακελάκια με τα ονόματά μας τις πληρωμές, είχαμε κηδεία. Υπήρξαν φορές που άφηνε την τσάντα της ανοιχτή ( για να βλέπουμε ) και πάνω που λέγαμε σήμερα θα πληρωθούμε, τώρα θα πληρωθούμε, αύριο θα πληρωθούμε, μάς τα έδινε μετά από μια εβδομάδα. Το έβλεπες...Δεν ξεκολλούσαν εύκολα τα λεφτά από την τσάντα της. Ράγιζε η καρδιά της για αυτήν την αγγαρεία! Άνοιξε πέτρα για να μπω, ήλιος να μη με βλέπει! Μέχρι τότε δεν ήξερα πώς μπορεί να είναι μαγαρισμένα τα χρήματα που λαμβάνει κάποιος. Μαζί της το έζησα στο πετσί μου!
        Βίωσα ολόκληρο κήρυγμα για το ότι εμείς οι νέοι δεν διακατεχόμαστε από πνεύμα οικονομίας και αποτελεί μέγα αδίκημα το να πετάξεις μισογραμμένο χαρτί στα σκουπίδια. Ένα φύλλο χαρτί πρέπει να γράφεται απ' άκρη σ'άκρη και από τις δύο πλευρές κι έπειτα να πετιέται στα σκουπίδια. Για ανακύκλωση ούτε λόγος...
        Στο πνεύμα οικονομίας καθαιρέθηκε και η καθαρίστρια, καθώς δεν έμεινε ευχαριστημένη από την δουλειά της κι έτσι από την μία φορά την εβδομάδα δεν ξαναπάτησε καμία. Τα παιδιά, όμως, είναι γεγονός πως μεταφέρουν απίστευτα μικρόβια από το σχολείο και δεν είναι όλα εξοικειωμένα με το πλύσιμο χεριών, αφού κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να τους το διδάξει. Από την πολλή βρώμα και έλλειψη απολύμανσης, κόλλησα γαστρεντερίτιδα και να κάνει τον σταυρό της που δεν έκανα εμετό εκεί μέσα. Παρόλο, όμως, που με έβλεπε να καταρρέω όσο περνούσε η ώρα και ο πυρετός να ανεβαίνει επικίνδυνα, δεν μού επέτρεψε να φύγω για να μην χρεωθεί το φροντιστήριο τηλεφωνήματα ακυρώσεων κι έτσι με κράτησε με ματζουράνες και λοιπά γιατροσόφια. Όταν με είδε συνάδελφος τρόμαξε κι όταν ρώτησε την οχιά "Μα γιατί δεν αφήνετε το κορίτσι να φύγει, δεν το βλέπετε που είναι χάλια;" η απάντηση ήταν "εγώ την λέω να φύγει αυτή δεν φεύγει"! Δεν φταίει κανείς, εγώ φταίω που δεν έπιασα τα καμμένα από το οξυζενέ μαλλιά της να της τα δώσω να τα φάει. 'Έκτοτε πήρα απολυμαντικά με δικά μου έξοδα, τα οποία αποθήκευσα σε ειδική καταπακτή για να μην μου τα βρει και τα πάρει για τον εαυτό της, ώστε να είμαι ήσυχη ότι θα απολυμαίνω πόμολα και θρανία.
        Πέραν της όποιας φθήνιας της σε σημαντικά πράγματα (σημειωτέον δεν είχαμε γραμματέα καθώς αποτελούσε κι αυτό έξοδο), το χειρότερο που μού έκανε κυρίως την πρώτη χρονιά (δύο άντεξα όλο κι όλο), ήταν ο μόνιμος ψυχολογικός πόλεμος. Για όλα έφταιγα ΕΓΩ! Από τα αν ένα παιδί δεν ερχόταν μια φορά στο μάθημα, μέχρι το πού ήταν ένα βιβλίο. Ήταν πολύ έξυπνη για να το πετυχαίνει πάντα έντεχνα και με έμμεσους τρόπους, αλλά αρκετά ηλίθια για να καταλάβει ότι αυτό δεν θα την οδηγήσει πουθενά. Εδώ δεν θα πω άλλα, γιατί ήδη οι φλέβες μου τσιτώνουν. Άλλωστε προσπαθώ να λυτρωθώ!
        Όταν με ρώτησε μια κοπέλα (πολύ το συμπαθούσα αυτό το κορίτσι), αν γνωρίζομαι από τα παλιά μαζί της κι αν έχουμε κάποιες διαφορές, ένιωσα ότι δικαιώνομαι κι ότι δεν ήταν αποκυήματα της φαντασίας μου οι κακοί της τρόποι και η αγένειά της απέναντί μου. Σε όλους έκανε τα στραβά μάτια αν μασούσαν τσίχλα ( κι αυτή μασούσε μόνιμα σαν κατσίκα που βόσκει άτσαλα ) ή αν είχαν κάποιον καφέ μαζί τους, αλλά από εμένα δεν σήκωνε τέτοια. Τα δυο μέτρα και δυο σταθμά ήρθαν να με πνίξουν κάποια στιγμή, όταν έμεινε έγκυος μια εκ των συναδέλφων Αγγλικού και πήρε στην θέση της μια ψυχολόγο που έκανε μεταπτυχιακό στην Αγγλία ( oh my god ), για να μην πάρει από τον ΟΑΕΔ κάποιο άλλο άτομο και μπλέξει οικονομικά και ασφαλιστικά. Αυτήν την υπεραγαπούσε και όλα της τα επέτρεπε. Και καφέδες και αναψυκτικά και τσίχλες.
       Έτσι την δεύτερη χρονιά, αφού είχα πάρει την απόφαση ότι θα είναι και η τελευταία, έκανα να της μιλήσω έναν μήνα, της έδειχνα ότι με ενοχλεί η φάτσα της και γενικώς δεν μού καιγόταν καρφί. Τότε ήταν που με άφησε σχετικά ήσυχη ( δεν μπορείς να μεταμορφωθείς σε καλό άνθρωπο από την μια στιγμή στην άλλη ), αλλά δεν το σκέφτηκε νωρίτερα. Με πολλά ακόμα σκηνικά απείρου κάλους ήρθε η στιγμή να αποχωρήσω με χαμόγελο και πάντα με επιχειρήματα ( γενικώς τις υστερίες δεν τις μπορώ ), αν και υπήρξε μέχρι την τελευταία στιγμή τιποτένια. Μού ζήτησε το χαρτί με τα τηλέφωνα των μαθητών, γιατί τάχα εκλάπη το laptop με τα αποθηκευμένα στοιχεία τους. Φυσικά δεν ήταν αυτός ο λόγος, αλλά για να μην "τσιμπήσω" μαθητές της. Δεν το είχα ανάγκη, γιατί οι γονείς που ήθελαν να με βρουν, με βρήκαν και χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία.
        Έκτοτε συναντηθήκαμε πολλές φορές στον δρόμο και προσπαθώντας πάντα να το παίξει κυρία, με χαιρετούσε. Όχι από καλή προαίρεση αλλά από δηθενιά. Δεν μπόρεσα να την χαιρετίσω ποτέ ξανά. Μια φορά τελευταία, πάντα τελευταία. Δεν μπορούσα να ξεχάσω το ότι εξαιτίας της απέκτησα σοβαρά στομαχικά και εντερικά προβλήματα που ήταν πολύ δύσκολο να αντιμετωπίσω 9 ( και που ουσιαστικά ποτέ δεν αντιμετωπίζοντι στο 100% ) κι έμαθα να ζω μαζί τους. Δεν μπόρεσα να ξεχάσω το ότι η έλλειψη ενσήμων μού στοίχισε στην πράξη την διεκδίκηση  θέσεων σε άλλους τομείς μέχρι πρότινος. Δεν μπορούσα να διαγράψω μονοκοντυλιά, τις φορές που γκάριζε ή με μείωσε μπροστά στα παιδιά για ανύπαρκτους λόγους. Από όλους, αυτήν θυμάμαι με μεγαλύτερη οργή και μένος.

Και το πιο τραγικό; Έβαλε άλλους να με πάρουν τηλέφωνο, για να επιστρέψω. " 'Ελα με τους δικούς σου όρους", διαμήνυσε...
Δεν έρχομαι κι αυτό αποτελεί δικό μου όρο...

Τέλος Α' Μέρους
Συνεχίζεται...