Eudaemonia in a Flash

         Σήμερα ας ρίξουμε μια εικαστική ματιά, ένα βλέφαρο βρε αδερφέ, καθότι και διότι με ευαισθησίες και ανησυχίες, η καλλιτεχνία κυκλοφορεί στο αίμα και κανείς δεν μπορεί να μάς σταματήσει να τη θαυμάζουμε. Ναι, δεν ζωγραφίζω αλλά έχω το δικαίωμα να βυθίζομαι σε αυτήν, παρόλο που η τέχνη δεν περιορίζεται μόνο στην ζωγραφική! Απλά είναι αυτή η αυθόρμητη αντίδραση που όταν μιλάς για την πρώτη (τέχνη εννοούμε), το σκυλί του Pavlov σκέφτεται πρωτίστως την δεύτερη (ζωγραφική, λέγω υμίν)...
         3-day ART in 3 BIDS ήταν η έκθεση που παρακολούθησα (και γενικώς όσοι είχαν την χαρά να παρακολουθήσουν), σε έναν πολύ ζεστό κι όμορφο χώρο, την MYRO Gallery, με την υπογραφή της εικαστικού Εύης Κυρμακίδου, πίσω από την σύλληψη της ιδέας, μέχρι την  υλοποίησή της.
         Κατά πως λέει και ο τίτλος 3 μέρες κράτησε (27, 28, 29 Ιουνίου), ίσως λίγο για κάποιους, αλλά ήταν αυτό που ήθελα να δω. Μια πολύ γεμάτη έκθεση με εκθέματα ζωγραφικής, χαρακτικής, γλυπτικής, μικρογλυπτικής, ψηφιακών εκτυπώσεων, φωτογραφίας που μού έδωσαν την δυνατότητα να σκέφτομαι αδιαλείπτως σε κάθε εκατοστό που κάλυπτα με τον βηματισμό μου...
         Με τα εκθέματα προσπαθώ, γενικά σαν θεατής, να δένομαι συναισθηματικά και να τα ερμηνεύω με την δική μου νόηση, οπτική και αισθήσεις. Δεν αρκεί ένα δεκάλεπτο ή μισάωρο, όταν προσπαθώ να κατανοήσω αυτό που βλέπω, να επεξεργαστώ τι μού προκαλεί αλλά πάνω απ'όλα να δω πίσω από αυτό που βλέπω. Να δω καθαρά ή έστω θολά, το είναι και να το διαχωρίσω από το φαίνεσθαι...
        Ήταν τόση η ποικιλία, οι διαφορές και οι αντιθέσεις, που αυτή η δυνατότητα προσφέρθηκε απλόχερα μπροστά μου, εξευμενίζοντας την Θεά της περιέργειας, της ανησυχίας, της κριτικής ή απλά την Θεά που υπάρχει μέσα σε κάθε άνθρωπο και θέλει να τον οδηγεί σε όμορφα ερεθίσματα, όμορφες εικόνες...
        Το εγχείρημα ήταν εκπληκτικό και θα ήταν ακόμα εκπληκτικότερο εάν επαναλαμβανόταν συχνότερα, ει δυνατόν...
        'Ο,τι μπορώ να αναφέρω σε ονόματα, θα το κάνω χωρίς, όμως, να έχω την διάθεση να αδικήσω κάποιον γιατί πρόκειται για ουκ ολίγους...Ανάμεσά τους, λοιπόν, βρίσκονται οι Γιάννης Κωνσταντινίδης, Ανδρομάχη Βουγιούκα, Σόφι Μουκίδου, Στάθης Κονιδάρης, Ερμίνα Συνωπίδου, Μαρία Δικαίου, Edward Fleming, Cherry Tipton USA, Kevork Melkonian, Ελένη Φωτοπούλου, Kallista Ivanova και πολλοί, πολλοί ακόμη...
         
         Δικός μου τίτλος, λοιπόν, Eudaemonia in a Flash!!!


Υ.Γ. Τα έργα που παραθέτω, αποτελούν ένα απειροελάχιστο δείγμα!

 

Μια κατηγορία από μόνοι μας

          Αρκετά συχνά, παρακολουθώ, διαδικτυακά, το πρωινό magazino "Télématin" του καναλιού France 2. Ο ένας λόγος είναι προφανής κι ο δεύτερος γιατί είναι γρήγορο, με σύντομες ενότητες ( ακόμα και η μαγειρική γίνεται σε χρόνο dt -βιντεοσκοπημένη φυσικά- κι όχι κάθε μέρα ), περί πολλών θεμάτων ( βιβλίο, θέατρο, μουσική, σινεμά κι από εκεί κι έπειτα ό,τι προκύψει ), οι ειδήσεις είναι σε τακτά χρονικά διαστήματα αλλά σύντομες κι αυτές και γενικώς ξεφεύγω από την εδώ πραγματικότητα, με τα ατελείωτα παράθυρα, τις άναρθρες κραυγές και τον εγκλωβισμό σε μικροπολιτικές αντιλήψεις που δεν προάγουν την δημιουργία, την εξέλιξη ή ακόμα την απλή ενημέρωση για πράγματα που δεν είναι κακό να υπάρχουν στην ζωή μας, όπως η φύση.
          Σε αυτό το σημείο να κάνω μια παρένθεση, καθώς έχω πει πολλές φορές πως την τηλεόραση την έχω καταργήσει για αυτούς συγκεκριμένα τους λόγους! 'Όταν έκανα το λάθος πριν από μια εβδομάδα να το γυρίσω σε αυτήν για να δω εάν υπάρχει και τι υπάρχει, με έπιασε κατάθλιψη!!! Σαν να μην πέρασε μια μέρα! Στασιμότητα για μια αιωνιότητα...Ή αλλιώς η στασιμότητα στην αιωνιότητα (μού αρέσει σαν τίτλος βιβλίου)! 
         Επανέρχομαι στην φύση και ναι, ξεχάσαμε κι αυτό το κομμάτι! Είναι κι αυτό μέρος της ζωής μας! Δεν είναι κακό να υπάρχει κάποιο αφιέρωμα ή reportage, συχνά πυκνά, πάνω σε αυτό κι ας μην έχουμε την κουλτούρα του gardening, παρόλο που πολλοί ξεδίνουν με αυτήν την ενασχόληση!
         Κάποια στιγμή προς το τελευταίο 20λεπτο της εκπομπής, ο παρουσιαστής προλόγισε θέματα από όλο τον κόσμο με τελευταίους και καλύτερους εμάς από Ελλάδα. Οι κεραίες μου τεντώθηκαν και είπα να περιμένω μέχρις εσχάτων να δω τι θαυμαστό κάναμε και πάλι. Όχι ότι το θέμα της Αγγλίας με συγκλόνισε! Μπορώ να πω ότι ήταν φαιδρό, περί ενός reality όπου απατημένα ζευγάρια τα βρίσκουν ή μαλλιοτραβιούνται μπροστά στην οθόνη! Βλακώδες θέαμα, βλακώδες αφιέρωμα οπότε δεν ανατρίχιασα από το ενδιαφέρον! Την Ινδία δεν την πολυπρόσεξα, γιατί δεν το έχω με τις τελευταίες τεχνολογικές ενημερώσεις, είμαι μπούφος σε αυτά!
          Με τα πολλά ήρθε και η ώρα της Ελλάδος, με φάτσα φόρα τον Πειραιά και το θέμα ήτο η μεταστροφή των Ελλήνων στην pop μουσική κυρίως μετά την κρίση, όπου όλοι ψάχνουν διεξόδους συναισθηματικής ανάτασης. Πίστευα ότι το video που θα πέσει θα έχει μουσική ABBA ή έστω Madonna και Michael Jackson γιατί εκεί παραπέμπει η pop, τουλάχιστον στον δικό μου εγκέφαλο. Επίσης περίμενα να δω, ίσως, καφέ και bars κάποιας pop αισθητικής!
          Γράψτε άκυρο σε ό,τι διαβάσατε, έγραψα άκυρο κι εγώ σε ό,τι φαντάστηκα. Αυτό που είδα ήταν να τα σπάνε μικροί και μεγάλοι σε μπουζούκια -συγκεκριμένα στην Πάολα- και να μας εξηγεί ένας περιχαρής θαμώνας μετά την πρώτη γουλιά ουισκίου-μπόμπα, πως τον τραβάει ο οργανισμός μας τον πόνο κι όσο πιο μεγάλος ο καημός του άσματος, τόσο μεγαλύτερο το κέφι, με απαραίτητο accesoire το γαρύφαλλο εν πτήση με πίστα προσγείωσης την πίστα της μπουζουκλερί, προσδίδοντας άλλον αέρα και χρώμα στο ήδη υπάρχον ντέρτι! Πρόσθεσε, επίσης, πως το έχουμε ανάγκη για να ξεδίνουμε από την πίεση της κρίσης που κυρίευσε τις ζωές μας! Απαραίτητη δική μου παρατήρηση πως το μαγαζί δεν θύμιζε κρίση, καθώς ήταν ασφυκτικά γεμάτο και τα τραπέζια με τσιφτετελοχορεύτριες επίσης! Γενικώς καρφίτσα δεν έπεφτε μέσα!
          Δεν ξέρω αν ντράπηκα, αν στενοχωρήθηκα ή αν προβληματίστικα, αλλά πάλι εμείς ήμαστε οι πανηγυρτζήδες της υπόθεσης;;; Γιατί κάνουμε ό,τι μπορούμε για να παραπέμπουμε επί μονίμου βάσεως σε Ζορμπά, συρτάκι και σπασμένα πιάτα; Πάθαμε υπερδοσολογία από τις πολλές βάσεις στην φιλοσοφία, στα πολιτεύματα, στην γλώσσα, στο θέατρο, στην γλυπτική, στην αρχιτεκτονική και όχι μόνον και προσπαθούμε να τα αποτινάξουμε από πάνω μας;;;;
          Κανείς δεν είπε να μοιρολογάμε συνεχώς για την κατάντια της χώρας ή των εαυτών μας και σαφέστατα χρειαζόμαστε πανηγύρια για να εκτονωνόμαστε! Είμαστε όλοι πολύ πιεσμένοι...! Και η πολλή κουλτούρα επίσης βλάπτει! Δυσκολεύομαι να πιστέψω, όμως, ότι δεν δημιουργούμε και σίγουρα σε τομείς που δεν μπορούμε να φανταστούμε! Κάνουμε βήματα, απλά δεν ενδιαφέρει κανέναν να τα παρουσιάσει ή εγκλωβίζονται και πάλι όλα σε μίζερες μικροπολιτικές. Ε, με αυτόν τον τρόπο σκέψης και με τέτοιες κινήσεις θα είμαστε πάντα οι καρπαζοεισπράκτορες και τα έρμαια οποιουδήποτε, οποτεδήποτε.

          Όλος αυτός ο τρόπος σκέψης, κάναμε ό,τι μπορούσαμε, για να εδραιωθεί πρωτίστως στις δικές μας συνειδήσεις κι έπειτα στην συνείδηση όλου του υπόλοιπου κόσμου!
   
Εδώ τα καλά πανηγύρια...!
         

Και Διηγώντας τα να Κλαις (Μέρος Β'- ενότητα β)

                                                         Φάκελος Ξενοδόχα

Χαρακτηριστικά Προσώπου: Νυφίτσα εξ ολοκλήρου (χωρίς προσμίξεις)

Αντιπροσωπευτικά λήμματα από το λεξικό: Παραδόπιστη, Φθτηνιάρα, Κακόψυχη


                                         Περιγραφή που επικυρώνει τα άνωθεν

        Στην πρώτη μας συνάντηση, παρόλο που χαιρέτησα, δεν έλαβα πίσω κάποιον χαιρετισμό, έστω και προσχηματικά, καθώς ήταν απασχολημένη με το να με βγάλει μια ολόσωμη ακτινογραφία με το διαπεραστικό βλέμμα της -κατά πώς νόμιζε και η ίδια "ψαρωτικό"-. Αρκέστηκε μόνο να ρωτήσει εάν είμαι παντρεμένη και στην θετική απάντηση που εισέπραξε, σχολίασε το ελεεινό "Στο επάγγελμά μας φροντίζουμε να κάνουμε παιδί με την λήξη της saison"! Από αυτό το σημείο κι έπειτα ήμουν βεβαία πως με αυτό το όρνεο δεν θα τα πάμε καθόλου μα καθόλου καλά!
        Βασικό μέλημά της ήταν η "εύρυθμη" λειτουργία του super market, δηλαδή το απόλυτο ό,τι να 'ναι. Ξαφνικά ξύπνησε κι αυτή από λάθος πλευρό (οικογενειακό τους είναι) κι αποφάσισε πως ό,τι αγοράζουμε χονδρικής μέχρι 5 ευρώ, θα ήταν εκπληκτικά υπέροχο, να του διπλασιάσουμε την τιμή. Αυτό σημαίνει πως τα προϊόντα του μισού και βάλε καταστήματος, έπρεπε να αλλαχθούν στην τιμή. Μάς ήρθε ανησυχητικά καλοπροαίρετη τονίζοντάς μας minimum εξάκις, πως δεν είναι ανάγκη να βιαστούμε και μπορούμε να το κάνουμε με την ησυχία μας. Να υπογραμμίσω πως το φιρμάνι μάς ήρθε στις 5 το απόγευμα!
         Πουρνό, πουρνό την άλλη μέρα το πρωί, αντελήφθην πως ξύπνησε από το άλλο, το στραβό το πλευρό. Κατέφθασε στις 8 και εξενευρίσθη η αφεντιά της που δεν ήταν όλα έτοιμα. "Άντε ακόμα; Τι κάνετε; Πρέπει να βιαστείτε για να αρχίσουμε να πουλάμε"! Τον κακό της τον φλάρο, καθώς τα σοκολατοειδή είχαν μια κατακόρυφη πτώση στις πωλήσεις. Πολύ λογικό το βρήκα, αφού παραδιπλανό κατάστημα είχε ανταγωνιστικότερες τιμές και ακόμα και οι πελάτες του ξενοδοχείου μας ερχόντουσαν με σακούλες του γείτονα. Δεν της πολυάρεσε, αλλά για να μην παραδεχτεί ότι είναι ηλίθια, καθόταν και μας ρωτούσε γιατί αγοράζουν από δίπλα! ΓΙΑΤΙ ΑΡΑΓΕ;;;;;
          Εκ γενετής ανόητη, πίστευε πως άμα πίνει γάλα 2% και σαβουριάζοντας συγχρόνως ό,τι βρίσκεται μπροστά της, θα αδυνατίσει! Δεν ήταν μόνο το ανάστημά της κάμποσο! Είχε κάποια στρέμματα λίπους με αποτέλεσμα να δείχνει εις διπλούν κάμποση. Μακριά από εμένα η σκέψη να χλευάσω έναν άνθρωπο που προσπαθεί να χάσει κιλά, που έχει κάποιο οργανικό πρόβλημα, μια νόσο! Αυτά δεν τα σχολιάζω ποτέ κι ούτε στάθηκα ποτέ μου σε εξωτερική εμφάνιση. Η συγκεκριμένη, όμως, δεν είχε ούτε ιερό, ούτε όσιο και θα σας εξηγήσω παρακάτω!
          Επιστρέφω στο γάλα 2% το οποίο έπρεπε απαραιτήτως να διαθέτει το ψυγείο, γιατί έπρεπε να προσέξει καλοκαιριάτικα την σιλουέτα της (πότε ακριβώς να κάνω εμετό). Όχι! Το γάλα δεν θα τραβιόταν να το πάρει από συμβατικό supermarket. Μόνο από το δικό της, στο οποίο είχαμε διπλασιάσει -κατ'εντολήν της- την τιμή, αλλά επειδή μόνοι τους κανονίζαν τις εκπτώσεις, πίστευε ότι το παίρνει πιο φθηνά. Η αλήθεια είναι ότι το έπαιρνε ακριβότερο και από τέτοια γερολαδού δεν περίμενα κάτι τέτοιο, αλλά δεν μπορώ να ασχοληθώ με την τρικυμία που βρίσκεται σε εξέλιξη σε κάθε εγκέφαλο!
          Το μεγάλο σκηνικό προς το πρόσωπό μου έγινε μια ωραία πρωία στο pick της saison, όταν ήρθε ένας ευγενέστατος κύριος που πήρε πολλές κούτες τσιγάρα κάνοντας έναν λογαριασμό των 190 ευρώ περίπου. Σαν κοινωνικοοικονομικό σχόλιο να πω πως τα τσιγάρα της Ελλάδας φαίνονται πολύ φθηνότερα στους δυτικοευρωπαίους γι'αυτό αγόραζαν πολλά, εν αντιθέσει με τους Ρώσους που τα δικά μας τα έβρισκαν εξαιρετικά ακριβά, αφού στις χώρες τους δεν κόστιζαν πέραν των 2-2,5 ευρώ (και πολύ είπα), τουλάχιστον τότε.
           Ως εκ τούτου και εφόσον είχα μια διαδικασία μέχρι να τα σημειώσω και να τα χτυπήσω στην μηχανή, δημιουργήθηκε μια φυσιολογική ουρά που δεν με άγχωσε αφού καθένας είχε ελάχιστα πραγματάκια και θα τελείωνα εύκολα. Έλα που ήρθε το όρνεο, που δεν της άρεσε η εικόνα της ουράς! Κάθισε στην γωνία κατακεραυνώνοντάς με με το ξερολίστικο βλέμμα της και καπνίζοντας το άθλιο ηλεκτρονικό τσιγάρο της. Μόλις καθάρισε η ουρά, μείναμε εγώ κι αυτή σε έξαλλη κατάσταση: -Γιατί δεν εξυπηρέτησες πρώτα τους υπόλοιπους και μετά αυτόν;
-Γιατί αυτός ήρθε πρώτος και δεν θα άφηνα λογαριασμό 190 ευρώ για 5ευρα"
Εκεί λίγο κόλλησε, γιατί γενικώς στο άκουσμα χρημάτων κάτι πάθαινε. Κάτι σε αγαλμοποίηση...Έβγαιναν τα ευρώ στα μάτια της, όπως τα δολάρια στον θείο Scrooge McDuck. Έτσι ήρθε να με αποτελειώσει με τα εξής...
-Δεν μού άρεσε η φάτσα του! Τον ξέρεις;;;
-Από πού να τον ξέρω;;
-Κι αν σού έδωσε πλαστά;; Ε;;Τα έλεγξες;;
-Ναι, τα έλεγξα (με το γνωστό- τρίβω με νύχι στο γνωστό σημείο-), αν και δεν έχουμε μηχάνημα (και πράγματι δεν είχαμε)
Εκεί έκανε πίσω! Η προϊσταμένη (άλλη σουπιά κι αυτή) κοιτούσε σαν χεσμένη ενώ η συνάδελφός μου μού έκαμνε πίσω από τον διάδρομο thumbs up, γιατί δεν λύγισα, δεν κοκκίνισα, δεν έκλαψα, δεν έμεινα βουβή. Παρέμεινε κάμποση ώρα, όπου δεν γύρισα να την κοιτάξω ούτε κι όταν μού απηύθυνε τον λόγο. Περίμενα να φύγει και το όρνεο και η σουπιά που προανέφερα, για να ξεσπάσω και που τελικά με παρηγόρησαν η συνάδελφός μου κι ένα συμπαθέστατο νεαρό ζευγάρι Ολλανδών!
           Από εκείνη την στιγμή κι έπειτα η επικοινωνία από πλευράς μου ήταν μονολεκτική στις όποιες ηλίθιες ερωτήσεις της κι απλά το έπαιξα και πολύ large και καταδεκτική όταν την χαιρέτισα τυπικά στο κλείσιμο! Και πολύ μεγάλη παραχώρηση έκανα!
           Με αυτά και με αυτά, φτάσαμε στο τέλος, που νόμιζα πως πλάκα μού έκαμναν τα κορίτσια, να, όμως, που ήταν πραγματικότητα και συνειδητοποίησα γιατί ήταν σαχλή και ταυτοχρόνως με πολλά εκτάρια λίπους πάνω της, απλά από επιλογή!
            Η πληροφορία που ήρθε πρώτη πρώτη στα αυτιά μου ήταν πως στα κλεισίματα ζητάει να τις μαζέψουν σε τεράστιες σακούλες σκουπιδιών τα εναπομείναντα πατατάκια και σοκολάτες με ημερομηνία λήξης μέχρι και τις 31/12. Ενημερώθηκα πως τα παίρνει σπίτι της, για να τρώει τουλάχιστον τους μισούς μήνες πριν τα επόμενα ανοίγματα όπου θα μπορεί και πάλι να κατασπαράξει ότι βρει μπροστά της σε χοληστερίνη και τριγλυκερίδια!
            Οι εντολές ήταν και πάλι οι ίδιες! Γεμίστε σακούλες να φάει ο Κθούλου ή αλλιώς release the Kraken! Και όντως το Kraken ξαμολήθηκε! Όταν η διευθύντρια (αυτή ήταν πολύ εντάξει γυναίκα!) πρότεινε να μοιραστούν σε όλους τους υπαλλήλους, η προϊσταμένη μας -η σουπιά που προανέφερα- έδωσε στεγνά την πρόταση της διευθύντριας στο όρνεο, η οποία εξενευρίσθη σφόδρα για μια ακόμα φορά και γκάριζε δια τηλεφώνου πως τα πατατοσοκολατοειδή είναι δικά της και κανείς δεν θα της τα πάρει. Και τα ήθελε ΤΩΡΑ δίπλα της, να τα πάρει σπίτι της! Ίσως στο σπίτι να τους έλεγε και νανουρίσματα και να κοιμόντουσαν όλοι μαζί αγαπησιάρικα στο κρεβατάκι της- όχι το παίρνω πίσω, στην κρεβατάρα της-. Δεν ξέρω ποια ήταν η vizioζικη σχέση που είχε αυτή και τα δρακουλίνια, πάντως κάτι πολύ νοσηρό συνέβαινε μεταξύ τους, που άπτεται της ψυχιατρικής. Αυτό δεν είναι δικός μου τομέας!
             Δικός μου τομέας είναι να κρίνω και κατακρίνω πως δεν χαλάλισε 20, 50, 100 αναθεματισμένες συσκευασίες στους ανθρώπους, που σε τελική ανάλυση για λογαριασμό της δούλεψαν και ξεποδαριάστηκαν τόσους μήνες!
             Οι ίδιες πληροφορίες επιβεβαίωσαν πως κι αυτή κάνει σαν να μην γνωρίζει στο δρόμο τους πρώην υπαλλήλους της. Εννοείται πως, αν έπεφτα ποτέ πάνω της, θα έκανα σαν να μην υπάρχει!

Και είμαι σίγουρη ότι θα έκανε κι αυτή το ίδιο!

Λατρεύω...

        Όταν βλέπω κόσμο να κυκλοφορεί με τον καφέ ανά χείρας! Η αίσθηση που εισπράττω είναι αυτή της ασφάλειας! Έχεις καφέ μαζί σου; Μην φοβάσαι τίποτα και τα πάντα μπορούν να γίνουν δυνατά! Τον χειμώνα ο ζεστός καφές στο χέρι, ζεσταίνει την καρδιά! Ανεβάζει την θερμοκρασία όταν μέσα στο κρύο περιμένεις το αστικό (μού έχει γίνει τρόπος ζωής αυτό το τελευταίο)... Το καλοκαίρι, την ξεδιψάει! Επιμένεις να παγώνεις τα χέρια σου μήπως και σταματήσει ο ιδρώτας να τρέχει ποτάμι στα μεγάλα 40άρια...Ένα θέαμα που θα βλέπω πάντα και θα απολαμβάνω εξίσου κάθε φορά, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας!
        Άλλωστε ο καφές είναι κάτι πέρα από συνήθεια...Ιεροτελεστία; Τελετουργικό; Ηδονή; Τοποθετείστε τα όλα σε μια μηχανή και αφήστε να ξεχυθούν τα υψηλά αρώματα μιας βαθιάς επιθυμίας, μιας ανώτερης λαχτάρας, μιας υψηλής αίσθησης...
         Πάω να φτιάξω καφέ...
         Στην υγειά μας...


Όλος ο κόσμος σε ένα φλιτζάνι;;;!!!

Απεχθάνομαι...

           Τον τρόπο που μιλάνε μερικοί γονείς στα μικρά παιδιά τους! Ευρισκόμενη στο Cosmos, μια "γλυκούλα" φώναξε στο μικρό της "άντε, θα πάρεις τα πόδια σου επιτέλους;; Άντε πια!". Ήμαρτον! Το παιδί δεν ήταν πάνω από 80 εκατοστά σε ύψος, οπότε φανταστείτε πόσο μικρά ήταν τα ποδαράκια του! Δηλαδή τι να είναι Usain Bolt; Και δεν είναι η πρώτη φορά που ακούω γονείς να μιλάνε νευρικά στα παιδιά τους. Κανείς δεν είπε να τα νταντεύεις σε ευνουχιστικούς ρυθμούς, να τα έχεις κακομαθημένα κι όλα να γυρίζουν γύρω από αυτά. Ούτε αυτό κάνει καλό! Τα παιδιά, προφανώς και μπορούν να γίνουν και εκνευριστικά και εριστικά και πεισματάρικα! Όταν αποφασίζεις να κάνεις παιδί τι πιστεύεις, ότι θα τους πατάς έναν κουμπί για να κοιμάται, με ένα άλλο θα κάθεται ήσυχο και ούτω καθεξής;;
            Το παιδί δεν είναι τρόπαιο, ούτε ο τρόπος για να σώσεις έναν γάμο που καταρρέει, ούτε να "τακτοποιηθείς", ούτε η απόδειξη στην κυρά-Κίτσα της γειτονιάς ότι τελικά δεν είσαι στείρος (ο σκοταδισμός σε όλο του το μεγαλείο). Με το παιδί δεν είσαι υποχρεωμένος να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν. Κανένα παιδί δεν είναι υποχρεωμένο, με την σειρά του, να βιώνει τα νεύρα τον γονιών του, να του τραβάνε τα μαλλιά, να το κλωτσάνε, να στερείται μια αυτονόητη οικογενειακή εστία και μια αυτονόητη γονεϊκή αγάπη!
            Ναι, τίποτα δεν είναι αυτονόητο σε αυτή την ζωή...Τελικά...


Το ένα προκαλεί το άλλο και τούμπαλιν...
  

The Rolling Stones Under My Thumb Live 1966 YouTube

            60's, ο ορισμός του rock n' roll και αλλαλάζοντα κορίτσια να λιποθυμούν στις συναυλίες των Stones και όχι μόνο. Επαναλαμβάνω πως έχω ιδιαίτερη αδυναμία στα 60's και 70's και αυτό το τραγούδι το υπερλατρεύουμε ( με τον α' πληθυντικό εννοώ me & husband Α.Ε ). Ναι, το χορεύω με την τότε αισθητική και το απολαμβάνω μέχρι τελευταίο κύτταρο!

Και Διηγώντας τα να Κλαις (Μέρος Β'- Ενότητα α)

                                                       Φάκελος Ξενοδόχος

Χαρακτηριστικά προσώπου: Από την μύτη και πάνω, λεμούριος Μαδαγασκάρης. Από την μύτη και κάτω, γάιδαρος

Αντιπροσωπευτικά λήμματα από το λεξικό: Παραδόπιστος, Χοντροκέφαλος- Εγωίσταρος, Φαφλατάς, Ανισόρροπος (κυριολεκτικά και μεταφορικά)

                                          Περιγραφή που επικυρώνει τα άνωθεν

        Πάνω που νόμιζα πως είχα εκπαιδευτεί σε θέματα τσιγκουνιάς, η ίδια η ζωή μού γέλασε χλευαστικά, λέγοντάς μου... "Μικρή ανόητη, μείνε συντονισμένη και θα δεις. Νομίζεις ότι ξέρεις! Τίποτα δεν ξέρεις"!

        Οφείλω να ομολογήσω πως αυτός ήταν εντάξει και στα λεφτά του και στα ένσημα και στα επιδόματα και στην συνέπεια με την οποία τα τηρούσε ευλαβικά! Όχι φυσικά από την αγνή και καλή του καρδιά αλλά από την βαθιά πεποίθηση πως θα του συμβεί κάτι εξαιρετικά κακό από τις κατάρες των υπαλλήλων του εάν δεν πράξει τα αυτονόητα. Είναι κι αυτό ένα κίνητρο! Σε άντρα δεν είχα συναντήσει έως τότε πιο κολλημένο με τις προκαταλήψεις, τις δεισιδαιμονίες και τα ζώδια και φυσικά πληροφορήθηκα πως υπήρχαν χρονιές που χώριζε τις βάρδιες σύμφωνα με τα τελευταία. Ευτυχώς δεν το έκανε την χρονιά που ήμουν εγώ. Ούτως ή άλλως είχαμε το ίδιο ζώδιο, οπότε δεν τα πήγαμε ούτε καλά ούτε κακά. Τού έδειξα πως τα πολλά-πολλά δεν τα θέλω και τουλάχιστον το κατάλαβε. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν πρόλαβε να με δαιμονίσει πλειστάκις μέσα σε μια saison, αλλά δεν τον έχω στο μυαλό μου με το ίδιο μένος όπως την προηγούμενη (που τής έκανα χάρη να γράψω ολόκληρο κείμενο) ή την αδερφή του που θα αποτελέσει την ενότητα β' (γενικώς με τις γυναίκες "εξουσίας" δεν το έχω..)!

         Επιστρέφω στο κεφάλαιο 'καρμιριά' που ήταν το κυριότερο τρωτό σημείο του (το δεύτερό του ήταν η αγένειά του και το αμέσως επόμενο το χιούμορ που νόμιζε ότι διέθετε). Γενικώς δεν χαλάλιζε τίποτα σε κανέναν και είχε εκπαιδεύσει  και τα παιδιά του σε αυτό το χάλι. 

         Όταν μάς επισκέφθηκε στο ξενοδοχείο μια ομάδα Ουκρανών πυγμάχων, εφηβικών προδιαγραφών, αποφάσισε πως θα ήθελε να τους κάνει δώρο ένα αναμνηστικό που διέθετε το super market μας για να το έχουν σε περίοπτη θέση στην πατρίδα τους. Σημειωτέον πως μόνοι τους είχαν κανονίσει την έκπτωση που θα είχαν οικογενειακώς σε όλα τα προϊόντα, ανάλογα με το αν ήταν τρόφιμο, ποτό, αντηλιακό κτλ. Στα τουριστικά είχαν 30%. Άλλωστε Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει.

          Ξεκίνησε με την large εκδοχή αναμνηστικού, που με έκπτωση θα του στοίχιζε 22 ευρώ. Άλλαξε μερικά χρώματα, οπότε προχωρήσαμε στην μεσαία εκδοχή των 16 ευρώ. Εκεί το ξαναβρήκε το χρώμα του αλλά κάποιοι χτύποι καρδιάς φύγανε προς άγνωστη κατεύθυνση, οπότε κατέληξε στο μικρό ( μα την αλήθεια, πολύ μικρό ) στα 11 ευρώ. Εγώ προσωπικά θα ντρεπόμουν να δωρίσω ένα τέτοιο πράγμα, προτιμώντας να κάνω το κουνέλι κι όχι την φτωχόπλουτη, προσποιητά αεράτη  οικονομικά. Το έδωσε, όμως, ο αθεόφοβος και φούσκωσε κι από περηφάνια...

        Όταν έκλεισαν τα σχολεία, κατέφθασαν και οι επίσημοι ρουφιάνοι, δηλαδή οι δύο γιοι του ( για να μαθαίνουν από μικρά στην σκληρή δουλειά και πώς βγαίνουν τα ρημάδια τα λεφτά ). Ο μεγάλος ήταν από τα πιο αντιπαθητικά παιδιά που έχω συναντήσει, ενώ ο δεύτερος ήταν το ακριβώς αντίθετο και ήξερε να μην λέει, ούτε να μεταφέρει πολλά. Ήταν εξάλλου ένα φυσιολογικό παιδάκι της ηλικίας του που ήθελε να ξεκουραστεί για το καλοκαίρι, να βγαίνει με τους φίλους του κι όχι να χτυπάει κάρτα! 

         Όταν βάλθηκε το big boss να εγκαινιάσει την νέα μηχανή για γρανίτες, ο συμπαθητικός τού ζήτησε γρανίτα για να δοκιμάσει. Τι να σας πω; Ότι του έφερε ένα τεράστιο ποτήρι με ένα δάχτυλο δικό μου γρανίτα;;; Να σας το πω. Ούτε καν μέχρι την μέση γεμάτο. Ο λόγος φυσικά δεν ήταν για υγεία, αλλά για να μην ξοδευτεί το περιεχόμενο και μάλιστα από τον γιο του!

         Την απόδειξη που παραλάμβαναν από την εκάστοτε αγορά, την εξέταζαν σε οικογενειακό συμβούλιο αφού και η γυναίκα του ήταν στο ίδιο μήκος κύματος. Επειδή η ταμειακή μας είχε κάποια προβλήματα από την προηγούμενη χρονιά ( για τα οποία ήταν ενήμεροι όλοι τους ) δηλαδή πατούσε και κάτι διαφορετικό, έτσι για την αλητεία, βρέθηκε όλο το ξενοδοχείο επί ποδός, επειδή η απόδειξη δεν ανέγραφε 20% αλλά 30% έκπτωση σε προϊόν που ήταν για 20. Αυτόπτης μάρτυς ήμουν, ότι η κοπέλα πάτησε 2 κι όχι 3 και πώς να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας. Σε τελική ανάλυση τώρα έγινε το λάθος. Δεν φτάνει που τους βγήκε πιο φθηνό, μοιρολογούσαν κι από πάνω! Το τι τηλεφωνήματα έπεσαν για όλη την υπόλοιπη βάρδια δεν λέγεται...!

         Μεγάλοι χουβαρντάδες και τα παιδιά, αποφάσισε ένα πρωί ο μεγάλος να κεράσει τον μικρό μια μπανάνα ( γιατί οι εντολές ήταν σαφείς-το πρωί στις 10 έπρεπε να φροντίζουμε να τρώνε από μια μπανάνα ). Πάνω που έκανα τον σταυρό μου νομίζοντας πως βρίσκομαι εν μέσω θαύματος, προσγειώθηκα ανωμάλως. Στα φρούτα είχαν 10% έκπτωση και για κακή του τύχη ο μικρός διάλεξε μια πιο βαρβάτη που ζύγιζε παραπάνω. Ως εκ τούτου βγήκε 8 λεπτά ακριβότερη. Αναδιπλώθηκε ο super σπάταλος μεγάλος αδερφός και δεν το άντεξε να χρεωθεί 8 λεπτά παραπάνω. Η δήλωση ήρθε σε κλάσματα του δευτερολέπτου: " Άσε, προτείνω ο καθένας να πληρώσει τα δικά του". Τα γέλια μου τα συγκράτησα αλλά το βλέμμα που ανταλλάξαμε με την άλλη κοπέλα ήταν όλα τα λεφτά- μαζί και τα 8 λεπτά της μπανάνας...

         Φτάσαμε παραμονές 15Αύγουστου και ήρθαν οικογενειακώς οι ορδές των orks για να διαλέξει η σύζυγός που θα γιόρταζε, φουστάνι. Jesus!!! Τα φουστάνια που διαθέταμε ήταν εντελώς τουριστικά, πώς να το πω...φθηνιάρικα. Για οικογένεια που καυχιόταν πως διαθέτει χρυσές πιστωτικές κάρτες και τα αμάξια τους ήταν απαραιτήτως Mercedes και BMW (γιατί πας μη κατέχων Mercedes-BMW, βάρβαρος), φάνταζαν απίστευτα φαιδροί που έψαχναν φθηνοφούστανο με 30% έκπτωση. Και, ναι, τελικά μετά από μια ώρα διάλεξε και, ναι, δεν ντράπηκε την άλλη μέρα να το φορέσει. Mercedάκηδες αλλά κακόγουστοι ως το μεδούλι...
          Λίγο αργότερο γιόρταζε ο χρυσός μου και αν ήταν δικό μου το ξενοδοχείο θα έδινα παραγγελία στον chef να κάνει δυο ωραιότατες τούρτες να φάει το προσωπικό, να μην έχω και το μάτι τους ότι τους ξεπέταξα όπως-όπως. Αντί αυτού, φρόντισε να φέρει κέρασμα maximum για δυο μπουκιές και πιστεύω πως ήταν από την προηγούμενη χρονιά κι απλά φυλάσσονταν στο ζαχαροπλαστείο εώς ότου τα αγοράσει κάποιος σάχλας (ιδού), για να τα ξεφορτωθούν. Ήταν κάτι παραπάνω από άθλια και φυσικά όλοι τα κρύψαμε για να τα πετάξουμε στο σπίτι μας. Εξυπακούεται πως ρώτησε "Πώς σάς φάνηκαν" και το τυποποιημένο χαμόγελο του Joker κοκάλωσε στα πρόσωπά μας οπότε και είπαμε το κατά συνθήκη ψεύδος "Εξαιρετικό". Ευτυχώς που δεν μεράκλωσε να μάς δώσει κι άλλα κι ευτυχώς τα υπόλοιπα τα πήραν για το σπίτι!
          Μέσα σ'όλα πίστευε ότι διαθέτει απίστευτες ηγετικές ικανότητες και τα πιο μεγαλόπνοα σχέδια που κατεβάζει ανθρώπινη κεφάλα. Ξαφνικά τού καρφώθηκε η ιδέα πως θα πουλήσει περισσότερα αναμνηστικά ανοιχτήρια άμα υποχρεώνονται οι τουρίστες να τα αγοράζουν, παρά να μάς ζητούν να τους ανοίγουμε κάποια αλκοόλια καμιά φορά. Το αλκοόλ πήγαινε και ερχόταν, το να εξυπηρετήσω και κάποιον συμπαθέστατο τουρίστα και να τού ανοίξω καμιά ρετσίνα, που την λάτρευαν, δεν ήταν και κάτι τραγικό. Υπήρχαν κι άνθρωποι που αγόραζαν ανοιχτήρια (άσε που είχαμε εντολή να ανεβάσουμε τις τιμές στα μικροπράγματα). Εντάξει, κι ο άλλος δεν έχει διάθεση να δώσει 5 ευρώ για ανοιχτήρι. Θέλει να πιει..So what??? Λυπάμαι αλλά δεν μπόρεσα να τηρήσω το μέτρο, ήταν πέραν των δυνάμεων και της ηθικής μου. Φυσικά και εξυπηρετούσα κόσμο, πολύ περισσότερο δε τακτικούς πελάτες μας...Τελικά τα ανοιχτήρια δεν πουλήθηκαν με τις ταχύτητες που ανέμενε. Έμεινε με τα ανοιχτήρια στο χέρι...Μάπα το σχέδιο...
          Κι ενώ μια ωραία πρωία περιχαρής, σαν την Κοκκινοσκουφίτσα, πήγαινα να παραδώσω το ταμείο της προηγούμενης μέρας στο λογιστήριο, πέφτουν τα μάτια μου τα τσαχπίνικα πάνω στον "Δεκάλογο του Αφεντικού" που ετοίμαζε να εκτυπώσει η λογίστρια αλλά που, ευτυχώς, δεν αναρτήθηκε ποτέ στον πίνακα ανακοινώσεων. Ο συγκεκριμένος είχε ένα αλλόκοτο vizio να τον προσφωνούν 'αφεντικό'. Δεν ξέρω τι προβλήματα αντιμετώπισε στο σπίτι ή το σχολείο, πάντως τα ψυχολογικά του τα είχε. Έτσι λοιπόν είχε ετοιμάσει έναν δεκάλογο τύπου 1) Το αφεντικό έχει πάντα δίκιο 2) Μην νευριάζετε το αφεντικό κτλ. Το μάτι μου, όμως, έπεσε έντρομο από το βάθος και το εύρος του κομπλεξισμού και της ηλιθιότητας, στο νούμερο 10 όπου και ολοκληρωνόταν  ο Δεκάλογος του Γύφτου ( δυστυχώς όχι του Κωστή Παλαμά ) λέγοντας πως: Όταν ο εργαζόμενος εισέρχεται στο γραφείο του αφεντικού με τα αιτήματά του, πρέπει να βγαίνει από το γραφείο με την γνώμη του αφεντικού. Την κατάρα θα την ρίξεις ναι ή ου, που αν δεν είχε το ξενοδοχείο από τον μπαμπά του δεν θα μπορούσε καν να μαζέψει λουλούδια σε λόφο;;;
          Με επικές ατάκες τύπου "Εγώ είμαι ο Εωσφόρος κι όλα τα βλέπω εδώ μέσα" ή "Θα σας τον κόψω τον αέρα εδώ μέσα" ( είχε κάτι με το 'εδώ μέσα' ), όπως και με την μοναδική ικανότητα που δεν είχα δει έως τότε σε άνθρωπο, να έχει κάποιο θέμα με την ισορροπία του και να γυρίζει γύρω από τον άξονά του όταν ήταν στατικός, δίνοντας μια αλλόκοτη αίσθηση στα λεγόμενά του, γιατί αυτό του συνέβαινε κατά κύριο λόγο όταν ανακοίνωνε κάτι, πέρασε μια saison με πολύ κόσμο να κλαίει, με στομάχια να ανακατεύονται και να σφίγγονται από τους άξεστους, απότομους, προσβλητικούς και υποτιμητικούς τρόπους που είχε απέναντι στο προσωπικό του ( επιφυλάσσομαι για ολόκληρο βιβλίο με γεγονότα ), δείχνοντας πως κατά βάθος ήταν ένα ανθρωπάριο που έβρισκε και τα έκαμνε!
       
         Επέλεξα κάποια απειροελάχιστα και κάπως πιο φαιδρά γεγονότα, ώστε να το διασκεδάζω ενώ θυμάμαι και καταγράφω καταστάσεις. Δεν ξέρω αν θα τον χαιρετούσα στο δρόμο γιατί το θεωρώ απίθανο να πέσω πάνω του. Από ότι με πληροφόρησαν μετέπειτα, όταν το ξενοδοχείο πέρασε στα χέρια νέας διεύθυνσης, η οποία απέλυσε πολλούς από το προηγούμενο προσωπικό που πρόλαβα εγώ, έκανε ότι δεν τους γνωρίζει στο δρόμο και απέφευγε να βρεθεί ακόμα και στο ίδιο πεζοδρόμιο μαζί τους!



Το πόσο πολύ θα θέλαμε να του το πούμε αυτό, με ένα στόμα μια φωνή, ΔΕΝ ΛΕΓΕΤΑΙ!