Οι Glitterάτες

           Και να που ήρθε η ώρα να σπάσουν οι γυναίκες το κεφάλι τους, για να δουν τι θα φορέσουν στα γνωστά και μη εξαιρετέα reveillon (με τόνο στο πρώτο έψιλον) και άρχισαν όλα τα site να διαφημίζουν τουαλέτες για τις special βραδιές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς (ή κι όχι μόνο).
            Έτσι για να έχουμε λόγια να λέμε, αν υπάρχει μια ερώτηση που μου τσακίζει τα νεύρα αυτές τις μέρες, είναι πού έκλεισα τραπέζι για Πρωτοχρονιά. Η απάντησή μου, πάντα, είναι ΄πουθενά', γιατί η προέκταση τούτου του ερωτήματος είναι μπουζουκόβιας φύσεως και πάνε πολλάαααα χρόνια από την τελευταία φορά που βρέθηκα σε τέτοιο χώρο διασκεδάσεως. Δεν είναι ότι έχει κάτι κακό. Απλά εμένα δεν μου πάει. Ένα κουτούκι μάλιστα! Ένα ρεμπετάδικο και πάλι μάλιστα! Για ένα απλό ήσυχο ποτό, δυο φορές μάλιστα!
             Επειδή όμως ξέφυγα από το θέμα μας, επανέρχομαι σκεπτόμενη 1) γιατί πρέπει τα φορέματα και γενικώς τα ρούχα αυτής της εποχής να είναι τίγκα στην πούλια, τα strass, τις παγιέτες και το glitter και 2) πού στο καλό να πάω να βάλω ένα τέτοιο ρούχο καθώς α) άπαξ και επιλέξω έξοδο δεν είναι ανάγκη να κυκλοφορώ σαν Μαρία Αντουανέτα και β) ακόμα και να βρεθώ σε κλειστό χώρο δεν θα παραβρεθώ σε δεξίωση κάποιου πρέσβη ή κάποιου βαθύπλουτου Κροίσου για να ντυθώ κι εγώ με την σειρά μου Χριστουγεννιάτικο δέντρο! Άλλωστε ο σκοπός είναι να ξεχωρίζω από το συμπαθέστατο δεντράκι, full στην μπάλα και το φωτάκι κι όχι να μοιάζουμε σαν δίδυμα.
              Υποθέτω ότι με άφθονο αλκοόλ να τρέχει στις φλέβες και με υποτιθέμενη "χαρούμενη" διάθεση, κάθε άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του θα θέλει και λίγο να κινηθεί. Πόσο μάλλον μια γυναίκα που είναι πιο επιρρεπής στον χορό. Ποιος ο λόγος να μην φοράει ένα άνετο ρούχο και να λικνιστεί χαλαρά κι ανέμελα; Προσωπικά, μου είναι αδύνατον να ξοδέψω χρόνο και χρήμα για μαλλιά, βάψιμο, ένδυση και να την βγάλω βουβή κι ακίνητη σε μια γωνία. Αν είναι να σκέφτομαι το υπέρλαμπρο φόρεμά μου, προτιμώ να πάω για ύπνο πριν τη αλλαγή του χρόνου και να σηκωθώ φρέσκια φρέσκια την επόμενη μέρα...
               Και είναι ρε παιδί μου, αυτή η τάση ό,τι κυκλοφορεί ειδικά για τα Χριστούγεννα, να είναι μέσα στο glitter. Θέλεις crayon; Πρέπει να έχει glitter. Θέλεις σκιά; Επιπλέον glitter (γιατί περιέχει ούτως ή άλλως και τις υπόλοιπες μέρες). Θέλεις τσιμπιδάκια για τα μαλλιά; Glitter. Θέλεις κάρτες Χριστουγέννων; Glitter. Θέλεις Χριστουγεννιάτικη οδοντόκρεμα; Glitter για ακόμη πιο αστραφτερό χαμόγελο. Περπατάς και γεμίζεις glitter. Οι ουρανοί ανοίγουν και βρέχει, φυσάει, χιονίζει glitter. Δεν ξέρεις πώς και γιατί έχεις glitter στα μούτρα και τα μαλλιά! Ευτυχώς δεν έχει δηλητηριαστεί κάποιος από υπερέκθεση σε glitter οπότε και να καταπιείς λίγο δεν χάθηκε και ο κόσμος!
               Το μήνυμα των Χριστουγέννων λοιπόν δεν είναι αγάπη, ειρήνη, υγεία! Είναι GLITTER! Βάλε όσο περισσότερο μπορείς ακόμα κι αν ντύνεσαι, χτενίζεσαι, βάφεσαι λίγο πιο συντηρητικά ή έστω κλασικά τον υπόλοιπο χρόνο! Τα Χριστούγεννα είναι η εποχή που πρέπει να ξεδίνεις και το glitter είναι μια σίγουρη επιτυχία!!!!!!!!!!

Υ.Γ.1: Καταγγέλλω όλα τα ζαχαροπλαστεία που δεν βγάζουν μελομακάρονα, κουραμπιέδες, βασιλόπιτες και λοιπά Χριστουγεννιάτικα εδέσματα full στο glitter! Αίσχος!

Υ.Γ.2: Καλά Χριστούγεννα με ή χωρίς glitter...!!!!

Νομίζω ότι τα σέταρα τέλεια!

"Το Χριστόψωμο" του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

          Χριστούγεννα χωρίς τα κατάλληλα διηγήματα, δεν γίνονται. Κι όταν μιλάμε για Χριστουγεννιάτικα διηγήματα, αυτομάτως ο εγκέφαλος δίνει εντολή για Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Ναι, από μικρά είχαμε τις παιδικές εκδόσεις των διηγημάτων, γραμμένα από τον τόσο σπουδαίο μαέστρο της ηθογραφίας, έναν μοναδικό Παπαδιαμάντη που ήξερε να απεικονίζει μοναδικά ήθη, έθιμα και χαρακτήρες.
           Για να είμαι ειλικρινής, δεν ήταν ευχάριστα διηγήματα. Για την ακρίβεια ήταν έκδηλα τα χαρακτηριστικά της θλίψης, του θανάτου και της μελαγχολίας. Μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα το γιατί. Γιατί τα Χριστούγεννα κάθε άλλο παρά φώτα, λαμπάκια κι άφθονο glitter είναι. Υπάρχει μια πλευρά για την οποία όλοι μιλούν ακροθιγώς μεν, στο τέλος της ημέρας δε, πρέπει η γεύση που θα μας μείνει, να είναι το στούπωμα από το φαγητό, τα πολλά δώρα και το άνευ λόγου και αιτίας δίλημμα επιλογής ρούχου για την Πρωτοχρονιά. Άρα επανερχόμαστε στο σημείο μηδέν, στο σημείο φάτε μάτια ψάρια.
            Ένα από τα αγαπημένα μου διηγήματα είναι "Το Χριστόψωμο". Καθώς προείπα, δεν μιλάμε για μια ευτυχή έκβαση των πραγμάτων, όμως εν τέλει μένει μια κάποια ελπίδα πως ένας άνθρωπος μπορεί και να αλλάξει, απλά δεν χρειάζεται να εφαρμοστεί το γνωστό 'παθαίνω και μαθαίνω' και σίγουρα όχι με τέτοιο τρόπο. Το παραθέτω λοιπόν, ενημερώνοντας πως όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να βρει στο Διαδίκτυο πολλά περισσότερα διηγήματα και έργα του Παπαδιαμάντη και ακόμα καλύτερα να ασκηθεί στο δημιουργικό ψάξιμο στα βιβλιοπωλεία...!

Το Xριστόψωμο, Αλ. Παπαδιαμάντης
Μεταξύ των πολλών δημωδών τύπων, τους οποίους θα έχωσι να εκμεταλλευθώσιν οι μέλλοντες
διηγηματογράφοι μας, διαπρεπή κατέχει θέσιν η κακή πενθερά, ως και η κακή μητρυιά. Περί
μητρυιάς άλλωστε θα αποπειραθώ να διαλάβω τινά, προς εποικοδόμησιν των αναγνωστών μου.
Περί μιας κακής πενθεράς σήμερον ο λόγος.
Εις τι έπταιεν η ατυχής νέα Διαλεχτή, ούτως ωνομάζετο, θυγάτηρ του Κασσανδρέως μπάρμπα
Μανώλη, μεταναστεύσαντος κατά την Ελληνικήν Επανάστασιν εις μίαν των νήσων του Αιγαίου.
Εις τι έπταιεν αν ήτο στείρα και άτεκνος; Είχε νυμφευθή προ επταετίας, έκτοτε δις μετέβη εις τα
λουτρά της Αιδηψού, πεντάκις τής έδωκαν να πίη διάφορα τελεσιουργά βότανα, εις μάτην, η γη
έμενεν άγονος. Δύο ή τρεις γύφτισσαι τής έδωκαν να φορέση περίαπτα θαυματουργά περί τας
μασχάλας, ειπούσαι αυτή, ότι τούτο ήτο το μόνον μέσον, όπως γεννήση, και μάλιστα υιόν. Τέλος
καλόγηρός τις Σιναΐτης τη εδώρησεν ηγιασμένον κομβολόγιον, ειπών αυτή να το βαπτίζη και να
πίνη το ύδωρ. Τα πάντα μάταια.
Επί τέλους με την απελπισίαν ήλθε και η ανάπαυσις της συνειδήσεως, και δεν ενόμιζεν εαυτήν
ένοχον. Το αυτό όμως δεν εφρόνει και η γραία Καντάκαινα, η πενθερά της, ήτις επέρριπτεν εις την
νύμφην αυτής το σφάλμα της μη αποκτήσεως εγγόνου διά το γήρας της.
Είναι αληθές, ότι ο σύζυγος της Διαλεχτής ήτο το μόνον τέκνον της γραίας ταύτης, και ούτος δε
συνεμερίζετο την πρόληψιν της μητρός του εναντίον της συμβίας αυτού. Αν δεν τω εγέννα η
σύζυγός του, η γενεά εχάνετο. Περίεργον, δε, ότι πας Ελλην της εποχής μας ιερώτατον θεωρεί
χρέος και υπερτάτην ανάγκην την διαιώνισιν του γένους του.
Εκάστοτε, οσάκις ο υιός της επέστρεφεν εκ του ταξιδίου του, διότι είχε βρατσέραν, και ήτο
τολμηρότατος εις την ακτοπλοΐαν, η γραία Καντάκαινα ήρχετο εις προϋπάντησιν αυτού, τον ωδήγει
εις τον οικίσκον της, τον εδιάβαζε, τον εκατήχει, του έβαζε μαναφούκια, και ούτω τον προέπεμπε
παρά τη γυναικί αυτού. Και δεν έλεγε τα ελαττώματά της, αλλά τα αυγάτιζε, δεν ήτο μόνο
«μαρμάρα», τουτέστι στείρα η νύμφη της, τούτο δεν ήρκει, αλλ' ήτο άπαστρη, απασσάλωτη,
ξετσίπωτη κλπ. Ολα τα είχεν, «η ποίσα, η δείξα, η άκληρη».
Ο καπετάν Καντάκης, φλομωμένος, θαλασσοπνιγμένος, τα ήκουεν όλα αυτά, η φαντασία του
εφούσκωνεν, εξερχόμενος είτα συνήντα τους συναδέλφους του ναυτικούς, ήρχιζαν τα καλώς
ώρισες, καλώς σας ηύρα, έπινεν επτά ή οκτώ ρώμια, και με τριπλήν σκοτοδίνην, την εκ της
θαλάσσης, την εκ της γυναικείας διαβολής και την εκ των ποτών, εισήρχετο οίκαδε και βάρβαροι
σκηναί συνέβαινον τότε μεταξύ αυτού και της συζύγου του.
Ούτως είχον τα πράγματα μέχρι της παραμονής των Χριστουγέννων του έτους 186... Ο καπετάν
Καντάκης προ πέντε ημερών είχε πλεύσει με την βρατσέραν του εις την απέναντι νήσον με φορτίον
αμνών και ερίφων, και ήλπιζεν, ότι θα εώρταζε τα Χριστούγεννα εις την οικίαν του. Αλλά τον
λογαριασμόν τον έκαμνεν άνευ του ξενοδόχου, δηλ. άνευ του Βορρά, όστις εφύσησεν αιφνιδίως
άγριος και έκλεισαν όλα τα πλοία εις τους όρμους, όπου ευρέθησαν. Είπομεν όμως, ότι ο καπετάν
Καντάκης ήτο τολμηρός περί την ακτοπλοΐαν. Περί την εσπέραν της παραμονής των
Χριστουγέννων ο άνεμος εμετριάσθη ολίγον, αλλ' ουχ ήττον εξηκολούθει να πνέη. Το μεσονύκτιον
πάλιν εδυνάμωσε.
Τινές ναυτικοί εν τη αγορά εστοιχημάτιζον, ότι, αφού κατέπεσεν ο Βορράς, ο καπετάν Καντάκης θα
έφθανε περί το μεσονύκτιον. Η σύζυγός του όμως δεν ήτο εκεί να τους ακούση και δεν τον
επερίμενεν. Αύτη εδέχθη μόνο περί την εσπέραν την επίσκεψιν της πενθεράς της, ασυνήθως
φιλόφρονος και μηδιώσης, ήτις τη ευχήθη το απαραίτητον «καλό δέξιμο», και διά χιλιοστήν φορά
το στερεότυπον «μ' έναν καλό γυιό».
Και ου μόνον, τούτο, αλλά τη προσέφερε και εν χριστόψωμο.
- Το ζύμωσα μοναχή μου, είπεν η θειά Καντάκαινα, με γεια να το φας.
- Θα το φυλάξω ως τα Φώτα, διά ν' αγιασθή, παρετήρησεν η νύμφη.
- Οχι, όχι, είπε μετ' αλλοκότου σπουδής η γραία, το δικό της φυλάει η κάθε μια νοικοκυρά διά τα
Φώτα, το πεσκέσι τρώγεται.
- Καλά, απήντησεν ηρέμα η Διαλεχτή, του λόγου σου ξέρεις καλλίτερα.
Η Διαλεχτή ήτο αγαθωτάτης ψυχής νέα, ουδέποτε ηδύνατο να φαντασθή ή να υποπτεύση κακό τι.
«Πώς τώπαθε η πεθερά μου και μου έφερε χριστόψωμο», είπε μόνον καθ' εαυτήν, και αφού
απήλθεν η γραία εκλείσθη εις την οικίαν της και εκοιμήθη μετά τινος δεκαετούς παιδίσκης
γειτονοπούλας, ήτις τη έκανε συντροφίαν, οσάκις έλειπεν ο σύζυγός της. Η Διαλεχτή εκοιμήθη
πολύ ενωρίς, διότι σκοπόν είχε να υπάγη εις την εκκλησίαν περί το μεσονύκτιον. Ο ναός δε του
Αγίου Νικολάου μόλις απείχε πεντήκοντα βήματα από της οικίας της.
Περί το μεσονύκτιον εσήμαναν παρατεταμένως οι κώδωνες. Η Διαλεχτή ηγέρθη, ενεδύθη και
απήλθεν εις την εκκλησίαν. Η παρακοιμωμένη αυτή κόρη ήτο συμπεφωνημένον, ότι μόνον μέχρι
ου σημάνη ο όρθρος θα έμενε μετ' αυτής, όθεν αφυπνίσασα αυτήν την ωδήγησε πλησίον των
αδελφών της. Αι δύο οικίαι εχωρίζοντο διά τοίχου κοινού.
Η Διαλεχτή ανήλθεν εις τον γυναικωνίτην του ναού, αλλά μόλις παρήλθεν ημίσεια ώρα και γυνή τις
πτωχή και χωλή δυστυχής, ήτις υπηρέτει ως νεωκόρος της εκκλησίας, ελθούσα τη λέγει εις το ους.
- Δόσε μου το κλειδί, ήλθε ο άντρας σου.
- Ο άντρας μου! ανεφώνησεν η Διαλεχτή έκπληκτος.
Και αντί να δώση το κλειδί έσπευσε να καταβή η ιδία.
Ελθούσα εις την κλίμακα της οικίας, βλέπει τον σύζυγόν της κατάβρεκτον, αποστάζοντα ύδωρ και
αφρόν.
- Είναι μισοπνιγμένος, είπε μορμυρίζων ούτος, αλλά δεν είναι τίποτε. Αντί να το ρίξωμε έξω, το
καθίσαμε στα ρηχά.
- Πέσατε έξω; ανέκραξεν η Διαλεχτή.
- οχι, δεν είναι σου λέω τίποτε. Η βρατσέρα είναι σίγουρη, με δυο άγκουρες αραγμένη και
καθισμένη.
- Θέλεις ν' ανάψω φωτιά;
- Αναψε και δόσε μου ν' αλλάξω.
Η Διαλεχτή εξήγαγε εκ του κιβωτίου ενδύματα διά τον σύζυγόν της και ήναψε πυρ.
- Θέλεις κανένα ζεστό;
- Δεν μ' ωφελεί εμένα το ζεστό, είπεν ο καπετάν Καντάκης. Κρασί να βγάλης.
Η Διαλεχτή εξήγαγεν εκ του βαρελίου οίνον.
- Πώς δεν εφρόντισες να μαγειρεύσης τίποτε; είπε γογγύζων ο ναυτικός.
- Δεν σ' επερίμενα απόψε, απήντησε μετά ταπεινότητος η Διαλεχτή. Κρέας επήρα. Θέλεις να σου
ψήσω πριζόλα;
- Βάλε, στα κάρβουνα, και πήγαινε συ στην
εκκλησιά σου, είπεν ο καπετάν Καντάκης. Θα έλθω κι εγώ σε λίγο.
Η Διαλεχτή έθεσε το κρέας επί της ανθρακιάς, ήτις εσχηματίσθη ήδη, και ητοιμάζετο να υπακούση
εις την διαταγήν του συζύγου της, ήτις ήτο και ιδική της επιθυμία, διότι ήθελε να κοινωνήση.
Σημειωτέον ότι την φράσιν «πήγαινε συ στην εκκλησιά σου» έβαψεν ο Καντάκης διά στρυφνής
χροιάς.
- Η μάννα μου δε θα τώμαθε βέβαια ότι ήλθα, παρετήρησεν αύθις ο Καντάκης.
- Εκείνη είναι στην ενορία της, απήντησεν η Διαλεχτή. Θέλεις να της παραγγείλω;
- Παράγγειλέ της να έλθη το πρωί.
Η Διαλεχτή εξήλθεν. Ο Καντάκης την ανεκάλεσεν αίφνης.
- Μα τώρα είναι τρόπος να πας εσύ στην εκκλησιά, και να με αφήσεις μόνον;
- Να μεταλάβω κι έρχομαι, απήντησεν η γυνή.
Ο Καντάκης δεν ετόλμησε ν' αντείπη τι, διότι η απάντησις θα ήτο βλασφημία. Ουχ ήττον όμως την
βλασφημίαν ενδιαθέτως την επρόφερεν.
Η Διαλεχτή εφρόντισε να στείλη αγγελιοφόρον προς την πενθεράν της, ένα δωδεκαετή παίδα της
αυτής εκείνης γειτονικής οικογενείας, ης η θυγάτηρ εκοιμήθη αφ' εσπέρας πλησίον της, και
επέστρεψεν εις τον ναόν.
Ο Καντάκης, όστις επείνα τρομερά, ήρχισε να καταβροχθίζη την πριζόλαν. Καθήμενος οκλαδόν
παρά την εστίαν, εβαρύνετο να σηκωθή και ν' ανοίξη το ερμάρι διά να λάβη άρτον, αλλ'
αριστερόθεν αυτού υπεράνω της εστίας επί μικρού σανιδώματος ευρίσκετο το Χριστόψωμον
εκείνο, το δώρον της μητρός του προς την νύμφην αυτής. Το έφθασε και το έφαγεν ολόκληρον
σχεδόν μετά του οπτού κρέατος
Περί την αυγήν, η Διαλεχτή επέστρεψεν εκ του ναού, αλλ' εύρε την πενθεράν της περιβάλλουσαν
διά της ωλένης το μέτωπον του υιού αυτής και γοερώς θρηνούσαν.
Ελθούσα αύτη προ ολίγων στιγμών τον εύρε κοκκαλωμένον και άπνουν. Επάρασα τους οφθαλμούς,
παρετήρησε την απουσίαν του Χριστοψώμου από του σανιδώματος της εστίας, και αμέσως ενόησε
τα πάντα. Ο Καντάκης έφαγε το φαρμακωμένο χριστόψωμο, το οποίον η γραία στρίγλα είχε
παρασκευάσει διά την νύμφην της.
Ιατροί επιστήμονες δεν υπήρχον εν τη μικρά νήσω. ουδεμία νεκροψία ενεργήθη. Ενομίσθη, ότι ο
θάνατος προήλθεν εκ παγώματος συνεπεία του ναυαγίου. Μόνη η γραία Καντάκαινα ήξευρε το
αίτιον του θανάτου. Σημειωτέον, ότι η γραία, συναισθανθείσα και αυτή το έγκλημά της, δεν
εμέμφθη την νύμφην της. Αλλά τουναντίον την υπερήσπισε κατά της κακολογίας άλλων.
Εάν έζησε και άλλα κατόπιν Χριστούγεννα, η άστοργος πενθερά και ακουσία παιδοκτόνος, δε θα
ήτο πολύ ευτυχής εις το γήρας της.
         

Θέλει κότσια η χαρά...

         Σήμερα είχα μια εξαιρετικά επικοδομητική συζήτηση με την κοπέλα στο super market, όπου μου εξήγησε κάποια πράγματα σχετικά με την υγεία της κι ένα σοβαρό ατύχημα που είχε, που όμως έκανε τα αδύνατα δυνατά για να μην το βάλει κάτω, επιστρέφοντας και πάλι στις επάλξεις, μη δίνοντας δικαίωμα στην γκρίνια, την παραίτηση και την κακοδαιμονία να εισβάλλουν στην ζωή και τον τρόπο σκέψης της!
          Της έδωσα τουλάχιστον πέντε φορές συγχαρητήρια, σε σημείο που φάνηκα γραφικά φτωχή στον λόγο και η κουβέντα πήγε ένα (μην σας πω και δύο) βήμα (βήματα) παραπέρα, όσον αφορά την προσπάθεια του περίγυρου να σου καταστρέφει το ηθικό και το υψηλό φρόνημα. Το έχω θίξει αρκετές φορές και επιμένω. Το να μην αρχίσεις να μιλάς για προβλήματα, αδιέξοδα, οικονομικές στενότητες και άγχη, δεν σημαίνει πως δεν υφίστανται και δεν τα βιώνεις. Απλά επιλέγεις τον δύσκολο δρόμο της θετικότητας και της λίγο καλύτερης και πιο ευχάριστης σκέψης, ειδάλλως θα σε ρουφήξει το σκοτάδι.
           Ακόμα ένα βήμα πιο πέρα και αναλύσαμε την πανανθρώπινη και όλων των εποχών ανησυχία του κόσμου, μήπως είσαι καλά. Εάν απαντάς πως όχι μόνον είσαι καλά, αλλά εξαιρετικά καλά, τότε ξεσηκώνει την μήνη (και άρα το μένος) του δέκτη που δεν μπορεί να αποδεχτεί το ότι νιώθεις καλά ενώ αυτός όχι.
           Τροφή για σκέψη λοιπόν, αναλογιζόμενη το πώς ο σύγρονος Δυτικός άνθρωπος είναι ανικανοποίητος και θα είναι ανικανοποίητος όσο ζει, αναπνέει και βασιλεύει. Ξέχασε να αισθάνεται ευγνώμων για τα πιο βασικά πράγματα που πάντα καταλήγει να θυμάται όταν κινδυνεύει να τα χάσει! Η υγεία μας δεν είναι δεδομένη. Και δεν φτάνει να την θυμόμαστε όταν ερχόμστε σε επαφή με γιατρούς, φαρμακευτικές αγωγές και νοσοκομεία. Η τροφή και το νερό δεν είναι καθόλου μα καθόλου δεδομένα, μιας και υπάρχουν άνθρωποι και ακόμα χειρότερα παιδιά που δεν έχουν αυτήν την πολυτέλεια για εβδομάδες, μήνες, χρόνια. Τίποτε σε αυτήν την ζωή δεν είναι δεδομένο. Ούτε η οικογενειακή αγκαλιά, η ηρεμία, η θαλπωρή που χρειάζεται ο άνθρωπος για να νιώθει όσο είναι παιδί ακόμη, πως εξασφάλισε την ζεστασιά της ψυχής του και δυο γονείς να του δίνουν δύναμη, στήριγμα κι αγάπη. Ούτε η εργασία, ούτε η στέγη, ούτε η ένδυση, ούτε η υπόδηση, ούτε οι περαιτέρω ανέσεις, ούτε καν η στοιχειώδης μάθηση.
           Κι όμως ποτέ δεν έχουμε κάτσει κάτω να δούμε σοβαρά, όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα που έχουμε και είμαστε τυχεροί που τα έχουμε, πόσο μάλλον να νιώσουμε ευγνωμοσύνη. Πώς περιμένουμε όλα αυτά που δεν έχουμε ακόμη για να νιώσουμε χαρούμενοι και γιατί δεν μπορούμε να νιώθουμε την χαρά για όλα αυτά που ήδη κατέχουμε και που είναι τόσο ολοφάνερα μπροστά μας, αλλά αρκετά τυφλοί ώστε να τα δούμε; Είναι τόσο σίγουρο πως κι όταν έρθουν στα πόδια μας όλα αυτά που επιθυμούμε, θα είμαστε χαρούμενοι ή μήπως θα βρούμε νέους λόγους για να φαγωθούμε με τα ρούχα μας και να αναλωθούμε σε ένα ατέρμονο κυνήγι "κάτι θέλω, κάτι ψάχνω, κάτι κυνηγάω", χωρίς να κατανοούμε επακριβώς τι;
           Βεβαίως και είναι απαραίτητο να έχουμε στόχους, όνειρα, επιδιώξεις, γιατί όλοι έχουν δικαίωμα στο να επιθυμούν το καλύτερο και να προσπαθούν για την υλοποίησή του. Αλλιώς μιλάμε περί μοιρολατρικού συμβιβασμού που οδηγεί σε μια 'άγονη' ζωή. Ο πρώτος στόχος όμως και μάλιστα στα δύσκολα, είναι να νιώθουμε καλά για όλα αυτά που βλέπουμε στην ζωή μας και να δίνουμε την ώθηση στον εαυτό μας να μην υποκύψουμε σε αυτό που επιθυμούν οι γύρω μας. Την θλίψη, την απογοήτευση, την οδύνη.
            Θέλει κότσια, θάρρος, διάθεση για δουλειά και πείσμα ώστε να επιλέγεις την χαρά. Το εύκολο είναι να επιλέξεις την μελαγχολία.... Κι αυτό πρέπει να είναι το μήνυμα των Χριστουγέννων και θα πρέπει να είναι μήνυμα κάθε Χριστουγέννων και κάθε ημέρας ξεχωριστά...!

Απεχθάνομαι...

            Τους κουραμπιέδες! Για την ακρίβεια το χειρότερο συναίσθημα που μου βγάζουν, είναι η πάλη της γλώσσας με την ζάχαρη άχνη. Σαν να μουδιάζει το στόμα. Μπορεί να γίνει όμως και χειρότερο...Την ώρα που πας να πάρεις την πρώτη αναθεματισμένη μπουκιά, να σου πουν κάτι αστείο και να χαθείς στο σύννεφο άχνης που με μεγάλη επιτυχία θα έχεις εξαπολύσει στα μαλλιά και τα ρούχα σου (αυτό το λες και αποτυχία!)! Εάν επιλέξετε να φάτε ένα κουραμπιεδάκι, συνιστώ να απομακρύνετε τον αστείο της παρέας γιατί θα επιδιώξει να πει το χορατό του εν ώρα πάλης με το κατά τα άλλα συμπαθέστατο γλύκισμα! Υπάρχει δόλος!


Δεν με δελεάζετε....Λυπάμαι!

Λατρεύω...

             Αυτές τις φορές θα είμαι επίκαιρη! Που πάει να πει πως οι λατρείες μου είναι Χριστουγεννιάτικης προέλευσης κι επομένως για σήμερα, λατρεύω τα μελομακάρονα. Μελομακάρονο να 'ναι κι ό,τι να 'ναι! Βουτηγμένο στην σοκολάτα, χωρίς σοκολάτα, πασπαλισμένο με ξηρούς καρπούς, χωρίς ξηρούς καρπούς από επάνω, με πορτοκάλι, χωρίς πορτοκάλι, με σχέδια, χωρίς σχέδια... Ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει και το παρόν κατάστημα κάνει δεκτά όλα τα σχέδια, αρώματα και γεύσεις. Πάγια τακτική του καταστήματος, να μην σαμποτάρει και κακοκαρδίζει κανένα μελομακαρονάκι!

Μα δείτε τα χρυσά μου τι καλά που είναι!

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη

         Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη,
       

                  έχω πλήρη επίγνωση του γεγονότος πως αν και ολόκληρη μουλάρα, εξακολουθώ και πιστεύω πως θα μου φέρεις δώρα! Πάντα πίστευα στο όνειρο, στο ακατόρθωτο ή στο θαύμα, όσο μικρό κι αν είναι!
                  Για το αν ήμουν καλό κοριτσάκι ή όχι, έχω να δικαιολογηθώ σαν κάτοικος αυτής της χώρας, πως για τις φορές που εξοργίστηκα ή εκτροχιάστηκα πνευματικώς και συναισθηματικώς, δεν φταίω εγώ αλλά όλοι οι άλλοι. Εγώ για την ακρίβεια δεν φταίω ποτέ και για του λόγου το αληθές, ψάξε στις σημειώσεις και τους φακέλους σου και θα δεις ότι είμαι αθώα.
                  Για φέτος δεν θα σου ζητήσω τα αυτονόητα, γιατί εξυπακούεται πως πρέπει να ευχόμαστε για όλους να είναι υγιείς, να μην υπάρχει πόλεμος, κλάμα, δυστυχία και να βοηθάμε τον διπλανό μας όχι λόγω ημερών αλλά πάντα. Οπότε αυτά τα προσπερνώ.
                   Τα δώρα που θέλω για φέτος είναι άλλου είδους και φαντάζομαι ότι για εσένα είναι παιχνιδάκι!
                   1) Δεν αντέχω άλλο να ακούω αριθμούς και νούμερα στην τηλεόραση. Ναι, την έχω κλείσει για αυτό τον λόγο και την ανοίγω μόνον εφ' όσον το θεωρήσω απαραίτητο. Άνθρωπος είμαι, όμως, μπορεί και να γλιστρήσω στον βούρκο ή να παρεκτραπώ και να μου ξεφύγει το ατίθασο δάχτυλο στο remote control και να θέσω το παλιόκουτο σε λειτουργία. Γίνεται ποτέ ξανά να μην πέσω πάνω σε συνεδριάσεις Eurogroup, φορολογικά ή εικόνες με χαρτονομίσματα που επιθυμούμε εγώ κι άλλα τόσα εκατομμύρια Ελλήνων;;; Καλή ιδέα, να μετατεθούν όλες αυτές οι εκπομπές-ειδήσεις, μετά τα μεσάνυχτα που θα βρίσκομαι σε παράλληλο σύμπαν, συνομιλώντας με τον Μορφέα.
                   2) Θέλω, επίσης, να μην με αντιμετωπίζουν με την τόσο συνήθη και πομπώδη αγένεια σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες. Μια στοιχειώδη 'καλημέρα' που στο κάτω κάτω είναι δείγμα πολιτισμού, δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Και το βόδι άμα κάνει 'μου' σε άλλο βόδι, θα του ανταπαντήσει με 'μου'. Ούτε στοιχειωδώς βόδια δεν μπορούμε να είμαστε;;;;; Δεν ζητάω και τίποτα! Απλά, αυτός που με διαόλισε να σταλεί με δυσμενή μετάθεση, τουλάχιστον για πέντα έτη, στο Τιμπουκτού κι όταν επανέλθει στην χώρα, ας με εξυπηρετήσει. Θα έχω πάρει το αίμα μου πίσω!
                   3) Επίσης, θα ήθελα να μην βλέπω άλλο γύρω μου παρέες που αντί να συζητάνε όμορφα κι ωραία, παίρνει ο καθείς το κινητό του κι ασχολείται με τα δικά του. Αυτά, έχεις ολόκληρη την μέρα για να τα κάνεις, είναι ανάγκη να τα κάνεις και στην έξοδο; Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί συναντιούνται αφού μπορούν να επικοινωνούν διαδικτυακά. Α, ναι για να μην χαθεί η ανθρώπινη επαφή, μωρέ....
                   4) Καλέ μου Άγιε μου Βασίλη, σε παρακαλώ, θέλω να μην έχω γύρω μου αγέλαστους ανθρώπους, μίζερους, γκρινιάρηδες, συνεχώς, διαρκώς κι ασταμάτητα προβληματισμένους και πάνω από όλα μουτρωμένους. Ναι, τα προβλήματα είναι πολλά, αλλά όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά δεν τα λύνουν. Και εν τέλει, τι φταίω κι εγώ; Έχω λυμένα όλα τα δικά μου, για να λύσω και των άλλων; Εσύ είσαι ο Άγιος και δεν υπάρχει κάτι που δεν μπορείς να λύσεις! Αλλά στον μικρόκοσμό μου καλό είναι να μην τους έχω, γιατί η αρνητικότητα είναι μεταδοτική!
                   Αυτές ήταν οι βασικές μου επιθυμίες, αλλά αν τελικά δεν σού είναι και τόσο παιχνιδάκι καθώς φαντάστηκα, συμβιβάζομαι με ένα άρωμα και ένα ταξιδάκι σε μακρινό προορισμό (της επιλογής σου-χατίρια δεν χαλάω). Δύσκολος άνθρωπος, καθώς βλέπεις, δεν είμαι!
                    Καλή δύναμη με τις παράλογες επιθυμίες όλων των υπολοίπων....

Υ.Γ. Δεν νομίζω να σου φάνηκα κι εγώ παράλογη ή με εγωιστικές επιθυμίες! Το καλό που σου θέλω....

Καλό μήνα!

 

         Καλό μήνα! Χριστουγεννιάτικος μήνας με υποτιθέμενο χιόνι και κρύο! Ναι, κρύο θα έχουμε. Πάμε στοίχημα όμως ότι δεν θα χιονίσει στις πόλεις τώρα, αλλά μετά τις γιορτές;;;;

Υ.Γ. Το πιο ωραίο Χριστουγεννιάτικο δώρο που έλαβα ήταν το 2002, στην τελευταία τάξη του λυκείου, που χιόνισε τόσο πολύ μια εβδομάδα ακριβώς πριν τις γιορτές, με αποτέλεσμα να κάνουμε διακοπές 21 ολόκληρες μέρες! Αυτό δεν ήταν Χριστουγεννιάτικες διακοπές, αλλά αναγέννηση, για να μην πω αποτοξίνωση από την τοξικότητα του σχολείου!