Translate

Παρασκευή 31 Οκτωβρίου 2014

Απεχθάνομαι...

        Εχθές ανέφερα κάτι που λατρεύω, οπότε σήμερα θα πάω στον αντίποδα, για να πω αυτό που απεχθάνομαι. Ένα από όλα αυτά, που θα ξεδιπλώσω στην πορεία, είναι ότι απεχθάνομαι τους ανεκπλήρωτους έρωτες. Δεν τους αντέχω ούτε στα βιβλία, ούτε στις ταινίες. Θέλω, βρε παιδί, μου όλα να έχουν αίσιο τέλος και θέλω ένα ζευγάρι που είναι ερωτευμένο να καταλήγει μαζί! Τελεία και παύλα! Ούτε δάκρυα, ούτε να παντρευτούν άλλους, ούτε να μείνουν με την ανάμνηση! Ζητάω πολλά;


Ακριβώς αυτό! Μέσα στην γλύκα και τα ηλιοβασιλέματα, αδερφάκι μου....
Αποτέλεσμα εικόνας για happy couples

THE WATERBOYS - The Return of Pan (lyrics)



       Ε, αφού πήραμε εργολαβία τον Πάνα, ας το ολοκληρώσουμε το ζήτημα, με την επιστροφή αυτού. Με έναν Mike Scott που ψάχνει διαρκώς για νέους ήχους, πειραματισμούς και σαν λάτρης της Αρκαδίας δεν θα μπορούσε να μην βάλει και λίγο ελληνικό στοιχείο. Απολαυστικό κομμάτι!

Πέμπτη 30 Οκτωβρίου 2014

Λατρεύω...

       Να που είπα να εγκαινιάσω και δύο νέες στήλες! Σύντομες, περιεκτικές και φυσικά αντιπροσωπευτικές ως προς τον εσώτερο κόσμο μου. Δεν θα μπορούσα φυσικά να μην ξεκινήσω από αυτά που λατρεύω!
        Σήμερα λοιπόν, 30 Οκτωβρίου 2014, θέλω να εκφράσω την απίστευτη λατρεία που νιώθω για τους μαέστρους. Το τεχνικό μέρος της μουσικής δεν το κατέχω. Το πώς μπορούν να συντονίζουν με αυτές τις κινήσεις ολόκληρες ορχήστρες, επίσης δεν το κατέχω. Το πώς ολόκληρη ορχήστρα καταλαβαίνει τις προαναφερθείσες κινήσεις, επίσης δεν μπορώ να το κατανοήσω, γιατί δεν γνωρίζω τίποτα επ' αυτού. Αυτό όμως που ξέρω, είναι πως λατρεύω το πάθος που διαγράφεται στο πρόσωπό τους (των μαέστρων, όχι των μελών της ορχήστρας), τις κινήσεις που από την μια είναι ήρεμες κι αμέσως μετά γίνονται έξαλλες, το ταρακούνημα του κεφαλιού που μου δίνει την εντύπωση πως η ανακοπή είναι προ των πυλών, πράγματα δηλαδή που είναι ανεπανάληπτα. Επίσης οι άντρες μαέστροι είναι εκπληκτικοί, γιατί είναι πολύ πιο εκφραστικοί και εκδηλωτικοί από τις γυναίκες (λόγω του φόβου των τελευταίων μην χαλάσουν παραπάνω την εικόνα τους). Ε, αυτό το πάθος δεν μπορώ παρά να το χειροκροτήσω! Και ναι, λατρεύω να τους βλέπω να διευθύνουν ορχήστρες, γιατί μου μεταδίδουν μια μαγεία που μπορεί να μην την καταλαβαίνω στο 100%, αλλά τουλάχιστον μου δίνουν το έναυσμα για να την υποψιαστώ!!!

Δώσε μαέστρο...(ε, το ξεφτίλισα)...
Αποτέλεσμα εικόνας για μαεστρος

The Waterboys - The Pan Within (with lyrics)



       Αυτό το συγκρότημα έχει ένα μοναδικό πάντρεμα ήχων. Το δε κομμάτι είναι απλά ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΟ! Όντως ξυπνάει την μαγεία που υπάρχει μέσα σου. Τον Πάνα; Ναι, τον Πάνα ή κάτι από Πάνα. Το λέει κι ο τίτλος άλλωστε...

Τρίτη 28 Οκτωβρίου 2014

Περί ελευθερίας ο λόγος

           Με αφορμή τα συμπαθέστατα πτηνά που σουλατσάρουν ελέυθερα στους αιθέρες και ζουν την απόλυτη ελευθερία, ας πάω ένα βήμα πιο πέρα για να αναρωτηθώ ποιος είναι πραγματικά ο ελεύθερος άνθρωπος (εξαιρώ τις ιδιαίτερες καταστάσεις πολέμου και λοιπών βασικών αιτιών που στερούν την ελευθερία με την αυστηρή έννοια του όρου). "Η Κόλαση είναι να κάνεις πάντα τα ίδια", έγραψε σοφά η Toni Morisson. Και πώς να μην συμφωνήσεις άλλωστε, αφού δεν υπάρχει χειρότερος εφιάλτης από την συνεχή επανάληψη ιδίων πραγμάτων, κινήσεων, προγράμματος, εικόνων και προσλαμβανουσών. Η επανάληψη ή αλλιώς, η βύθιση σε μια αέναη ρουτίνα, κάθε άλλο παρά γόνιμο έδαφος προς προσωπική ανάπτυξη, μπορεί να προσφέρει. Άπαξ και δεν υπάρχει συνείδηση της επανάληψης, δεν υπάρχει και προσωπική ανάπτυξη. Τουτέστιν, όσο δεν το συνειδητοποιείς, απλά δεν είσαι ελεύθερος.
            Ο άνθρωπος χρειάζεται εκ φύσεως αλλαγές. Καλοδεχούμενες πρωτίστως οι μεγάλες, αλλά δεν αποτελούν την αρχή του παντός. Οι αλλαγές ξεκινούν από τα μικρά πράγματα και προχωρούν κατά βούληση. Γνωρίζω ανθρώπους που αλλάζουν σε τακτά χρονικά διαστήματα την διακόσμηση του σπιτιού τους. Είναι μια αλλαγή. Αλλάζει το σκηνικό της παράστασης, μόλις μπεις στο σπίτι σου. Αλλαγές στο μαλλί. Είναι μια διέξοδος από τα ίδια και τα ίδια. Επιλέγεις να μην βλέπεις συνεχώς ίδιο τον εαυτό σου. Αλλαγή σπιτιού. Ακόμα καλύτερα, εκτός κι αν έχεις δικό σου σπίτι, οπότε δεν παίρνεις εύκολα την απόφαση να αλλάζεις σπίτια. Είναι πάντως ένα μεγάλο βήμα αλλαγής. Από εδώ και πέρα πάμε στα πιο σοβαρά. Αλλαγή εργασίας. Αλλαγή τόπου διαμονής και κατ' επέκταση κατοικίας. Αλλαγή στον χαρακτήρα...
            Αυτές είναι όντως αλλαγές και μάλιστα ριζικές και άκρως ανανεωτικές. Για τους ανθρώπους που βαριούνται τις ασφυκτικές συνήθειες, που δεν συμβιβάζονται και δεν φοβούνται συγχρόνως να τολμήσουν το διαφορετικό. Υπάρχουν και άλλοι, που πάντα θα βρουν μια δικαιολογία για να μην αλλάξουν ή απλά ομολογούν πως δεν τους απασχολεί να αλλάξουν, γιατί δεν το έχουν ανάγκη.
            Και οι δύο πλευρές είναι άξιες θαυμασμού. Η μεν γιατί τολμά και η δε γιατί δεν τολμά και σε κάθε περίπτωση θέλει να έχεις θάρρος για να υποστηρίζεις την απόφασή σου. Μάλιστα θα έλεγα ότι η δεύτερη κατηγορία είναι πιο αξιοθαύμαστη, γιατί χρειάζεται πολύ θάρρος για να αποφασίσεις ότι επιλέγεις την ρουτίνα και μια ατελείωτη αναμονή που σε οδηγεί πάλι στο σημείο μηδέν. Δεν αναμένεις στο ακουστικό σου για κάτι νέο, κάτι αναζωογονητικό, κάτι που θα φέρει πνοή αναγέννησης. Αναμένεις να κάνεις κάτι από τα ίδια. Αναμένεις τα γνωστά. Αυτά τα οποία έχεις συνηθίσει. Θέλει πολύ κουράγιο αυτό το πράγμα! Επειδή, όμως, πάντα θαύμαζα τους ανθρώπους που έκαναν την ανατροπή κι επέλεγαν να βγουν από την βόλεψή τους και την φαινομενική ασφάλειά τους, τους επικροτώ επί δέκα και μέσα μου τους θεωρώ βαθειά ελεύθερους ανθρώπους! Εάν αυτοί δεν είναι ελεύθεροι, τότε ποιος είναι;
             Να το πάω, όμως, δύο βήματα παραπέρα και να εντοπίσω μία ακόμη αιτία ανελευθερίας, που την θεωρώ ακόμα πιο βασική και είναι οι εμμονές. Ο νους έχει απεριόριστες δυνατότητες και δυνάμεις. Μπορεί να σε κατευθύνει σε εγκεφαλικά μονοπάτια που οδηγούν στην καταστροφή ή στην απόλυτη ευδαιμονία. Ο άνθρωπος με εμμονές δεν μπορεί να απαλλαχθεί εύκολα, παρά μόνον αν το δουλέψει πραγματικά και ουσιαστικά μέσα του. Φυσικά ο όρος 'εμμονή' δεν εμπεριέχει κάτι θετικό ή ωραίο, άρα αποτελεί αυτομάτως κάτι τερατώδες που σε κατατρώει. Τις θεωρώ αλληλένδετες με τις αλλαγές, γιατί όταν εμφανίζονται οι πρώτες, περιορίζονται οι δεύτερες. Μια εμμονή δεν βοηθάει την τόλμη ενός χαρακτήρα. Λόγω εμμονών, το άτομο κρατιέται πίσω και ακινητοποιείται. Θα ψάξει απεγνωσμένα να βρει το αρνητικό σε κάθε κατάσταση. Θα βρει την αφορμή για να γκρεμίσει την καλή του διάθεση. Θα συναντάει συνέχεια Λαιστρυγόνες στο ταξίδι του, που τους βάζει ο ίδιος όμως...
              Απαλλαγμένος λοιπόν, ένας άνθρωπος από εμμονικές ιδέες, παύει να έχει φοβίες κι επομένως είναι πάντα έτοιμος να κάνει αλλαγές. Το κομβικό σημείο βρίσκεται στο πόσο εύκολο είναι να χαλιναγωγήσεις και να τιθασεύσεις το τέρας που υπάρχει μέσα σου. Εύκολο; Καθόλου. Εφικτό; Απόλυτα!

Υ.Γ. Κανείς δεν είπε να κάνεις μεγάλες αλλαγές κάθε εβδομάδα ή μήνα. Το να μπορείς, όμως, να βάζεις πινελιές που προσφέρουν επιπλέον οξυγόνο στην καθημερινότητά σου, είναι πολύτιμο!


Αποτέλεσμα εικόνας για schedule



Duffy - Stepping Stone



        Τι υπέροχο τραγούδι! Χαρακτηριστική φωνή, χαρακτηριστική μουντάδα στο clip, που ταιριάζει απόλυτα με τον σημερινό καιρό....

Παρασκευή 24 Οκτωβρίου 2014

Τα πουλιά ζουν πετώντας

         Την Τετάρτη το απόγευμα, παρακολουθούσα τα τελευταία σμήνη περιχαρών πτηνών, να μας εγκαταλείπουν για πιο θερμά κλίματα...Τι όμορφο συναίσθημα να τα βλέπεις να φεύγουν....!Παρατηρώντας τα λοιπόν, άρχισα να σκέφτομαι με το όποιο μυαλό μου απέμεινε και εμένα την δόλια, την καψερή, ολίγα πραγματάκια:
         Σκέψη Νο 1: Πόσο τυχερά είναι τα πουλιά, που γεννήθηκαν πουλιά κι όχι άνθρωποι! Υποθέτω ότι τα ίδια δεν το γνωρίζουν (και πώς άλλωστε;), ούτε και θα το μάθουν ποτέ. Από όλα τα ζώα του βασιλείου, πάντοτε τα θεωρούσα πιο προνομιούχα και τυχερά! Είναι ακόμα πιο ελεύθερα γιατί έχουν το πλεονέκτημα των φτερών, που τους επιτρέπει να πετάνε. Εάν οι αιθέρες δεν αποτελούν την απόλυτη έννοια της ελευθερίας και του ατελείωτου, τότε τι άλλο μπορεί να ταυτιστεί με το υπέρτατο αυτό αγαθό; ( Εξαιρείται το διάστημα γιατί δεν αποτελεί αίσθηση ελευθερίας, αλλά τρόμου και μοναξιάς). Τα ψαράκια πάντα τα λυπόμουν γιατί ζουν στην απόλυτη σιωπή, βγάζοντας μπουρμπουλήθρες. Η σιωπή των νερών είναι απόκοσμη και πέρα για πέρα τρομακτική! Όλα τα υπόλοιπα, είναι απλά σε στέρεο έδαφος, ζώντας τους κινδύνους της καθημερινότητας. Αν και όλα έχουν κάτι κοινό: Καμία αίσθηση του άγχους, της ζωής και του θανάτου, της δημιουργίας, των προβλημάτων... Μόνον την αίσθηση της επιβίωσης κι αυτό όχι για να το αναλύουν, να το σκέφτονται και να το φιλοσοφούν. Απλά για να ζουν! Μα τι τυχερούλια που είναι....!
           Σκέψη Νο 2: Πόσες μέρες τους παίρνει για να φτάσουν στον προορισμό τους; Εντάξει αυτό δεν είναι σκέψη αλλά απορία. Δεν πειράζει, όμως! Εμείς παίρνουμε ένα αεροπλάνο και σε 24 ώρες έχουμε επιτύχει και το πιο μακρινό ταξίδι! Αυτά τα δόλια, που είναι και χωρίς καύσιμα, πόσο καιρό θα πετάνε; Πόσο συχνά κουράζονται; Κάθε πόσες ώρες σταματάνε για ξεκούραση;
           Σκέψη Νο 3: Τι ωραίους σχηματισμούς κάνουν! Τι όμορφα που παρατάσσονται και ταξιδεύουν! Αν και πάντοτε λυπάμαι τα αργοπορημένα που έχουν ξεμείνει πιο πίσω και φτερουγίζουν με πάθος για να προλάβουν το τσούρμο. Ή που θα είναι πολύ αλανιάρικα ή που θα είναι χασομέρικα. Δεν εξηγείται διαφορετικά!
            Σκέψη Νο 4: Μπορούν να κολλήσουν ασθένειες από τον άνθρωπο; Ποιες ακριβώς; Όλες; Συγκεκριμένες; Και να είναι μικροβιοφορείς για μήνες; Να τις εξαπλώσουν άμεσα ή εν καιρώ; Τώρα θα μου πεις τι πας και διερωτάσαι; Με προβοκάρισε η θέα τους. That's it...
            Mesdames et messieurs αυτό ήτο το ερέθισμα και κάποιες σκέψεις-απορίες....
            Εις το επανιδείν και επανακούειν....

Υ.Γ. Να ζει κανείς σαν πουλί ή σαν άνθρωπος; Σαν πουλί δεν θα μπεις ποτέ στον κόπο να συγκρίνεις. Σαν άνθρωπος δεν θα μπορέσεις ποτέ να γίνεις πουλί. Οπότε έκαστος στο είδος του!