Παραμονή Πρωτοχρονιάς

          Ή μάλλον προπαραμονή, αλλά δεν θα κολλήσουμε στις λέξεις, γιατί η ουσία δεν αλλάζει! Σημειωτέον, έξω χιονίζει, οπότε έχασα το στοίχημα περί χιονιού μετά εορτών... Επανέρχομαι, όμως, στο θέμα της Πρωτοχρονιάς- της χειρότερής μου εορτής, μέσα στο έτος.
          Φυσικά έχω λόγο που δεν με έπεισε ποτέ σαν εορτή κι έχει τις ρίζες της στα μικράτα μου. Όταν λοιπόν άρχισα να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο γύρω μου και να έχω μνήμες από την ζωή, θυμάμαι την έντονη χαρά που ένιωθα στο άκουσμα της Πρωτοχρονιάς. "Θα μπει το καινούργιο έτος" μού είχαν πει οι γονείς μου κι εγώ η δόλια, περίμενα να μπει αυτό το αναθεματισμένο έτος. Για την ακρίβεια, μόλις πληροφορήθηκα το γεγονός ότι η αλλαγή θα γίνει στις 12 τα μεσάνυχτα, που φαντάζει πολύ τρομακτική ώρα για ένα μικρό παιδάκι ή τουλάχιστον φάνταζε στην εποχή μου, άρχισα να πλάθω εικόνες. Αναρωτήθηκα κι εγώ το άμυαλο "πώς θα καταλάβω ότι μπήκε το Νέο Έτος - θα μας ειδοποιήσει κάποιος;". Αυθαιρέτως κι αυτοβούλως θεώρησα πως μια τέτοια αλλαγή θα έπρεπε να είχε εκκωφαντικό entry. Άρα: Περίμενα οι Ουρανοί να ανοίξουν στα δύο και να βγει εκτυφλωτικό Φως...
          Η πολυπόθητη στιγμή έφτασε και επιτέλους το ρολόι σήμανε 12. Νταν, νταν, νταν.... Και το μόνο που συνέβη ήταν να ασπάζεται και να αγκαλιάζει ο ένας τον άλλον, ευχόμενοι "Καλή Χρονιά"... Τιιιιι...; Αυτό ήτανε; Ούτε οι ουρανοί σχίστηκαν στα δύο, ούτε εκτυφλωτικό φως έλουσε το σπίτι, την γειτονιά, την πόλη, τον νομό, την χώρα, τον κόσμο όλο... Μάπα το καρπούζι! Σκέφτηκα πως τελικά η αναμονή για κάτι τέτοιο ήταν μια μπαρούφα και αδίκως έχασα τον ύπνο μου.
           Μεγαλώνοντας και συνειδητοποιώντας ακόμα περισσότερο την σχετικότητα του χρόνου, κατάλαβα πως πρόκειται για την ίδια περίπτωση με τα γενέθλια. Προσπαθείς να χρυσώσεις το χάπι, που μεγαλώνεις κατά ένα έτος και προσπαθείς να πασπαλίσεις την περίσταση με άφθονη χρυσόσκονη, φαγητό και αλκοόλ μπας και ξεχάσεις την αέναη κίνηση μιας άπιαστης έννοιας. Ποιος ο λόγος άλλωστε να γιορτάζουμε το Νέο έτος κάθε χρόνο κι όχι κάθε δύο χρόνια; Γιατί ο μήνας να αποτελείται από 4 εβδομάδες κι όχι από δύο και γιατί η εβδομάδα να έχει 7 κι όχι 15 ημέρες; Σχετικά, λοιπόν, είναι όλα...
           Έκτοτε αποφάσισα πως είναι μια γιορτή που προσωπικώς δεν με απασχολεί. Σαφέστατα η ευχή ήταν, είναι και θα είναι μία, που πάει να πει "Με Υγεία", αλλά δεν παύει να αποτελεί μια ευχή που πρέπει να ισχύει όλο τον χρόνο. Εάν μάλιστα μου βάλεις να ακούσω και το "Happy New Year" από τους ABBA, είναι βέβαιο ότι η ψυχολογία μου θα χρειαστεί επειγόντως μια αντικαταθλιπτική ένεση για να επανέλθω στην ζωή. Οπότε χίλιες φορές να ακούσω "Απόψε θα πεθάνει ο Χάρος" γιατί σου γεννάται η ελπίδα ότι ο Χάρος μπορεί εν τέλει και να πεθάνει...Μάλιστα ο τίτλος δεν αφήνει παραθυράκια διαπραγμάτευσης κι αμφιβολίας...Σού τονίζει ότι ΘΑ πεθάνει!
           Με αυτά και με αυτά λοιπόν, είτε βγει το 2014, είτε μπει το 2015, η ζωή συνεχίζεται και προσπαθούμε να την απολαύσουμε όσο περισσότερο μπορούμε....

Μολαταύτα εύχομαι Ευτυχισμένο κι ελπιδοφόρο το 2015!!!!!!

Υ.Γ. Έαν μάλιστα προστεθεί και η τράπουλα για να πάει καλά το έτος, τότε με έχεις ρίξει στο ναδίρ....Δεν το μπορώ το χαρτάκι...Τι να κάνω;;;

Κολοκύθια με ρίγανη...

            

Χρόνια Πολλά!

       Ωραία, το χιόνι είναι εκτός σκηνικού, αλλά δεν παύει να φαντάζει ιδανικό για Χριστούγεννα! Χρόνια Πολλά σε όλους με πολλή πολλή αγάπη και καταπληκτική διάθεση! Merry Christmas - Joyeux Noel - Feliz Navidad (αυτές τις γλώσσες ξέρω μόνο...) 

Παραμονές Χριστουγέννων

           Είναι βράδυ πια...Η θερμοκρασία έχει πέσει, παρόλο που όλη η μέρα ήταν ηλιόλουστη και αρκετά ζεστή...Είναι Παραμονή Χριστουγέννων...Αν βρισκόμουν ηρωίδα μέσα σε ένα βιβλίο, έξω θα είχα να αντιμετωπίσω το κατάλευκο χιόνι και το τσουχτερό κρύο...Θα ήταν όλα έρημα...Κλειστά μαγαζιά...Όλα τα σπίτια θα ετοιμάζονταν για την αυριανή μέρα...Σίγουρα η ιστορία θα εξελισσόταν στην Βικτωριανή εποχή...Φράκο, ψηλά καπέλα και μπαστούνι για τους άντρες, μακριά, πλουμιστά φορέματα και περίτεχνες μπούκλες για τις γυναίκες...Ένα πιάνο στο σαλόνι γεμάτο με πολυελαίους, όλοι να τραγουδούν το "Deck the Hall" και μια κλασσική, γεμιστή γαλοπούλα στην μέση του τραπεζιού, (εντάξει, ένα πάντρεμα Παραμονής με Ανήμερα έκανα. Πάντως έγινα κατανοητή σε γενικές γραμμές...)
           Σαν ηρωίδα της καθημερινής ζωής, τυγχάνει να μην έμαθα ποτέ μου πιάνο, αλλά μιας και δεν στερούμαι της ικανότητας να απολαμβάνω το άκουσμα αυτού, εξίσωσα κάπως τα πράγματα! Βρίσκομαι μπροστά από την οθόνη ενός υπολογιστή και διερωτώμαι εάν η μαγεία βρίσκεται στα δώρα που ίσως πολλοί τα λάβουν ή ανταλλάξουν αύριο (εμείς παραδοσιακά τα βρίσκαμε κάτω από το δέντρο τις Παραμονές Χριστουγέννων κι όχι την Πρωτοχρονιά -θα σας εξηγήσω εντός ημερών γιατί-), ή μήπως στην οικογενειακή χροιά που είχαν ανέκαθεν οι μέρες αυτές ή γιατί όλοι περιμένουν κάποιο θαύμα των Χριστουγέννων!
           Στο πρώτο δεν θα σταθώ, γιατί μέσα στο έτος υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για να πάρεις ή να δώσεις ένα δώρο, απλά τα περιτυλίγματα είναι λίγο πιο glam, οπότε κι αυτό έχει την σημασία του! Ο δεύτερος λόγος έχει κι αυτός την σημασία του, αλλά είναι θλιβερό να εστιάσει κανείς μόνο σε αυτό, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν την δυνατότητα να βρίσκονται με όλη τους την οικογένεια, ή γενικώς υπάρχουν πολλές αντιξοότητες, που δεν θα ήθελα να αναλύσω γιατί θα βαρύνει το κλίμα και δεν το θέλω. Θα σταθώ, επομένως, στον τρίτο λόγο, αυτόν του θαύματος.
           Όπως έχω επαναλάβει πιστεύω στο θαύμα όσο μικρό κι αν είναι. Τι είναι άλλωστε το θαύμα των ημερών (και όχι μόνο); Ένα χαρμόσυνο κι ανέλπιστο νέο; Μια απροσδόκητα υπέροχη εξέλιξη; Μια υπέροχη στιγμή που ζούμε σε ελάχιστα λεπτά; Μια υπέροχη μέρα με οικογένεια; Με φίλους; Με συνεργάτες; Μια καταπληκτική συνειδητοποίηση; Μια αλλαγή που νιώσαμε μέσα μας; Ένα κεφάτο party; Μια αναπάντεχα ευχάριστη γνωριμία; Συνάντηση; Ένα δώρο που αν και μικρό, είχε την σημασία του; Μια γλυκιά κουβέντα που μας είπε κάποιος; Τα πολλά; Τα λίγα; Ούτε τα πολλά, ούτε τα λίγα;
            Στην πραγματικότητα δεν έχει και πολλή σημασία! Γιατί απλά πρόκειται για ένα μικρό θαύμα! Οι κεραίες μας πρέπει να είναι τεντωμένες για να το αντιληφθούμε και να το εκτιμήσουμε καταλλήλως. Δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει ή δεν γίνεται...Και σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει πως θαύματα συμβαίνουν μόνο τα Χριστούγεννα. Κατά την διάρκεια της ζωής μας, πρέπει πάντα να είμαστε έτοιμοι για να υποδεχόμαστε τα καλά. Η ζωή και η μονοτονία των προβλημάτων είναι αυτές που μας έχουν εκπαιδεύσει μόνο για τα κακά.
             Κι αυτές είναι κάποιες σκέψεις που με απασχολούσαν πάντα τέτοιες μέρες (όχι με την βαρετή ή μαρτυρική έννοια του ρήματος "απασχολώ"). Σημείωση: Γι' αυτό λάτρευα πάντα τις ταινίες που μιλούσαν για κάτι χαρμόσυνο, υπέροχο, ελπιδοφόρο, που αναστάτωνε εκπληκτικά τις ζωές των ηρώων! Κι αυτό είναι κάτι που πρωτίστως η υποφαινόμενη προσπαθεί να εφαρμόζει στην ζωή της...Καλό είναι να το προσπαθούμε όλοι...

Υ.Γ. Καλά Χριστούγεννα!
Υ.Γ. 2. Μέχρι στιγμής δεν έχει εμφανιστεί, ούτε το Πνεύμα του Παρελθόντος, ούτε του Παρόντος, ούτε του Μέλλοντος....
Υ.Γ.3. Κι ούτε έχω διάθεση να μου εμφανιστούν, εκτός κι αν έχουν μόνο ευχάριστα να μου πουν!

Απεχθάνομαι..

         Το συναίσθημα που είχα μικρή αλλά και μεγαλύτερη (έως ότου ενηλικιωθώ), πως όταν έφτανε η πολυπόθητη μέρα να ανοίξουμε τα δώρα μας την Παραμονή, ένιωθα την απελπισία πως το ταξίδι τελείωσε, έφτασα στον προορισμό μου, ολοκληρώθηκε η γλυκειά αγωνία της αναμονής όλων των προηγούμενων ημερών, "πάει αυτό ήταν" και τι άλλο μου έμελλε πια από το να περιμένω να ανοίξουν και πάλι τα σχολεία...Αυτή ήταν η τραγική εξίσωση που είχα στο μυαλό μου: Άνοιγμα δώρων = Άνοιγμα σχολείων = Φρίκη!

Ααααααχ, καψερό! Ας σου υπενθυμίσει κάποιος πως δεν θα κρατήσει για πολλές μέρες η χαρά...

Λατρεύω...

        Να σκέφτομαι, πορόλο που είναι απαράδεκτο για την ηλικία μου, ότι ο Άγιος Βασίλης έχει ήδη ξεκινήσει το ταξίδι του για να μοιράσει τα δώρα σε όλο τον κόσμο και ότι θα τα προλάβει όλα σε μια νύχτα...Φυσικά και δεν είναι δυνατόν να δω ένα έλκηθρο να πετάει. Φυσικά και δεν ξέρω τι είναι πιο περίεργο! Ένα πετούμενο έλκηθρο ή ελαφάκια που μπορούν να πετάνε κι άρα σέρνουν στον αέρα ένα έλκηθρο; Μάλλον όλο το πακέτο! Επειδή το παραμύθι όμως, δεν έβλαψε ποτέ, αφήστε με να πιστεύω κι ας φαίνεται χαζό!

Υ.Γ. Τα reportage που δείχνουν πώς περνάει ο Άγιος Βασίλης, από όλες τις ηπείρους και πρωτεύουσες του κόσμου με ξετρελαίνουν!

Απεχθάνομαι...

       Το "Last Christmas"! Έχει ακουστεί τόοοοοσο μα τόσο πολύ, που απλά λατρεύεις να μισείς! Είναι ένα κατεξοχήν girly κομμάτι και ως εκ τούτου τα κορίτσια είναι αυτά που παθαίνουν έναν παροξυσμό στο άκουσμα της πρώτης μόλις νότας! Είναι παρατηρημένο: Μόλις μπει το κομμάτι, ξεσηκώνεται όλο το μαγαζί. Τα Αγιοβασιλιάτικα καπελά εκσφενδονίζονται στον αέρα σαν χαρτοπετσέτες, οι παρέες πιάνονται όλοι σε μια αγκαλιά και τραγουδούν, κινούμενοι πέρα δώθε, τους 'αιώνιους' στίχους μιας Χριστουγεννιάτικης χυλόπιτας!

Κατά τα άλλα λατρεύω τον Γεώργιο Μιχαήλ....

Λατρεύω...

        Το "Last Christmas"! Ξέρετε πόσα ζευγάρια έχουν γνωριστεί, ερωτευτεί, παντρευτεί υπό τους ήχους αυτού του τραγουδιού (που πάει να πει ότι η γνωριμία επετεύχθη τέτοια εποχή); Είναι ένα κομμάτι-διαχρονική αξία, με γλυκό ήχο και έναν αγαπημένο μου George Michael, που σφύζει από νιάτα και ομορφιά! Αδυναμίες...τι να κάνουμε;

Εντάξει δεν βγαίνει έτσι στο clip! Φοράει και το "αγαπημένο" μου Αγιοβασιλιάτικο καπελάκι.....Αυτό το προσπερνώ!