Αχ, και να 'μουν κροκόδειλος!

    Δεν υπήρχε περίπτωση να μη μου δώσει τροφή για σκέψη, η ευτράπελη είδηση του καψερού κροκόδειλου εκ Ρεθύμνου ( το είδαμε κι αυτό), ονόματι Μανωλιός ή Σήφης ή όπως τον ονόμασαν τέλος πάντων. Δε θα μπω στη διαδικασία να σχολιάσω το πώς βρέθηκε εκεί, γιατί ακολουθήθηκε μια πορεία που ξεκινάει από τα pet shops που θα έπρεπε με αυστηρότερα κριτήρια να ελέγχονται στο αν και κατά πόσο θα πρέπει να εκθέτουν προς πώληση τέτοιου είδους άγρια ζώα (θα μου πεις τώρα, από ποιόν να ελεγχθούν) και κατά πόσο οι ενδιαφερόμενοι αγοραστές θα πρέπει να καταγράφονται για να υπάρχουν συγκεκριμένοι υπεύθυνοι -με ονόματα- σε περίπτωση που ξαφνικά βρεθούν ξαμολημένα τέτοια ζώα που είναι και επικίνδυνα...γιατί ζώα είναι, νόηση δεν έχουν!
      Τι να σου κάνει όμως, έμελλε και η Κρήτη να το δει κι αυτό και ο κροκόδειλος να σουλατσάρει σε εκτός τόπου και χρόνου νερά!  Κοιτά να δεις ε; Ο κροκόδειλος π.χ της Αυστραλίας να ονομάζεται Τζακ, επειδή είχε την ατυχία να βρεθεί τέρμα Θεού, κι ο δικός μας Μανωλιός! Λες να έχουν κι άλλο ταμπεραμέντο; Γιατί πολλές φορές το όνομα σε χαρακτηρίζει και σαν πιο Μεσογειακός μπορεί να μας βγήκε και πιο αλανιάρης!
       'Ιντα τα θες σύντεκνε, να που έγινε και φίρμα ο κροκόδειλος και δώσ' του φωτογραφίες από εδώ, πάρε λήψεις από εκεί κι έχεις και τη χαρά των δημοσιογράφων γιατί  τον αναφέρουν (επομένως μας αναφέρουν) σε διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία και με αυτά και με αυτά έγινε πρώτη μούρη στο καβούρι...ο κροκόδειλος. Τι ειρωνεία της τύχης όμως να μην παίρνει χαμπάρι από δημοσιότητα και δόξα γιατί...πώς να το κάνουμε...ΕΙΝΑΙ ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΟΣ!!!! ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΕΤΟΙΑ!!!!!
        Κι έχεις από την άλλη και ζωντανά που δεν είναι κροκόδειλοι αλλά τυγχάνουν να 'ναι άνθρωποι και προσπαθούν να γίνουν διάσημοι κροκόδειλοι. Με θυσίες και αυτοθυσίες εντός ή εκτός παρενθέσεων, καθημερινά και παγκοσμίως γρονθοκοπούνται στοίβες ανθρώπων στα αχανή, λογιών-λογιών ring, για λίγη δημοσιότητα. Είτε για τα περιβόητα (ή διαβόητα) 15 λεπτά, είτε για λίγα χρόνια παραπάνω κι αν είναι δυνατόν για πάντα. Ποιος δε θα 'φούσκωνε' από περηφάνια αν κατάφερνε να απασχολεί τον υπόλοιπο πλανήτη ακόμη και μετά το θάνατό του. Αυτό που ονομάζουμε libido dominanti, που πάει να πει η λαγνεία της κυριαρχίας, η δύναμη (κι αυτή με ή χωρίς εισαγωγικά) λειτουργεί αφροδισιακά, είναι εθισμός!
         Πώς είπες;;; Δεν άκουσα;;;; Δε σε ενδιαφέρει η δημόσια προβολή;;;
         Μα έλα τώρα....και γιατί πασχίζεις να βγεις στους δημόσιους προβολείς πάση θυσία. Μήπως δε ξέρεις από τώρα ότι η ζωή σου θα αλλάξει; Η ιδιωτική σου ζωή θα πάψει να είναι ιδιωτική γιατί θα τη παρακολουθούν χιλιάδες άλλοι (με τη δική σου συμβολή και ανοχή πάντα). Μόνο κάποιος πολύ έξυπνος θα μπορέσει να τη διαχειριστεί σωστά.
          Από την άλλη είναι και τα λεφτά. Είναι πολλά τα λεφτά πανάθεμάτα. Αξίζει να το προσπαθήσεις αλλά πας και γίνεσαι ένα αλκοολικό junkie. Το μάτι γυρίζει και ξαφνικά σου βγαίνει ο βίαιος χαρακτήρας και θέλεις την ιδιωτικότητά σου πίσω. Μα τζάμπα και οι θυσίες και ο κόπος και ο χρόνος και οι αντοχές που σπαταλήθηκαν; Γιατί, καλό μου, την έχασες τη μπάλα;  Πόσο λίγος ήσουν να το διαχειριστείς;
          Μου λείπει, τελικά, η ειλικρίνεια! Υποκρισίες, υποκρισίες, υποκρισίες! Ναι, να πεις. Το ήθελα, το απαιτούσα, το κυνήγησα και το απολαμβάνω απεριόριστα τώρα. Γι' αυτό τα έκανα όλα. Αυτός ήταν ο απώτερος στόχος. Τώρα μάλιστα! Κι εγώ μαζί σου! Χμμμμμμ,τώρα που το σκέφτομαι όμως καλύτερα που έγινε διάσημος ο κροκόδειλος. Ούτε πότης και ναρκομανής θα γίνει, ούτε θα μας απασχολεί με αηδίες για το αν βγήκε να κάνει τα ψώνια του με ή χωρίς εσώρουχα, ούτε θα μας απασχολήσει με το διαζύγιό του κι αν γέμισε τον τραπεζικό του λογαριασμό με πολλά μηδενικά όπως είχε συμφωνήσει στο προγαμιαίο συμβόλαιό του, ούτε θα κάνει σχέσεις συμφέροντος, ούτε θα διαλύει τις σχέσεις του με βάση, πάλι το συμφέρον του, οπότε κι αυτός εξακολουθεί να είναι ήρεμος και τα δικά μας αυτιά ήσυχα, οπότε κροκόδειλος και πάλι κροκόδειλος.
           Στο κάτω κάτω ερπετοειδές γεννήθηκε, ερπετοειδές θα πεθάνει. Ξέρεις τι είναι να γεννηθείς άνθρωπος ( με όλο το μεγαλείο του όρου) και να πεθάνεις ερπετοειδές;;



         

Στου Κουτρούλη το γάμο (Μέρος Β')

    Και να που ξημέρωσε αισίως και τούτη η μέρα κι ο Πλανήτης Γη είναι στη θέση του και ήρθε η ώρα να συνεχίσουμε το θέμα μας 'Γάμος' γιατί έχει ψωμί η υπόθεση.
    Καθώς είμαστε στα πριν του Μυστηρίου, δε θα μπορούσα να αφήσω απ' έξω το στρώσιμο του κρεβατιού. Το έθιμο αυτό είναι παμπάλαιο μεν, εξυπηρετούσε ένα σκοπό δε. Ο κύριος λόγος ήταν να δείξουν τα προικιά της νύφης και φυσικά να αφήσουν χρήματα στο ζευγάρι για το νέο δύσκολο ξεκίνημα γιατί ,κακά τα ψέματα, εν αρχή ην το χρήμα και πάντα ήταν, είναι και θα είναι η αρχή παντός, μετά τον πόλεμο βέβαια που είναι πατήρ πάντων όπως το έθεσε ορθώς ο Ηράκλειτος (απλά ήθελα να το πω).
     Οπότε τώρα πιάνουμε την κατηγορία 'προεόρτιες ανοησίες' καθώς πρώτον, οι καιροί αλλάζουν και θέλω να πιστεύω ότι ουδείς νέος άνθρωπος που έχει σώας τας φρένας μιλάει ακόμη για προικιά και πόσο μάλλον να τα δείχνει. Ακόμη καλύτερα, ελπίζω να μην είναι σεμεδάκια αλλά πιο πρακτικά πράγματα, γιατί η ζωή εξελίσσεται. Δεύτερον, δε νομίζω να συγκεντρώνονται για να ρίξουν λεφτά γιατί πλέον υπάρχουν τράπεζες και μαζί με το προσκλητήριο παίρνεις σε πολύ αυστηρούς και ξεκάθαρους τόνους, το λογαριασμό τραπέζης για να εναποθέσεις τα τίμια χρήματά σου,  γιατί το κατάστημα δέχεται μόνο ρευστό οπότε ξέχνα το δώρο- κανείς δεν το έχει όρεξη,εκτός κι αν είναι από την υποχρεωτική λίστα γάμου στην οποία, όλως τυχαίως, έχουν επιλεχθεί τα πιο ακριβά σκεύη, σερβίτσια κτλ. κτλ. Τρίτον τι κρεβάτι να στρώσεις λες και το ζευγάρι πρώτη φορά θα ιδωθεί μετά το γάμο σαν αθώα πιτσουνάκια (τις παραδόσεις τις κρατάμε,όπου μας συμφέρει).
     Άντε λοιπόν έγινε κι αυτό το έθιμο- τι να πεις, μερικοί είναι πολύ τυπολάτρες-. Να αλλάζει όμως η νύφη κι όλο το θηλυκό σόι αυτής, από πέντε φουστάνια για να μην υπάρξει οπτική ανία, δεν το ήξερα. Κι όμως υφίσταται. Άρα ερχόμαστε στο χθεσινοαναφερθέν 'όλα γίνονται για να μπει ο ένας στο μάτι του άλλου' κι αυτό δεν είναι πρωτοτυπία κατ' εμέ.
      Πάμε τώρα στην κατηγορία 'γιατί, Θεέ μου, ντύνονται έτσι'. Το ότι το άμεσα ενδιαφερόμενο σόι, με πρωτεργάτες τις συμπεθέρες και τις ξαδέρφες εκατέρωθεν θα ντυθούν με satin, το έχω πιο σίγουρο κι από την  Ανατολή και Δύση του ηλίου. Και μερικές ξαδερφούλες έχουν και ωραία σωματάκια, ντέφι να γίνει. Οι μοσχοαναθρεμένες όμως κυρίες και δεσποινίδες (οι ξαδέρφες που δεν βγήκαν συλφίδες) γιατί να βγουν σαν καλοπεριτυλιγμένοι σάκοι των Χριστουγέννων; Το satin είναι ένα πολύ δύσκολο ύφασμα που μόνον αν έχεις τέλειες αναλογίες και σωστή κατανομή λίπους, μπορεί να αναδείξει ένα σώμα. Ειδάλλως το χαντακώνει. Υπερτονίζονται τα λίπη, τα οποία κάνουν stadium wave κυρίως πάνω στο χορό, οπότε έχεις και οπτικό εφφέ. Κινείται πρώτα το σώμα σε αρχικό χρόνο και μετά οι πατσάδες σε δεύτερο. Κάτι σαν ωστικό κύμα που σε παρασέρνει είναι. Πόσο καλύτερο θα ήταν να φορέσουν ωραία, κομψά, σταθερά υφάσματα που θα τονίζουν τα προτερήματα του σώματος και θα καλύπτουν τις ατέλειες. Γενικώς καταλάβατε ότι δεν το συμπαθώ καθόλου σαν ύφασμα και δεν το επιλέγω ποτέ και πουθενά (γούστα είναι αυτά)!!!!!!!
      Κι αφού έχεις υποστεί αυτά τα βασανιστήρια κι έχεις φάει κι ένα σωρό κόσμο στη μάπα, γιατί τα προσκλητήρια αποφασίζονται και στέλνονται σύμφωνα με το νόμο του domino (αν δεν καλέσουμε το ξάδερφο Μήτσο θα παρεξηγηθεί, αλλά μετά πρέπει να καλέσουμε και το ξάδερφο Κίτσο κ.ο.κ) και σου έρχεται να λιποθυμήσεις μέσα στο ναό, οπότε τη βγάζεις στο προαύλιο, έρχεται η ώρα να πας και στο γλέντι όπου περιμένεις σα χάνος για το πότε θα μας κάνουν τη χάρη να εμφανιστούν οι νεόνυμφοι, που έχουν τρελαθεί να βγάζουν φωτογραφίες, τελικά καταφτάνουν και να που φτάνουμε στην κατηγορία 'τι άλλο θα δω και θα ακούσω'.
       Σε αυτήν την κατηγορία λυπάσαι που δεν έμαθες πολεμικές τέχνες γιατί θα ήταν η κατάλληλη στιγμή να τις ξεδιπλώσεις. Αφ' ενός σκούζει στο αυτί σου το μισό τραπέζι που δεν έχει πετάξει και τη σκούφια του από χαρά για το φαγητό κι αφ' ετέρου έχεις το άλλο μισό τραπέζι να έχει κατεβάσει μούτρα γιατί έπρεπε να τους έχουν βάλει να κάτσουν αλλού (σύμφωνα πάντα με τη δική τους κρίση)! Κάνεις τόση πολλή υπομονή που νιώθεις ανείπωτη συγκίνηση όταν μαθαίνεις ότι το ζευγάρι κατέφθασε γι' αυτό χαμηλώνουν τα φώτα...και τι να δεις;;;; Σε video wall το γαμπρό και τη νύφη τσίτσιδους όταν ήταν μωρά!!!! Το trend επιβάλλει να υποστούμε και το album των παιδικών- εφηβικών- φοιτητικών χρόνων αλλά κανείς δεν με προετοίμασε ότι θα έβλεπα και τη 'μπάμια' του γαμπρού στα βρεφικά του χρόνια!
       Τα υπόλοιπα ανήκουν στην ιστορία: Γαμήλιο εμβατήριο, αγαπημένο love song του ζευγαριού, χορός, τούρτα, σαμπάνια (βαριέμαιιιιιι........)!!!!! Αμάν πια με αυτή τη τούρτα. Ούτε γεύση έχει, ούτε σου φτάνει. Αλλά αφού θέλουν να καλούν τετρακόσια άτομα πρέπει να σιγουρευτούν ότι θα τους φτάσει!
       Επειδή, λοιπόν, εγώ δεν έκανα τίποτα από όλ' αυτά στο γάμο μου, καθώς αποφασίσαμε από κοινού ότι θα ήταν αυστηρά κλειστός κι επειδή προσφέραμε γαλακτομπούρεκο κι όχι τούρτα με μαρέγκα, νιώθω ευγνώμων που και λεφτά δεν ξοδεύτηκαν ασκόπως και όσα μας έδωσαν τα κρατήσαμε για να τα αξιοποιήσουμε, επομένως ψηφίζω με κλειστά τα μάτια απλότητα και μόνο γιατί και πολύ ωραίος γάμος γίνεται (όσο κι αν δεν το πιστεύουν μερικοί) και όλοι μένουν ευχαριστημένοι. Σε τελική ανάλυση, βρε αδερφάκι μου,σκότωσέ τα σε ένα ωραίο εξωτικό ταξίδι Πόσες φορές νομίζεις ότι θα πας στο Miami ή στη Hawaii; Που το εύχομαι δηλαδή....

Υ.Γ Το νυφικό είναι επίσης μια κατηγορία από μόνο του οπότε επιφυλάσσομαι για το μέλλον.



  

The Avalanches - 'Since I Left You'

     Να και το τραγούδι της ημέρας!!!! Πολύ γλυκό τόσο σαν τραγούδι, όσο και σαν video clip. Μου αρέσει ιδιαιτέρως το μήνυμα ότι πρέπει να τολμάς ό,τι κι αν γίνει. Ο κύριος, τόλμησε και κέρδισε! Έμεινε στο παρόν.  Ο έτερος, φοβήθηκε κι έμεινε πίσω. Τουλάχιστον έτσι το ερμήνευσα εγώ! Γι' αυτό, ρίσκαρε κι όπου βγει!!!!! 

Η Εξιλέωση (The Atonement)

   Αυτός είναι και ο τίτλος αυτού του υπέροχου πραγματικά βιβλίου, που έγραψε ο Ian McEwan και εκδόθηκε το 2002 στην Ελλάδα. Ήταν ένα βιβλίο που μου δημιούργησε, ξέρετε, αυτόν τον άχαρο κόμπο στο λαιμό που έπρεπε να εκτονωθεί επειγόντως αλλά κατά προτίμηση όταν θα βρισκόμουν μόνη στο δωμάτιό μου, από ντροπή μη γίνω αντιληπτή και ξεφτιλιστώ (γιατί εδώ δεν ήμουν 14 χρονών όπως στην 'Αιολική Γη' αλλά γαϊδάρα 24 ετών,οπότε δεν είναι το ίδιο)!
    Εξιλέωση! Τη δύναμη έχει αυτή η λέξη. Πρόκειται για ένα κοριτσάκι με πολύ μεγάλη συγγραφική φαντασία που δυστυχώς παρερμηνεύει κάποιο γεγονός επηρεάζοντας καταστροφικά τις ζωές κάποιων πολύ δικών της ανθρώπων. Δε θα πω κάτι παραπάνω γιατί θα είναι σαν να εξαφανίζω τη μαγεία κάποιου εν δυνάμει αναγνώστη ή θεατή (αφού έγινε και ταινία). Η ζωή και της ίδιας ανατρέπεται καθώς από εκείνη τη στιγμή και πέρα ζει παρά μόνο για να εξιλεωθεί γι'αυτά που προξένησε. Τελικά μόνο η συγγραφή θα μπορούσε να την εξιλεώσει.'Η μήπως όχι;
     Υπέροχο βιβλίο που όταν άκουσα ότι θα γίνει ταινία είπα "ωχ, άλλη μια μέτρια μεταφορά ενός αριστουργήματος" (ήμουν ήδη και και στο ζενίθ της απογοήτευσης με το cinema) . Τελικά η θέαση της ταινίας με διέψευσε, εν τέλει ήταν πολύ ανώτερη των προσδοκιών μου, επομένως τη θεωρώ μια αρκετά πετυχημένη μεταφορά (πράγμα που δε θα έλεγα για τη μεταφορά του "Γητευτή των αλόγων" αλλά ας το αφήσουμε για μια άλλη φορά), με αποκορύφωμα την ερμηνεία της Vanessa Redgrave, που είναι συγκλονιστική.
      Στη συνέχεια διάβασα το βιβλίο πάλι του ιδίου, ονόματι "Στην Ακτή", αλλά σε καμία περίπτωση δεν ξετρελάθηκα.Αυτά βέβαια είναι τα γούστα του καθενός. Λοιπόν ψηφίζω και το βιβλίο και την ταινία ανεπιφύλακτα και καλή ανάγνωση και/ ή θέαση σε όποιον θέλει να κάνει μια βουτιά σε αυτό που ανέφερα εχθές ως 'δημιουργική' πίκρα!

Υ.Γ. Η προσωπική άποψη που διατυπώνω δε γίνεται στα πλαίσια μιας επαγγελματικής, όπως ενός κριτικού, ματιάς αλλά σύμφωνα με τις προτιμήσεις μου ως απλή αναγνώστρια και (τηλε)θεάτρια αφού πάντα αναφέρω αυτά που προσωπικά αγαπώ σε θέματα βιβλίου, μουσικής ή ταινίας.

Η αφίσα της ταινίας και το εξώφυλλο του βιβλίου









   
     

Στου Κουτρούλη το γάμο

    Να κι ένα από τα αγαπημένα, προς στηλίτευση, θέματά μου! Ο Γάμος! Όχι σα θεσμός, αλλά σαν απόδοση της έννοιάς του. Εδώ γίνεται ο κακός χαμός. Στην επαρχία ιδίως, ο μοναδικός σκοπός είναι να μπει ο ένας στο μάτι του γείτονα, φίλου, συγγενή με απώτερο σκοπό να μείνει στην επαρχιακή ιστορία, σαν "Γάμος του Αιώνα" (αν μείνει και σαν γάμος της εβδομάδας, ευχαριστημένοι να 'ναι)! Δε ξέρω από πού να το πιάσω και πού να το αφήσω θα προσπαθήσω να το πλησιάσω ανά κατηγορία και πάντα υπό τη δική μου οπτική γωνία.
    Κατ' αρχάς βαριέμαι αφόρητα να πηγαίνω σε τέτοιου είδους κοινωνικές εκδηλώσεις, οπότε, μέχρι σήμερα, έχω πάει σε πέντε γάμους όλους κι όλους και μάλιστα μετά τον τελευταίο δώσαμε υπόσχεση με το σύζυγο να μην υποστούμε ξανά τέτοιο βασανιστήριο. Θεωρώ ότι και οι γάμοι και οι βαφτίσεις (άλλο κεφάλαιο κι αυτό) αφορούν αποκλειστικά και μόνο τις οικογένειες, κάποιους πολύ κοντινούς συγγενείς και ελάχιστα καλούς φίλους. Ίσως είναι και οι μόνοι που θα χαρούν με τη χαρά σου (για τους συγγενείς βέβαια διατηρώ τις επιφυλάξεις μου) και θα το ευχαριστηθούν καλύτερα και το ζευγάρι και οι γονείς αυτών και θα αποφύγουν τα κοινώς και τόσο μα τόσο κλισαρισμένα κακόβουλα σχόλια τύπου "πώς ήταν έτσι η νύφη" (γιατί το γνωστό 'κούκλα ήταν' δεν το πολυεννοούν οι περισσότεροι, που συνήθως θέλουν να πουν τι κραυγαλέα υπερβολική ήταν ), "απαίσιο το φαγητό", "τι μας έβαλαν να κάτσουμε με εκείνους τους αχώνευτους", "πω, πω τι επίδειξη νεοπλουτισμού ήταν αυτή" κ.ά.
     Κρατάμε αυτό το τελευταίο, για να προσθέσω ότι ισχύει 100% οπότε ο νεοπλουτισμός άρχισε να γίνεται σιγά-σιγά ο ύμνος του kitsch και της ξιπασιάς, οπότε πιάνω την κατηγορία 'πώς φτάνω στην εκκλησία'. Από την πολύ προσπάθεια να ξεχωρίσουν, τι άμαξες επιστρατεύονται, τι νταλίκες, τι μοτοσικλέτες, τι άλογα, τι πόνυ, ζέβρες και καμηλοπαρδάλεις, μόνο που δεν προσγειώνονται με διαστημόπλοια μπροστά από τις εκκλησίες, να έχουν και θέμα τους εξωγήινους. Α, ναι η μόδα επιτάσσει να υπάρχει κι ένα θέμα στο γάμο π.χ η ελιά, ή η ειρήνη...ποιος όμως θα δοκιμάσει τους εξωγήινους να του δώσω και συγχαρητήρια; Μάλιστα γνωρίζω και περίπτωση αλλοπαρμένης νύφης να κάνει ένα σωρό βόλτες με άμαξα και να χαιρετάει τον κόσμο (από την πολύ χαρά της η κοπέλα, δε λέω), που άργησε να πάει στην εκκλησία και 'τσουπ' την έπιασε μια καταρρακτώδης βροχή κι άντε να σώσει νυφικό, μαλλί, maquillage και παπούτσι. Απλά δε θέλω να υποψιαστώ πόσες ώρες ή και μέρες έκανε για να προετοιμαστεί για όλα αυτά. Εφεδρικό πάντως πλάνο για τη βροχή, δεν είχε -ήταν αστάθμητος παράγοντας-.
      Άντε όμως με την άμαξα δε δημιουργείς και ηχορύπανση! Ούτε η νύφη μπορεί να παριστάνει την κόρνα ούτε το άλογο να υποχρεωθεί να χλιμιντρίζει για κόρνα. Είναι όμως και στιγμές που βρίσκεσαι εν ώρα ύπνου, σε παράλληλη διάσταση, μπορεί να βλέπεις και κανένα εκπληκτικό-μεταφυσικό όνειρο ότι θα πάρεις λεφτά τις προσεχείς ημέρες και να αρχίσουνε 4.30 με 5.00 μ.μ. κάτι κόρνες που ανασταίνουν και νεκρούς (κατηγορία 'δε φτάνει μόνο να το δείτε αλλά και να το ακούσετε ότι παντρεύομαι'). Βρε χρυσή μου, καλά κάνεις και παντρεύεσαι. Εγώ τι σου φταίω;;;; Άμα είναι κράτα τη χαρά σου για ένα με δύο χρόνια γάμου αργότερα κι αν εξακολουθείς κι έχεις τον ίδιο ενθουσιασμό, τότε μπράβο! Μαζί σου! Να οργώσουμε μαζί την πόλη και όλους τους γειτονικούς νομούς σαν ντελάληδες με μεγάφωνα και να πετάμε και feuilles volantes και χαρτοπετσέτες παρέα. Καλά τα τενεκεδάκια που κρεμάνε στο αμάξι με την ταμπέλα "Just Married" δεν τα σχολιάζω καν γιατί το θέμα του σημερινού προβληματισμού είναι ο Γάμος κι όχι ο μαϊμουδισμός (άλλο οι Αμερικάνοι που έχουν τελείως διαφορετική ψυχοσύνθεση και κοσμοθεωρία, άλλο ο Ευρωπαίος κι άλλο ο 'Ελληνας που είναι μια κατηγορία από μόνος του).
     Δράττομαι, επιπλέον, της ευκαιρίας να σχολιάσω και την άκρως εκνευριστική αργοπορία της νύφης (τουτέστιν κατηγορία 'αργώ γιατί μπορώ'). Μα την αλήθεια αν ήμουν γαμπρός και με έστηνε για μια ώρα και βάλε και να είναι και καλοκαίρι με ντάλα ήλιο, θα περίμενα να έρθει και θα έφευγα. Άλλο υπομονετικός κι άλλο χαζοβιόλης. Και να πεις ότι η νύφη μπορεί να έπαθε και κανένα λάστιχο, εντάξει άνθρωποι είμαστε- αυτά συμβαίνουν. Αλλά να πάθει και ηλίαση ο δύσμοιρος ο γαμπρός, επειδή καλλωπίζεται η δικιά του...ε, βγαίνεις από τα ρούχα σου που να πάρει! Δηλαδή τι πάθαμε εμείς που πήγαμε μαζί με τον άντρα μου στην εκκλησία,δεν έγινε η στέψη; Χαζομάρες,χαζομάρες, χαζομάρες.
      Έχεις, μετέπειτα και τον τρομακτικά απαίσιο στολισμό της εκκλησίας (κατηγορία 'ποιος θα κάνει τον πιο κακόγουστο στολισμό και κακόγουστα εφφέ). Διάδρομοι με χαλιά στο προαύλιο, φανάρια, φαναράκια, κορδέλες, κορδελάκια, λαμπάδες από εδώ, κάμερες από εκεί, φωτογράφοι κρεμασμένοι στους πολυελαίους και το πιο σπουδαίο... πυροτεχνήματα. Από πότε τα πυροτεχνήματα γίνανε must; Πυροτεχνήματα μόλις (επιτέλους) καταφθάνει η νύφη, πυροτεχνήματα μόλις βγει το ζευγάρι από την εκκλησία, πυροτεχνήματα μόλις φτάσουν στο κέντρο που κανονίστηκε το γλέντι, συγκοπή θα πάθουν οι γιαγιάδες και οι παππούδες από τα μπαμ- μπουμ. Κόντεψα κι εγώ σε γάμο να χάσω την ακοή μου (και τη ζωή μου από καρδιακό) καθότι και διότι, ούσα αμέριμνη, διαπίστωσα με επώδυνο τρόπο ότι ήμουν ακριβώς δίπλα στην πίστα εκτόξευσης. Μμμμμ, τώρα που το σκέφτομαι, έτσι όπως έριξα και την ιδέα για διαστημόπλοια και εξωγήινους, δε θα ήταν καθόλου κακή ιδέα και μια εκτόξευση πυραύλου. Και πρωτότυπος είσαι και θεματικά το έχεις φτάσει μέχρι τέλους και βάζεις ένα λιθαράκι στην πρόοδο της εξελικτικής πορείας της ανθρωπότητας!
       Και μετά σου λέει, μου βγήκε ο κούκος αηδόνι! Ε,πώς να μη σου βγει βρε άνθρωπέ μου που πήγες κι έκανες ένα σωρό άχρηστα έξοδα σε βλακείες;;;;
       Τέλος Α' μέρους- Η γεώτρηση συνεχίζεται αύριο αν μέχρι τότε δεν έχουν κατέβει μαινόμενοι εξωγήινοι που δεν προσκλήθηκαν σε γάμο.

Kylie Minogue - Chocolate

   Μιας κι ανέφερα την ταινία "Chocolat" που ικανοποιεί απόλυτα την όραση του θεατή, να και το "Chocolate" της Kylie Minogue που ικανοποιεί απόλυτα την ακοή του ακροατή. Το ονειρικό όμως video clip δε μπορεί παρά να το ανεβάσει ένα level παραπάνω...(και 5 μη σας πω)! Καλή ακρόαση (θα λιγωθούμε σε λίγο με τόση σοκολάτα)!!!!!

Σινεμά....Η Κόλαση

      I have a confession to make! Ναι...θέλω να εξομολογηθώ τη μεγάλη μου απογοήτευση με το cinema. Η εσωτερική κατρακύλα ξεκίνησε το 2003 με αποκορύφωμα το 2006. Έχασα την απίστευτη αγάπη που έτρεφα για τη μεγάλη οθόνη. Τον κινηματογράφο που αποτελούσε βασική και δημιουργική έξοδο στα μαθητικά Σάββατα, τις εκπτωτικές Τετάρτες ή Πέμπτες στα υπέροχα φοιτητικά χρόνια, κάποια ωραία βροχερά, μουντά βράδια Παρασκευής μετά τα φοιτητικά χρόνια, που η έξοδος πια δεν σου έκανε κάποια αίσθηση.
      Όλα αυτά μέχρι να γίνει το 'μπαμ'. Μέχρι να νιώσω ότι δε με γεμίζει άλλο το ατελείωτο κλωτσομπουνίδι, βαρέθηκα τα ατελείωτα υπαρξιακά τέλματα. Αν δεν είναι υπαρξιακό, θα είναι με πυρηνικά. Δε θέλω ο Batman να ανακατεύεται με πυρηνικά, ούτε ο Sherlock Holmes να έχει φτάσει στη μαύρη ζώνη και να 'σαπίζει' στο ξύλο τον μονόφθαλμο εχθρό. Δε μπορώ να βλέπω άλλο γυναίκες που ενώ περπατάνε, έχουν καταλάβει σε χρόνο dt την απειλή δεξιόθεν ή την επερχόμενη εξ ευωνύμων και αντιδρούν ξεδιπλώνοντας ατελείωτες κινήσεις Kung Fu. Δεν αντέχω άλλο θρίλερ όπου δε θα τη γλιτώσει κανείς, ουσιαστικά δεν υπάρχει κάποιο τέλος και θα σου 'πετάξει' και το υπονοούμενο ότι θα κυκλοφορήσει η συνέχεια, που ξέρεις εκ των προτέρων ότι θα είναι πιο νοσηρή και βίαιη από την προηγούμενη μετριότητα.
       Δεν έχω πια το αίσθημα της έκπληξης. Ξέρω ότι στο επόμενο πλάνο θα συμβεί αυτό, θα ειπωθεί το άλλο, θα αναποδογυρίσει το παραδίπλα μπλα μπλα μπλα. Δεν έχω πια μια ευχάριστη γεύση με το πέρας της ταινίας. Παλαιότερα η πίκρα που παρακολουθούσα σε μια ταινία, θα με έβαζε στη διαδικασία να σκεφτώ κάτι, να αναλύσω κάτι άλλο. Τώρα...ούτε κι αυτό. Δεν υπάρχει 'δημιουργική' πίκρα. Υπάρχει μόνο σκέτη και στυφή απογοήτευση.
        Χάθηκε η έμπνευση, στέρεψε η φαντασία! Δε θέλω τους "Αθλίους" του Hugo σε musical. Είναι υποβίβαση του έργου.Θέλω όμως να μείνω στα παλαιότερα αριστουργήματα. Αυτά που με ταξίδευαν, που με χαροποιούσαν. Και σαν την ταινία "Chocolat" δεν έχει!!!!
        Ακόμη ο Johnny Depp ήταν στα καλά του και η Χολιγουντιανή επιχείρηση είχε ακόμη ωραία πράγματα να σου δώσει. Άλλωστε το θέμα δεν είναι να πάω με κακή ψυχολογία στο κινηματογράφο και να βγω ακόμα χειρότερα. Και στο σπίτι μου ξέρω να γίνομαι χάλια, οπότε δε χρειάζομαι βοήθεια από αλλού. Γι'αυτό ψηφίζω σοκολάτα. Πώς μπορεί η σοκολάτα να σε ενώσει με τον περίγυρό σου, να σου αλλάξει τη ζωή; Όποιος δεν το έχει δει αξίζει να κάνει έναν κόπο. Τι κοστίζει;;; Λίγη καλή διάθεση ρε παιδάκι μου. Α, και λίγη....σοκολάτα!