Papercut - Morning Blues

            Να που η Ελλάδα δεν είναι μόνο ελαφρολαϊκό μπουζούκι. Το μπουζούκι είναι ωραιότατο σαν μονάδα απλώς συνοδεύεται στο σήμερα, από μια κουλτούρα που δεν αντιπροσωπεύει όλους τους κατοίκους αυτής της χώρας. Οι Έλληνες μπορούν να δημιουργούν με δυνατά συναισθήματα και μα την αλήθεια, τα αποτελέσματα μπορούν να είναι εκπληκτικά, εκρηκτικά, παρασέρνοντας όλα τα συναισθήματά μας να βγουν στην επιφάνεια. Από την πρώτη στιγμή που το άκουσα προ κάποιων ετών, κάτι πέρα από τυφώνα, με παρέσυρε στο άκουσμά του. Η βροχή, παντρεύτηκε με την μουσική και ξεχύθηκε ένας γλυκός, μελαγχολικός έρωτας! Όσο το ακούω, τόσο βυθίζομαι...Εκεί που θέλω και στα πράγματα ή τις σκέψεις, που επιθυμώ τόσο να βυθιστώ...   

Λατρεύω...

        Φυσικά και ο χρόνος μας είναι συγκεκριμένος και η καθημερινότητά μας πιεσμένη από πολλές πλευρές. Το μόνο που δεν χρειαζόμαστε είναι ατελείωτες ώρες στην κουζίνα που από μόνη της είναι χρονοβόρα σε όλα τα επίπεδα, πριν-κατά την διάρκεια-μετά, οπότε όταν κολλάει ο εγκέφαλος και συγχρόνως βιάζεσαι, συντελείται μια απελπισία, που πάει να πει πως θα ψάξεις γρήγορες συνταγές κι ευτυχώς υπάρχουν ουκ ολίγες! Το καλύτερό μου, όμως, είναι να βλέπω  με πηχαίους τίτλους εύκολες συνταγές για cakes (αυτές δεν θα τις εκτελέσω ουδεπόποτε). Λατρεύω τα γνωστά "Πανεύκολο cake με 4 υλικά", "Πεντανόστιμο cake με 3 υλικά", "Γρήγορο cake με ελάχιστα υλικά που όλοι έχουμε στο σπίτι" (γι'αυτό το τελευταίο μην είσαι καθόλου σίγουρος)!!!
        Δηλώνω ορθά κοφτά πως δεν πρόκειται να "τσιμπήσω". Η μαγκιά φαίνεται στον chef ή οποιονδήποτε που έχει το σκοτεινό βίτσιο της μαγειρικής, που θα ανακαλύψει το cake ΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΥΛΙΚΟ! Όποιος τολμάει, λοιπόν, ας αναμετρηθεί με την ιδέα και όχι μόνο θα εκτελέσω την συνταγή, αλλά θα ακολουθήσω αυτόν τον ευφυή τύπο σε ό,τι λογαριασμό στα social media κι αν έχει!

        'Οσοι πιστοί προσέλθετε!

Αυτό θα έχει σίγουρα 8 υλικά, οπότε δεν μας κάνει!

        

Απεχθάνομαι...

       Την "Φρουτοπία". Δεν έχω απολύτως τίποτα με τον Ευγένιο Τριβιζά! Τουναντίον! Έχω μια εξαιρετική γνώμη για το ταλέντο και την ευφυΐα του. Η μεταφορά, όμως, του βιβλίου του σε σειρά στην TV (δεν θέλω σχόλια για την ηλικία και τις εποχές που ήμουν νιάνιαρο), ήταν ό,τι πιο φρικιαστικό μπορούσε να μού συμβεί. Όσο το σκέφτομαι με ακόμη καθαρότερο μυαλό, δεν υπήρχε κάτι που δεν ήταν τρομακτικό σε αυτήν την σειρά. Τα ίδια τα κουκλάκια με μύτες σαν μελιτζάνες και κόκκινα μάγουλα σαν ξαναμμένα από το ποτό, ο τρόπος που κινούνταν, το πώς μιλούσαν, το όλο στήσιμο, το κατατάσσει σε ένα από τα πιο τρομακτικά θεάματα για παιδιά εκείνης της εποχής. Συγχρόνως εμπεριείχε και αρκετές δόσεις μελαγχολίας, οπότε ήρθε και κούμπωσε με όλα τα ανάμεικτα συναισθήματά μου!
       Με "Του Κουτιού τα Παραμύθια" δεν έτρωγα τις ίδιες φρίκες! Μού ερχόντουσαν πιο διασκεδαστικά και βατά, ίσως γιατί δεν ήταν ο Ρούχλας ο κατ'εξοχήν ήρωας που έβλεπα από την αρχή ως το τέλος. Τι να πω;;; Ήταν γραφτό μου ο Πίκος Απίκος και τα λοιπά όντα να αφήσουν σημάδια στην παιδική ψυχούλα μου...Σνιφ, Κλαψ, Λυγμ...Μα πώς τα λέω έτσι;;;; Μα τέτοια λυρικότητα;;;;


Τα ουρλιαχτά μου πότε μπαίνουν;;; Δεν μπορώ να περιμένω άλλο!


Έτσι, τιμής ένεκεν το διάλεξα αυτό...

Μη μου τα κίνητρα τάραττε...

            Καθώς παρακολουθούσα στην ΕΤ3 την εκπομπή Xploration Nation: Earth 2050, έπεσα πάνω σε μια πολύ ειλικρινή κουβέντα που εκστόμισε ένας συμπαθητικότατος κύριος, δημιουργώντας μια έκρηξη σκέψεων στον πολύπαθο νου μου.
            Το επεισόδιο δεν το είδα εξ αρχής, πάντως το θέμα μας ήταν κάτι γλυκύτατες μελισσούλες που τις εκτρέφουν εδώ κι εκεί (στην Αμερική) όπως και στην περιοχή του αεροδρομίου του Houston. Μέσα σε όλα τα άλλα για τα οποία ενημερωθήκαμε, υπήρξε η πληροφορία πως σε αυτήν την προσπάθεια ελέγχου κι εκτροφής των μελισσών, διαλέγονται άτομα που έχουν μόλις αποφυλακιστεί, ώστε να τους δοθεί μια ευκαιρία να επανενταχτούν στην κοινωνία. Στο σημείο αυτό ήρθε και η κουβέντα του εν λόγω κυρίου που πολύ απλά κι ανθρώπινα είπε τα εξής: "Πριν από ένα χρόνο έκανα κάποιες κακές επιλογές και κατέληξα στην φυλακή. 'Όταν άρχισα να ασχολούμαι με τις μέλισσες κατάλαβα πως πλέον θα κοιμάμαι και θα ξυπνάω γι'αυτές. Πότε δεν θα είμαι ο ίδιος."
           Συγκινήθηκα τόσο, γιατί απλούστατα ο άνθρωπος είπε κάτι απλό. "Βρήκα κίνητρο". Βρήκε έναν λόγο να ξυπνάει το πρωί, να νιώθει δημιουργικός και χρήσιμος. Εάν είχε νωρίτερα αυτό το κίνητρο, πιθανότατα να μην είχε κάνει τις όποιες κακές επιλογές είπε πως έκανε. Ίσως, όμως, χωρίς τις κακές αυτές επιλογές να μην είχε καταφέρει, μέχρι τώρα, να βρει αυτό το πολυπόθητο κίνητρο. Αυτό το δίλημμα ακόμη δεν το έχω ξεκαθαρίσει στο κεφάλι μου!
           Πηγαίνοντας λίγο πιο πέρα την σκέψη και τις εικόνες του μυαλού μου, αναλογίζομαι πως η κατάθλιψη χτυπάει κόκκινο γιατί ακριβώς οι άνθρωποι ατομικά δεν έχουν κίνητρα.  Κίνητρα δεν είναι τα ατελείωτα posts στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης για το πόσο τέλεια περνάει ο καθένας, ούτε οι υποκριτικά "ευτυχισμένες" selfies. Εξαιτίας αυτού μάλιστα η κατάθλιψη και το άγχος εξαπλώνονται με επιδημικές ταχύτητες, μιας κι ο καθένας προσπαθεί να προβάλλει μια φούσκα για την ζωή του ούτως ώστε να μπει "στην μύτη του άλλου" κι έχοντας στο μυαλό του πως "να ορίστε σας έδειξα πόσο μεγάλος είμαι, εσείς είστε μικροί" (εδώ τίθεται το θέμα του κατά πόσο θα "τσιμπήσει" ο άλλος).
           Αυτό, φυσικά, νομίζουν πως εκφράζουν αλλά πάντα θα είναι στην σφαίρα της δικής τους μικροαντίληψης κι όχι απαραιτήτως στο μυαλό κάποιου τρίτου παρατηρητή ή κάποιου που γνωρίζει πολύ καλά την ζωή αυτού του ανθρώπου όταν κλείνουν οι πόρτες του σπιτιού του. Γιατί όταν κλείσουν, καθένας έρχεται αντιμέτωπος με την ζοφερή αλήθεια: Κίνητρο;;;;
           Ναι, ναι, αυτό το ρημάδι σου δίνει την χαρά να ξυπνήσεις γεμάτος ενέργεια το πρωί, να συνεχίσεις έτσι την μέρα σου και κάθε μέρα την συναρπαστικής ζωής σου. Κι όμως! Η ζωή μπορεί να είναι απίθανα συναρπαστική!
           Εν τέλει καταλήγουμε στο ότι τα κίνητρα βρίσκονται πέρα από την οθόνη της τηλεόρασης ή του κινητού. Πέρα από πράγματα που είτε εν γνώσει μας είτε ακούσια αφήσαμε να εισβάλλουν στην ζωή μας. Πέρα από ανθρώπους που επιτρέψαμε να μπουν στην ζωή μας και δεν μας έκαναν καλό και που αργά ή γρήγορα το καταλάβαμε αφήνοντάς τους έξω από την πολύτιμη ζωή, καθημερινότητα και πραγματικότητά μας.
          Αμέσως μετά ο νους πέταξε σε κάποια άλλη σκέψη. Την δύναμη της επιλογής. Είναι πολύ διαφορετικό να σου δίνεται μια επιλογή, το κίνητρο, που είναι θέμα δικό σου αν θα το κρατήσεις και θα το αξιοποιήσεις ή αν θα το πετάξεις στον κάλαθο των αχρήστων και πολύ διαφορετικό να μην σου προσφέρει κανείς, ποτέ, αυτήν την επιλογή. Αυτές τις αντιλήψεις η χώρα μας δεν τις διαθέτει ακόμα. Ένα ενθαρρυντικό βήμα αποτελεί, σίγουρα, η προσπάθεια ένταξης νέων με προβλήματα αυτισμού ή αναπηριών στον χώρο εργασίας. Ιδιωτική, φυσικά, πρωτοβουλία με αξιόλογα αποτελέσματα. Ίσως πολλές ιδιωτικές πρωτοβουλίες να φέρουν κάποια στιγμή ένα καλύτερο αποτέλεσμα. Περισσότερους χαρούμενους ανθρώπους, περισσότερα κίνητρα...
       
         Χαρούμενοι συνάνθρωποι σημαίνει χαρά και προς εμάς... Ποιος θέλει να βρίζεται με τον διπλανό του με το που ξυπνάει; Ζοχάδες θα υπάρχουν πάντα. Το θέμα είναι να μην καταντήσουμε όλοι έτσι...

         Δύσκολες αποφάσεις...Όχι κι ακατόρθωτες...Να τι μπορεί να καταφέρουν λίγες μελισσούλες...!

Jennifer Donnelly's "These Shallow Graves"

              Η Jennifer Donnelly μάς έγινε γνωστή στην Ελλάδα μέσω της πασίγνωστης "τριανταφυλλένιας" τριλογίας της "Το Τριανταφυλλάκι", "Το Τριαντάφυλλο του Χειμώνα" και "Το 'Άγριο Τριαντάφυλλο", που εξιστορούν την ιστορία τριών αδερφών και την πορεία τους προς αναζήτηση του προσωπικού τους αστεριού μέσα από ένα σωρό δυσκολίες, προβλήματα, διλήμματα, εντός, εκτός κι επί τα αυτά (για να ευθυμήσουμε λιγάκι), οπότε έχουμε έναν τόμο για τον καθένα, ζωή να 'χουν! Καθηλωτικά ήταν και τα τρία  όπως και το εκπληκτικό "Επαναστατημένες Ζωές" που μας ταξιδεύει σε πιο γαλλικά χώματα και μας διηγείται την πτώση και την άνοδο μιας έφηβης που προσπαθεί να αυτοτιμωρηθεί για μια λάθος στιγμή που κόστισε την ζωή του αδερφού της. Κι αυτό το βιβλίο έφυγε μονοκοπανιά, σφηνάκι που λέμε! Έχουμε επίσης "Το Βόρειο Σέλλας" που την είχε την καταθλιψούλα του, να μην είμαι αχάριστη, αλλά άξιζε τον κόπο. Τώρα μάλιστα που το ανασύρω από την μνήμη μου, καθώς το διάβασα πέρσι τέτοια εποχή, δεν υπήρχε μια σελίδα με κάτι ευχάριστο. Παρόλ' αυτά έδεσε υπέροχα ένα πραγματικό γεγονός με την φανταστική ιστορία που ήθελε να διαβάσουμε σαν περίεργοι αναγνώστες που είμαστε!
             Ερχόμαστε, όμως, στο δια ταύτα και να ξεκαθαρίσω πως επέλεξα τον πρωτότυπο τίτλο γιατί αυτός ταιριάζει με την πλοκή του έργου κι όχι "Η Γέφυρα των Μυστικών" όπως μεταφράστηκε στην γλώσσα μας. Ας το πούμε δική μου παραξενιά, γιατί ναι μεν έχουμε μυστικά, αλλά δεν έχουμε μια γέφυρα για πρωταγωνίστρια απλώς και μόνο επειδή εξελίσσεται η ιστορία μας στην Νέα Υόρκη. Τέλοσπάντων δεν θα τα χαλάσουμε στις λέξεις, το θέμα πάντως είναι πως άπαξ κι ένας τάφος είναι ρηχός, τα μυστικά θα αποκαλυφθούν sooner or later, για αυτό είμαστε όλοι μας σίγουροι!
             Έχουμε και λέμε: Ηρωίδα μας είναι η 17χρονη Josephine Montfort σε μια Αμερικανική κοινωνία του 1890 που η τύχη κάθε κοπέλας και μάλιστα ευγενούς, γνωστής και πλουσίας οικογενείας, είναι να κάνει έναν γάμο με κάποιον χλιαρό βουτυρομπεμπέ, να αποκτήσει κληρονόμους για να διαιωνιστούν τα πλούτη -κι εγώ να προσθέσω, να κατασπαταληθούν από χαραμοφάηδες απογόνους-. Η Jo μας, λοιπόν, δεν το θέλει αυτό και μπράβο της, καθώς όνειρό της είναι να γίνει μια μέρα δημοσιογράφος, πράγμα ανεπίτρεπτο και σκανδαλώδες για τα στερεότυπα της εποχής.
             Ένα βράδυ, λοιπόν, δολοφονείται ο πατέρας της και ζιζάνιο εκ φύσεως, αποφασίζει να ανακαλύψει την αλήθεια, μαζί με την βοήθεια ενός δημοσιογράφου, ονόματι Eddie Gallagher, που θα τα κάνουν και γυαλιά καρφιά και αναμεταξύ των, αλλά σημασία έχει ο ιερός σκοπός. Η εύρεση της αλήθειας. Από εκεί και πέρα ζωντανοί και νεκροί θα μιλήσουν και αυτά που έχουν να πουν δεν είναι καθόλου, μα καθόλου ευχάριστα! Το μαχαίρι θα μπει στο κόκαλο, η αλήθεια θα λάμψει εκτυφλωτικά κι όλα αυτά από μια εξαίσια περιγραφή των σαλονιών και των αλωνιών μιας κοινωνίας με πολλές αγκυλώσεις που ισχύουν και μας ταλαιπωρούν μέχρι σήμερα πανανθρωπίνως!
            Ένα βιβλίο που αξίζει, αναμφισβήτητα, από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα και που σίγουρα θα το ευχαριστηθείτε αν το επιλέξετε για ανάγνωση!

Albert Buss - Al Andalus

         Μαγδαληνούλες όλου του κόσμου Χρόνια μας Πολλά, Καλά, Υγιή και Ευτυχή. Σε όποια εκδοχή κι αν είναι αυτό το όνομα είναι γλυκύτατο κι όμορφο, οπότε εύχομαι διεθνώς σε κάθε Madeleine, Magdalena ή όπως αλλιώς Happy Name Day! Να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην πολυαγαπημένη μας δασκάλα Oriental που μας σύστησε αυτό το κομμάτι, όπως και την πιο fusion εκδοχή του orientlal με flamenco. Το κομμάτι αποδείχθηκε υπέρ-αγαπημένο και γι'αυτό το επέλεξα για την σημερινή μέρα παρόλο που η λίστα με τα αγαπημένα χάνεται στο άπειρο καθώς δεν έχει τελειωμό!

Τυχαίες Απορίες (part 8)

       Μπορεί να είναι καλοκαιράκι και να νεκρώνει από λίγο έως πολύ η ικανότητα σκέψης και αντίληψης, οι απορίες, όμως, δεν παύουν να είναι απορίες όσο βλακώδεις κι αν είναι, επομένως έχουμε και λέμε:
       Απορία Νο1: Γιατί αποτελεί παιδικό όνειρο-επάγγελμα, στα αγοράκια, ο αστροναύτης; Να υποθέσω ότι φαντάζει φαντασμαγορικά ασύλληπτο; Εξωπραγματικό; Κοσμογονικό; Χαώδες; Και πάλι, είναι σε θέση ένα παιδάκι να αντιληφθεί κάτι τόσο πέρα από τα συνηθισμένα; Εκτός κι αν εξιτάρεται από την στολή και από τον τρόπο που ουσιαστικά πετάνε οι αστροναύτες λόγω έλλειψης βαρύτητας. Την απάντηση "ποδοσφαιριστής" την καταλαβαίνω. Είναι μπάλα, γήπεδο, άθλημα, μπορεί να έχει και κάποια προσωπικά ινδάλματα. Οδηγός Formula1 το κατανοώ εξίσου. Αυτοκίνητα, ταχύτητα, άνοιγμα champagne στο τέλος. Όλα αυτά είναι πιο απτά! Αυτός ο αστροναύτης με απασχολεί εδώ και χρόνια! Χρειάζομαι βοήθεια!
       Απορία Νο2: Γιατί ο άνθρωπος πάτησε μια φορά στο φεγγάρι κι έξω από την πόρτα; Πάτησε σε εποχές που τεχνολογικά ήταν πιο δύσκολο και κολλάει στο τώρα; Δεν πιστεύω ότι είναι οικονομικό το ζήτημα. Το εγχείρημα δεν ήταν ούτε τότε φθηνό. Οι ποδοσφαιρικές ομάδες ξοδεύουν πολλά περισσότερα για μεταγραφές παικτών. Στο σήμερα θα οφείλαμε να έχουμε εξελιχθεί τόσο ώστε να έχουμε εβδομαδιαίως βαν που θα φεύγουν για φεγγάρι. " Πού θα πας φέτος διακοπές"- "Α, φέτος έχουμε κλείσει θέση για φεγγάρι! Μοναδική εμπειρία, θα επιτρέπονται κάμερες και φωτογραφικές, οπότε θα σου φέρω υλικό". Τουτέστιν θα έπρεπε να είχε εξελιχθεί σε εξωτικό προορισμό διακοπών και, γιατί όχι, να αναθέσουν την ανοικοδόμηση σε Έλληνες, να χτίσουν κάθε εκατοστό του φεγγαριού με κακόγουστα κτίρια και στις πυλωτές να δοθούν άδειες για βενζινάδικα, να ανατινάξουμε και το φεγγάρι να ησυχάσουμε...! Χμ, food for thought...
       Απορία Νο3: Από τα αγαπημένα παιχνίδια στα οποία ανέβαινα μικρή στο λούνα παρκ και θα μπορούσα και τώρα να ανέβω με μεγάλη μου χαρά, ήταν και είναι η 'μπαλαρίνα'! Γιατί, όμως, η 'μπαλαρίνα'  λέγεται πράγματι έτσι ενώ δεν μοιάζει σε τίποτα με μπαλαρίνα;;;; Με σπανιόλα χορεύτρια, ναι! Με χορεύτρια 'καν-καν', ναι! Αυτό είναι! 'Καν-Καν' έπρεπε να το λέμε. Γιατί και πώς επικράτησε η ονομασία 'μπαλαρίνα'; Τι παρασκήνιο υπάρχει; Εγώ πότε θα το μάθω; Ζητάω και πάλι βοήθεια!
      Φεγγαροχτυπημένες και διαστημόπληκτες απορίες μεν καμιά απορία δεν είναι προς χλευασμό δε!

That's all folks!!! See you around! Πάω να δροσιστώ η γυναίκα!

Το όνειρο κάθε πιτσιρικά σε εικόνες....

Άπλα για χτίσιμο...Η χαρά του εργολάβου!


Tην λες μπαλαρίνα τώρα αυτήν; Εγώ αλλιώς τα έχω ταξινομημένα στο μυαλό μου!