Gary Moore - Parisienne Walkways (Best Version)

       Gary Moore-εγγύηση! Κιθάρα Gary Moore-εγγύηση! Parisienne Walkaways-εγγύηση! Να, λοιπόν, πώς μπορούμε να έχουμε μια υπέροχη Πέμπτη!

Άντε γεια, ρε!

      Συνεντεύξεις για δουλειά έχω δώσει πολλές. Άλλοτε σύντομες, άλλοτε εκτενέστερες, μα σε καμία περίπτωση σε αγενή επίπεδα.
     Μια τέτοια μού έμελλε να ζήσω πριν ξεκινήσω στο ξενοδοχείο και πιστέψτε με δεν μιλάμε για εγχειρήσεις εγκεφάλου ή εκτόξευση διαστημοπλοίων στο υπερπέραν. Για μια θέση πωλήτριας ήταν στο αεροδρόμιο! Έλεος...
      Στη δεύτερη κι ευτυχώς τελευταία συνέντευξη όπου εννοείται ότι δεν θα με επέλεγαν, έπρεπε να ξενιτευτώ με τον σύζυγό μου εκτός των τειχών της Ιερουσαλήμ γιατί η ιδιοκτήτρια με τον operator manager μόλις είχαν καταφθάσει εξ Αθηνών.
     Κρατάμε λίγο το γεγονός ότι το ύφος ήταν "άκου βλαχαδερό, εμείς ήρθαμε εδώ στην basseclassαρία, οπότε για 'μας είσαι δευτεράντζα"
      Εντάξει να το πιω το ποτήριον τούτο, αλλά το πράγμα χόντρυνε κατά πολύ...
      Η αλήθεια ήταν ότι αυτό δεν επρόκειτο για συνέντευξη αλλά για Ιερά Εξέταση κι οσονούπω θα έβγαιναν τροχοί, τανάλιες κτλ.
       Δεν υπήρχε λόγος να κρύψω ότι κατασκευάζω κοσμήματα, αφού πράγματι κατασκευάζω και μού αρέσει τρελά. Επειδή η θέση ήταν του σιναφιού, λίγο με είδαν ανταγωνιστικά, λίγο φιλόδοξη, λίγο ψωνάρα...
        Κατ'αρχάς να ξεκαθαρίσω ότι δεν είναι κακό να είσαι φιλόδοξος και δεν κατανοώ γιατί δαιμονοποιείται ο όρος. Εάν ο άνθρωπος δεν ήταν φιλόδοξος θα ζούσαμε ακόμα τις σπηλιές χωρίς γλώσσα και γραφή. Λόγω της φιλοδοξίας και του οράματος κάποιου, έχω αυτήν την στιγμή πληκτρολόγιο να συνθέτω κείμενα κι εσύ, φίλε αναγνώστη, μια οθόνη να διαβάσεις τη γράφουσα και τα γραφόμενα...
       Ας κρατήσουμε λοιπόν τον ανταγωνισμό. Αυτό ήταν το πρώτο πρώτο δειγματάκι ότι αδίκως κάψαμε βενζίνη κι έχασα το απόγευμα της Κυριακής μου!
        'Εχω τελειώσει Γαλλική Γλώσσα και Φιλολογία και δεν υπάρχει λόγος να ξαναγράψω στις γλώσσες που γνωρίζω, την Γαλλική σε ανώτατο επίπεδο, καθώς σε άλλη συνέντευξη το θεώρησαν πλεονασμό, αφού είναι ηλίου φαεινότερον ότι τελείωσα την συγκεκριμένη σχολή...Δεν τους άρεσε, το βρήκαν προβληματικό...Όφειλα να το ξαναγράψω στις ξένες γλώσσες...
        Στάθηκαν πολύ στην θέση της υπαλλήλου Καζίνου γιατί διετέλεσα και χρέη Υπαλλήλου Υποδοχής, Marketing και ό,τι άλλο συνοδεύει έναν προβληματικό χώρο όπως αυτόν του Καζίνου (αυτό δεν το έχουμε αναλύσει και ίσως θα έπρεπε κάποια στιγμή)!
        Με ρώτησε και για τούτο το blog λέγοντάς μου πως μπήκε αλλά δεν γράφω συχνά. ΔΙΚΟ ΜΟΥ είναι το blog και θα γράφω όσο συχνά θέλω, θεωρώ και πιστεύω- τι πρόβλημα έχεις ρε φίλε; Δάσκαλός μου είσαι και θα περνάω από εξετάσεις και βαθμολογίες;
        Αφού έχει ρωτήσει και για τον σύζυγό μου , μου κάνει την βλακωδέστατη και ω, πόσο banal ερώτηση "πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε 5 χρόνια". Η πραγματικότητα της Ελλάδας είναι να μην εκτιμάται η προσωπικότητα και όσο πιο ανιαρός είσαι τόσο το καλύτερο! Άλλωστε όλοι σε θέλουν δυναμικό προς τρίτους αλλά ποτέ προς αυτούς. Γνωστή, λοιπόν, η απάντηση (βαριέμαι και να την γράψω) "ω, θα ήθελα να μάθω και να προοδεύσω στην εταιρεία σας". Λυπάμαι, αλλά αυτήν την ηλίθια απάντηση ούτε την έχω δώσει, ούτε σκοπεύω να την δώσω ποτέ. Είπα αυτό που ήθελα " κάπου στο εξωτερικό, ίσως στο Los Angeles"....
       Κεραμίδα στο κεφάλι! Ολύμπιος Κεραυνός αλά Ζευς! Γυρίζουν με μια έκπληξη και με ρωτάνε 'Τότε γιατί ψάχνεις για δουλειά"; Η απάντησή μου ήταν τόσο φυσιολογική μπροστά σε αυτήν την ατελείωτη μπουρδοσυζήτηση "Το ότι το σκέφτομαι, δεν σημαίνει ότι θα το κάνω. Άλλωστε πρέπει πάντα να βάζουμε στόχους, να έχουμε όνειρα, ανεξάρτητα από το αν θα τα πραγματοποιήσουμε ή όχι". Η μεν συμφώνησε, ο δε διαφώνησε...
       Λυπάμαι, αλλά δεν λυπάμαι! Ήταν πολύ τυχεροί που δεν τους απάντησα την απόλυτη αλήθεια "Ποιος σας είπε ότι σε 5 χρόνια, θα υπάρχει η εταιρεία σας, θα υπάρχει πλανήτης, θα υπάρχουμε εμείς"!
       Κι από πού κι ως πού θα μου πεις εσύ αν θα δουλέψω ή όχι κι ακόμα χειρότερα, από πού κι ως πού θα κάνεις κριτική εμμέσως πλην σαφώς στο τι κάνω εγώ. Εάν χρειάζομαι κριτική, θα μου την ασκήσουν ο άντρας μου και οι γονείς μου, που έχουν την παιδεία να το κάνουν. Δεν θυμάμαι, εσένα, άγνωστε, να σε διόρισα κάτι στην προσωπική μου ζωή.
       Η chantilly στην τούρτα προστέθηκε όταν μου είπε το επικό "Βλέπω ότι μένεις Τούμπα. Δεν ξέρω από Θεσσαλονίκη, αλλά πιστεύω ότι είσαι μακριά για να έρχεσαι". Για ποιο λόγο με τραβολογάς σε συνεντεύξεις ακριβώς; Δεν το έβλεπες τις προηγούμενες μέρες και κομψά μου λες το όχι επειδή δεν απάντησα όπως θα ήθελες εσύ; Με κοροϊδεύεις; Ναι, με κοροϊδεύεις, αλλά με μια διαφορά...Εγώ σύνδρομα δεν έχω! Και ξέρεις επακριβώς για τι μιλάω!
      Και φυσικά , ήθελε συστάσεις- το κερασάκι στην τούρτα! "Ναι, θέλω να μιλήσω με κάποιον". Ε, σήκωσε το τηλέφωνο να τους βρεις σε γήινη διάσταση, σε υπερκόσμια διάσταση, γενικώς όπου θες. Δεν νιώθω υποχρεωμένη να κρατήσω επαφή με ανθρώπους που με έκλεψαν σε λεφτά κι ένσημα!
      Αν κάποιος πρέπει να ψάξει συστάσεις, αυτή είμαι εγώ για 'σενα...
      Ό,τι και να γίνει εξακολουθούμε να είμαστε κουκίδες στον ανθρώπινο χάρτη. Και δεν έχει σημασία αν νομίζεις πως έγινες Διευθυντής και κάτι τρέχει . Είσαι, είμαι, είναι, είμαστε, είστε κουκίδες. Από εκείνες που ούτε κρατούν τον κόσμο στα χέρια τους, ούτε έχουν την τύχη αυτού σε μια παλάμη;
       Tu me comprends?

        Άντε γεια, ρε!

Επιτέλους στο επανακούειν ή επαναδιαβάζειν!

       Γεια σας και πάλι!!!! Όχι δεν σας παράτησα, όχι δεν σιώπησα από capriccio, όχι δεν σας ξέχασα, απλά όλα έγιναν πολύ γρήγορα κι έφυγα για saison σε ξενοδοχείο...
      Ξέρετε εκεί που οι μηχανές δουλεύουν στο full, τα νεύρα είναι τεντωμένα, οι αισθήσεις σε εγρήγορση κι έχεις την ακαταμάχητη επιθυμία να πάρεις κεφάλια...
       Για ακόμα μια φορά, συνάντησα αυτό που ήξερα από πάντα, καλούς και πολύ καλούς ανθρώπους, κακούς και πολύ κακούς ανθρώπους, τρελούς  και πολύ τρελούς ανθρώπους...
       Το μόνο που έχεις είναι η προσωπική σου νόηση, η δική σου φωνή, η ολόδική σου πραγματικότητα, η οπτική και η προσωπικότητά σου...Σε αυτά δεν χωράει κανείς, ο κόσμος να γυρίσει ανάποδα!

       Επειδή θα πάρω τα πράγματα με το δικό μου style στα επόμενα κείμενα, θα μου επιτρέψετε να κάνω μια μικρή παράκαμψη και να καταθέσω στο επόμενο κείμενο -ξεκινώντας έτσι την series of whatever events in my life- την εμπειρία μου από συνέντευξη που έδωσα τον Μάιο, για θέση σε κοσμηματοπωλείο και να εγείρω ορισμένα ερωτήματα με βασικό άξονα την έκφραση "δεν μας παρατάς, ρε μάστορα" (για να μην πω τίποτα χειρότερο που εμπεριέχει και τον Νταλάρα)....!!!!

      Πολύ σύντομα, λοιπόν, κοντά σας και συν τοις άλλοις σάς εύχομαι καλό χειμώνα!

Κολλαγόνο και Τρόμος

          Είμαι πολύ ταραγμένη από εχθές, με αυτό που είδα και μα την αλήθεια χρειάζομαι το πληκτρολόγιο για να καταθέσω περισσότερο τον ειλικρινή κι έντονο προβληματισμό μου αλλά και την βαθύτατη θλίψη μου....
          Το blog αυτό το ξεκίνησα αποκλειστικά και μόνο για ψυχοθεραπεία και το αναφέρω σαν μια υπενθύμιση προς νέους αναγνώστες. Εδώ δεν υπάρχει χώρος για θέματα πόλωσης, κανείς δεν θα βρει πρόσφορο έδαφος για ιντερνετικούς καυγάδες, που είναι ένα νέο, ασφαλές και πετυχημένο ως προς το σπάσιμο των νεύρων είδος διαπληκτισμού και πολύ σπάνια έχω ασχοληθεί με σοβαρά θέματα της καθημερινότητας και του πλανήτη καθώς προσπαθώ, συνήθως, να είμαι σκωπτική και σε πιο ανάλαφρα επίπεδα και θέματα χιουμοριστική. Γενικά όποιος θέλει στενοχώρια, κατάθλιψη και κατατονία, μπορεί να τα βρει παντού γύρω του, αλλά όχι εδώ...
         Πριν χρόνια και σε πρώτα κείμενα, είχα καταθέσει την άποψή μου για τις πλαστικές στο κείμενο "Συγνώμη Κυρία, ποια είστε;" Εν ολίγοις, να διορθώσεις κάτι που σού προκαλεί ψυχική δυσφορία, αλλά μην παρέμβεις τόσο ώστε να γίνεις κάποιος άλλος...
         Καθήμενη σαν μια ανάλαφρη, ανοιξιάτικη πεταλουδίτσα κι ενώ έτρωγα πολύ νόστιμο φαγητό (το ομολογώ) επί της Μητροπόλεως, σηκώνω αμέριμνη το κεφάλι για να κοιτάξω τους περαστικούς και τον δρόμο...
         Για κακή μου τύχη, εκείνη την στιγμή περνούσε καμαρωτή, κομψοντυμένη αλλοδαπή με τραβηγμένα χαρακτηριστικά από τα botox και αλλοιωμένα, φρικτά παραμορφωμένα χείλη, από το κολλαγόνο. Εννοώ παραμορφωμένα όπως σε αφιερώματα που διαβάζουμε κατά καιρούς για κάτι ψυχικά διαταραγμένους που έχουν κάνει πάνω από 70 ή 120 πλαστικές επεμβάσεις..Κάτι σε πραγματική Daisy Duck...
          'Ίσως, κακώς εκ μέρους μου, καθώς θα έπρεπε να έχω κάποιο τακτ και μια στοιχειώδη αυτοσυγκράτηση, έβγαλα μια ανεπαίσθητη κραυγή και τινάχτηκα ολόκληρη. Τινάχτηκε κι αυτή κοιτώντας με εντόνως και δεν ξέρω για πόση ώρα ακόμα με κοιτούσε γιατί έσπευσα να γυρίσω έντρομη αλλού το κεφάλι μου καθώς το θέαμα απλά με απωθούσε...
           Ήταν μια αλλόκοτη καρικατούρα πέρα από ανθρώπινες διαστάσεις και μού έφερε στο μυαλό τον 'Τσάκι την κούκλα του Σατανά".. Γενικώς δηλαδή δεν τα πάω καλά με κούκλες, πολύ περισσότερο με τον Τσάκι...
           Μού ήρθε ένα κύμα θλίψης που δεν μπορώ να περιγράψω... Αποκλείεται να ήταν μια άσχημη κοπέλα πριν από αυτές τις άθλιες παρεμβάσεις. Αποκλείεται τα χείλη της να ήταν άσχημα πριν από όλον αυτόν τον εφιάλτη... Διατηρώ, όμως, επιφυλάξεις για το πώς νιώθει η ίδια κοιτώντας τον εαυτό της στον καθρέφτη... Ίσως να θεωρεί ότι χρειάζεται λίγο ακόμη κολλαγόνο γιατί δεν είναι αρκετά μεγάλα ακόμη τα χείλη...
           Σε αυτό το σημείο, λοιπόν, περνάω στο δεύτερο σκέλος της ταραχής και λύπης μου, για το ποιος είναι αυτός ο γιατρός που αντί να την παραπέμψει σε ψυχολόγο-ψυχίατρο, επιμένει να την καταστρέφει για τα λεφτά;! Ποιος είναι αυτός ο γιατρός που έδωσε όρκο στον έναν και μοναδικό Ιπποκράτη που τον υπολήπτονται παγκοσμίως και είναι κάποιος πολύ πέρα από πατέρας της Ιατρικής, που νιώθει ήσυχος κι ανάλαφρος όταν πέφτει για ύπνο, ξέροντας ότι ένα τέτοιο ον έχει βγει από το ιατρείο του...;
           Τώρα, βέβαια, θα μού πείτε "πλάκα μας κάνεις κοπελιά;" Πόσες "λάθος" γνωματεύσεις γίνονται για το χρήμα; Στο κολλαγόνο θα κολλήσουμε;
            Υποθέτω πως όταν αποφασίσεις να γίνεις γιατρός, οφείλεις να έχεις και μια σφαιρική αντίληψη της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης πέραν της ειδικότητας, όπως και μια γενική αντίληψη της Ιατρικής...Δεν είναι αστείο ούτε το ανθρώπινο σώμα, ούτε το ανθρώπινο μυαλό, ούτε η ανθρώπινη ψυχή...

           Δυστυχώς, το σχολείο και όλα τα ερεθίσματα γύρω μας , μάς διδάσκουν πόσο σημαντική είναι η εικόνα. Δεν υπάρχει, όμως, κανένα μάθημα που να μάς διδάσκει να αγαπάμε αληθινά τον εαυτό μας και να κρατάμε το πνεύμα μας ακμαίο, αγκαλιάζοντας την μοναδικότητά μας...Καλό είναι αυτό το μάθημα να διδάσκεται από το σπίτι γιατί είναι δυσεύρετο αλλά απίστευτα απαραίτητο...

Μα την αλήθεια, δεν πρόκειται να βάλω μια εμετική φωτογραφία που χρειάζεται γονική συναίνεση για να την δεις...Προτιμώ να βάλω κάτι φυσικό...Όμορφα, φυσικά, χαρούμενα πρόσωπα...

Λατρεύω...

         Δεν ξέρω εάν έχετε κι εσείς το χάρισμα, να είστε οι μοναδικοί που, ενώ περπατάτε, έχετε την ικανότητα να ανακαλύπτετε εκείνη την ύπουλη πλάκα του πεζοδρομίου, που έχει ξεκολλήσει και κρύβει ακόμα πιο ύπουλο πενταβρώμικο νερό από κάτω της και φυσικά λερώνεστε πατώντας το! Εγώ, πάντως, έχω αυτήν την καταπληκτική ικανότητα να είμαι η μοναδική που θα πατήσω κάτι τέτοιο, εκσφενδονίζοντας προς εμέ και προς αγνώστους ό,τι μουλωχτό νερό κείτεται από κάτω. Λατρεύω; Όχι καθόλου! Σιχαίνομαι...


         Αλλά γιατί να μην το διασκεδάσω;;;


Αυτό το πεζοδρόμιο βγάζει μάτι! Τι γίνεται, όμως, με το ύπουλο και σατανικό;

Essáy - Archangel [ADID041]

        Αυτόν τον παραγωγό τον εμπιστεύομαι με κλειστά τα κυριολεκτικά μάτια και ανοιχτά τα μεταφορικά μάτια της ψυχής...Καιρό είχα να βάλω κάτι σε μουσική οπότε έψαξα να βρω κάτι που παντρεύει συννεφιά με ήλιο μαζί...

Απεχθάνομαι...

         Το ότι πολλοί δεν ασχολούνται με τον εαυτό τους αλλά με τα κιλά τον άλλων. Είτε είσαι αδύνατος , είτε τροφαντούλης είναι κάτι που αφορά εσένα και κανέναν άλλον. Για παράδειγμα, εγώ είχα μια συγκεκριμένη "συμμαθήτρια" στην Zumba, που δεν υπήρχε περίπτωση, κάθε φορά που με βλέπει, να μην κάνει κάποιο σχόλιο όπως: "Πω, τι αδύνατη που είσαι;" , "Εσύ είσαι φτερό", "Καλέ, τι αδύνατη που είσαι" κτλ.
         Το ίδιο συμβαίνει και με το ανάποδο, δηλαδή να υπενθυμίζεις συνεχώς σε κάποιον ότι έχει παραπάνω κιλά. Εάν, πράγματι, δεν νιώθει καλά, θα ξεκινήσει ο ίδιος κι όποτε το αποφασίσει, να κάνει τον αγώνα του να τα χάσει!
         Σημασία έχει αυτό που υπάρχει από κάτω...
         Για την δική μου περίπτωση, όπως και για τις περισσότερες, δεν με πείραζε γιατί πρώτον ήμουν ανέκαθεν αδύνατη, δεύτερον δεν μού άρεσα στον καθρέφτη όταν για κάποιον ανεξήγητο λόγο στα 22 έφτασα τα 78 κιλά , τρίτον δεν την ένοιαζε ότι έκανα αγώνα να τα χάσω για 2,5 ολόκληρα χρόνια και τέλος και πιο σημαντικό δεν ήταν εμφανίσιμη αυτή που μού έκανε τα σχόλια....
        Επομένως ερχόμαστε στο σημείο μηδέν του κατά πόσο ένας άνθρωπος που νιώθει καλά με τον εαυτό του, έχει πραγματική ανάγκη να ασχολείται με τους άλλους...

        Το πόρισμα είναι ξεκάθαρο και δεν υπάρχει περίπτωση να το διαπραγματευτώ ποτέ: Ο άνθρωπος που νιώθει όμορφα και καλά με τον ίδιο του τον εαυτό, την ψυχή, το μυαλό, την εικόνα του, δεν υπάρχει καμία μα απολύτως καμία περίπτωση να ασχοληθεί ποτέ με τα κιλά των γύρω του!

        ΤΕΛΟΣ!


Μήπως μετά την υπερπροσπάθεια, θα υπάρχει ο ρατσισμός "Πω, τι γραμμωμένη που είσαι;". Γιατί αυτός που έχει να πει κάτι, θα το πει ούτως ή άλλως...