Τυχαίες Απορίες (part 7)

       28η σήμερα και ως συνήθως μέρα αγρανάπαυσης παρόλο που θα έπρεπε να είναι και περισυλλογής. Η αλήθεια είναι πως για την σημερινή μέρα μία είναι η απορία και η ίδια θα είναι και αύριο και μεθαύριο και του χρόνου αλλά δεν θα μού επιτρέψω να την εκφράσω γιατί εμπεριέχει και μια βωμολοχία. 'Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε...Αυτό, όμως, δεν θα με περιορίσει να έχω άλλες απορίες, έτσι για να πειραζόμαστε λιγάκι!
       Απορία Νο 1 (με παρακλάδια): Γιατί δεν νυχτώνει πια νωρίς; Σε μαθητικά χρόνια και συγκεκριμένα γυμνασιακά θυμόμουν στις 4.30 το απόγευμα, Νοέμβρη μήνα, να έχει πίσσα σκοτάδι! Λέτε λίγο η μόλυνση, λίγο οι τρύπες του όζοντος, λίγο τα φαινόμενα του θερμοκηπίου, el niniου και κάπου έπεσε το μάτι μου να αναγράφεται πως η Γη έχει μετακινηθεί ελαφρώς από τον άξονά της, ίσως να έχουν σαν αποτέλεσμα να μην σκοτεινιάζει όπως πρώτα; Ως εκ τούτου μήπως δεν ισχύει σε λίγα χρόνια η μεγαλύτερη νύχτα του έτους; Μήπως εξαφανιστεί εκείνη η μοναδική μέρα που είναι ίση η μέρα με την νύχτα; Μήπως θα έχουμε μόνο μέρα; Μήπως εκτοξευτούμε εντελώς από τον άξονά μας και περιπλανιόμαστε σαν τις άδικες κατάρες στο αχανές σύμπαν; Μήπως τελικά βαλσαμωθούμε κάπου στον Γαλαξία; Τελικά θα χτυπηθούμε ποτέ από κομήτη ή άδικα μας τρομάζουν όλοι; Κι αν ναι, πότε; Τελικά τι θα γίνει με την νύχτα (για να θυμηθώ από πού ξεκίνησα); Heeeeelp!
        Απορία Νο 2: Γιατί έχει δαιμονοποιηθεί η Δευτέρα; Γιατί δεν προσπαθούμε να συνειδητοποιήσουμε το απλό, ότι δηλαδή και Τρίτη να ξεκινούσε η εβδομάδα πάλι το ίδιο βαρετά θα ένιωθαν όλοι; Γιατί μας είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουμε πως με την άνεση που περνάνε οι Δευτέρες, θα περάσουν και οι Παρασκευές, τα Σάββατα και οι Κυριακές κι επομένως η ζωή μας όλη; Γιατί δεν αντέχω από ηλικίες 40+ την γκρίνια για την Δευτέρα; Καλέ μου άνθρωπε, έφτασες τα 40. Μέτρα πόσες Δευτέρες πέρασαν χωρίς να σε ρωτήσουν; Και πόσες ακόμη θα περάσουν; Είναι σαν τα καλοκαίρια...Είναι τόσο συνηθισμένο να έρθουν, να περάσουν για να ξαναέρθουν! Προς τι, λοιπόν, όλη η αναστάτωση;
        Απορία Νο 3: Γιατί όταν ένας εργοδότης ή ιδιοκτήτης επιχείρησης είναι τσιγκούνης, διαποτίζεται όλη η ατμόσφαιρά; Γιατί προδίδουν τα πάντα με θλίψη το ποιόν του υπευθύνου; Γιατί κάθε τι μέσα στον χώρο που κινείται κι αναπνέει ο φέρων την κακομοιριά του Σκρουτζ, φωνάζει "μιζέρια"; Γιατί όλα θυμίζουν θλίψη και πτώση;  Εδώ ξέρω την απάντηση, αλλά είπα να κλαψουρίσω κι εγώ λιγάκι, για να μην είμαι Flat στις αντιδράσεις μου! Κι έχω τόσες μνήμες από μίζερα περιβάλλοντα κι ανθρώπους....

Παιδιά κρατάτε γιατί θα πάμε μια βολτίτσα στο Άπειρο....!


Μην νομίζετε, είναι εξελιγμένο είδος ανθρώπου σε πακέτο καβουριού!

Λατρεύω...

       Να κόβω το φαγητό μου κομματάκια πριν το καταναλώσω! Εντάξει δεν είμαι μάγος! Την σούπα είναι αδύνατον να την κόψω κομματάκια! Υποψιάζομαι ότι αυτό δεν θα το καταφέρω ποτέ! 'Ο,τι, όμως, μπορεί να κοπεί σε κομματάκια, απλά θα κοπεί. Παστίτσια, μουσακάδες, μπριζόλες, σουτζουκάκια, γεμιστά και λοιπές τροφές θα κατακερματιστούν πριν το μάσημα. Ομολογώ πως οι πίτσες μου ξεφεύγουν, αλλά πάντα υπάρχει περιθώριο βελτίωσης, σωστά; Δεν είναι από κάποια εμμονή, φυσικά! Απλά η συνήθεια αυτή έχει προκύψει από την αποστροφή μου για τα καυτά φαγητά. Ελάτε τώρα ....Αφού το έχω εξομολογηθεί....Και να, λοιπόν, πώς από την μια συνήθεια προέκυψε η άλλη!

Ήδη τα μαχαιροπίρουνα ετοιμάζονται...

Απεχθάνομαι....

        Όταν δεν βλέπω στοιχισμένα, σε ίσο αριθμό τα μανταλάκια ένθεν κι ένθεν της απλώστρας μου. Ένας φυσιολογικός άνθρωπος, δεν θα δώσει δεκάρα για το πόσα μανταλάκια κρέμονται από την μια κι από την άλλη πλευρά. Για εμένα, φυσιολογικό είναι να τα ταξινομώ ισομερώς. Δεν φτάνει μονάχα  να μαζέψω ή να απλώσω τα ρούχα. Πρέπει συγχρόνως να καταμετρώ πόσα έχω και πόσα απομένουν στην κάθε πλευρά. Παλιότερα  φρόντιζα να έχουν την ίδια φορά και να είναι κατά μέγεθος, αλλά αυτό το ξεπέρασα με τον καιρό. Στην αριθμητική έχω ακόμα το πρόβλημα...Απλά θα νιώσω καλύτερα αν ανακαλύψω ότι είμαστε περισσότεροι από όσο φαντάζομαι!

Υ.Γ. Ψεύδομαι! Δεν υπάρχει λόγος να αισθάνομαι άσχημα, ακόμα κι αν είμαι η μοναδική στον πλανήτη! Έχω μια ακόμα παραξενιά! So what...

Είναι που ακόμη δεν έχουν μπει τα μανταλάκια....

Versace στην λαδόκολλα

         Την Κυριακή που είχε πολύ γλυκιά κι όμορφη βραδιά (καμία σχέση με τώρα!), είπαμε με τον άντρα μου να περπατήσουμε. Ο ουρανός είχε ένα εκπληκτικό χρώμα κι όσο βράδιαζε όλο και περισσότερα αστέρια εμφανίζονταν στον ουρανό! Οι αυλές των σχολείων ήταν γεμάτες από ζόρικα γυμνασιολυκειόπαιδα που έπαιζαν μπάλα ή βρίζονταν μεταξύ τους ή άκουγαν μουσική με τα i phone τους ή κάπνιζαν με το βλέμμα "είμαι μάγκας και το κέφι μου θα κάνω". Τα μεζεδοταβερνεία είχαν κόσμο, όπως και τα καφέ. Σε κάποια άλλα, όλοι ήταν στραμμένοι σε μεγαλο-οθόνες που πρόβαλαν κάποιον αγώνα (μην με ρωτάτε- δεν γνωρίζω ποιος αναμετριόταν με ποιον!). Στην προσπάθεια μου να συγκεντρώσω αυτές τις εικόνες κι  ό,τι άκουγα, προσπέρασα ένα εκπληκτικό θέαμα που μου έφτιαξε ακόμα περισσότερο την διάθεση και που ομολογουμένως ο σύζυξ ήταν αυτός που μου επέστησε την προσοχή κι εγώ όπως πάντα το τράβηξα από τα μαλλιά (το όλο θέμα εννοώ)....

         Επρόκειτο για ένα κατάστημα οπτικών, με ιταλιάνικη ονομασία (το καλύτερό μου) κι ακριβώς δίπλα κοτόπουλα σούβλας και σουβλακομπίφτεκα. Σταθήκαμε να απολαύσουμε το όλο θέαμα γιατί φαίνονταν σαν δυο αντικρουόμενοι κόσμοι: Από την μία η eleganza κι από την άλλη η ανεπιτήδευτη απλότητα. Από την μία η φινέτσα κι από την άλλη η ακατέργαστη brutalite Από την μία η εκλεπτυσμένη μυρωδιά του καινούργιου κι από την άλλη η απόλυτη τσίκνα με ένταση από εδώ ως το Μπαλί...

         Αμέσως ξεπετάχτηκαν ερωτήσεις από τον νου μου: Ποιος άνοιξε πρώτος, ποιες είναι οι μεταξύ τους σχέσεις κι αν το style έρχεται σε δύσκολη θέση με την λαδίλα γιατί το αντίθετο δεν υπάρχει περίπτωση να συμβαίνει!

         Εκείνη την στιγμή σκέφτηκα τον εαυτό μου να βγαίνει με ένα ζευγάρι μοντέρνα, στυλάτα γυαλιά, με κομψή τσάντα ανά χείρας, αλλά επειδή είμαι άνθρωπος και το στομάχι γουργουρίζει, να κάθομαι για φαγητό με τα χέρια βουτηγμένα στην ηδονική λαδίλα, τρώγοντας λυσσαλέα, με πρωτόγονα ένστικτα, τα τρυγλεκιριδικά μπιφτέκια και τα χοληστεριόζικα σουβλάκια, μέχρι να νιώσω αυτό το συναίσθημα της πληρότητος (άσχημο πράγμα η πείνα -ποιος έρωτας και ποιητικές εικόνες. Σαν την πείνα κανένα συναίσθημα πιο δυνατό δεν υπάρχει)  και γέλασα με την εικόνα του εαυτού μου.

         Γέλασα με την εικόνα κάθε μη μου άπτου τύπου και τύπισσας που όταν έρχεται η ώρα της ικανοποίησης της ανάγκης Number 1 ή 2 (κι ο νοών νοείτω), οι τρόποι πάνε περίπατο ή όταν έχει στεγνώσει ολοκληρωτικά λόγω μιας "γοητευτικής" γαστρεντερίτιδας, η φινέτσα έχει απαγχονιστεί, έχοντας μείνει αυτός και ο απογυμνωμένος εαυτός του! Αφού το τράβηξα τόσο, είπα πως κάποια στιγμή πρέπει να τα επισκεφθώ και τα δύο...Την μέρα...

Να δω πώς μπορώ να παντρέψω τα RayBan με τα κοτόπουλα...;
Να δω πως μπορώ να παντρέψω τα RayBan με τα κοτόπουλα...!

Λατρεύω...

       ...Την Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία, όταν πέφτει έξω στις προβλέψεις της! Έχω νιώσει άπειρες φορές ανόητη, έχω φορέσει άλλες τόσες τα λάθος ρούχα, έχω αφήσει για καλύτερες μέρες τα πλυντήρια, καθώς η ενημέρωση που έχω είναι πώς αύριο και μεθαύριο θα γίνουν σεισμοί, λοιμοί, λιμοί και καταποντισμοί, οι ακρίδες θα μας επιτεθούν και τα πουλιά δεν θα είναι γλυκούλια όπως τα ξέρουμε, αλλά Χιτσκοκικά, για να ανακαλύψω εν τέλει πως αδίκως έμεινα πίσω στον καθαρισμό των ρούχων, μιας και είχε λιακάδα και ευνοϊκές για την εποχή θερμοκρασίες. Το θέμα δεν είναι να μου πούνε καιρικές συνθήκες στο περίπου. Άλλωστε τον κάτοικο του Πισκοκέφαλου Λασιθίου δεν τον απασχολεί τι καιρό κάνει στον Πετεινό Ξάνθης. Πολλές φορές αναρωτιέμαι εάν έχουν πράγματι σύγχρονα μηχανήματα παρατήρησης και μετρήσεων ή χαρτορίχτρες, φλιτζανούδες και αναγνώστες μαγικών σφαιρών πλήρους απασχόλησης.

Υ.Γ. Ομολογώ, πως ήθελα να το βάλω στο "Απεχθάνομαι", αλλά ήθελα να εξορκίσω το κακό της παραπληροφόρησης, οπότε είπα να ευθυμήσω λιγάκι....!

Billy Idol - Save Me Now

      Το κατάστημα αγαπάει Βασιλάκη, δεν υπάρχει λόγος να το κρύβω! Το τραγούδι είναι από τον δίσκο του 2014 "Kings and Queens of the Underground". Δεν ξέρω τι κριτικές απέσπασε, άλλωστε είναι πολύ υποκειμενική μια γνώμη κι ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι νομίζει! Προσωπικά, την βρήκα μια πολύ ωραία δουλειά με ένα "Postcards from the past" να θυμίζει "Rebel Yell" (για καλό το λέω), με το τραγούδι "Eyes Wide Shut" να με ταξιδεύει και να προσθέσω ότι γενικά το παιδί μας, από φωνή φωνάρα! Εδώ θαυμάζουμε έναν πιο ώριμο Billy, ανεξίτηλο μουσικά στον χρόνο!

Υ.Γ. Μεταξύ μας, ου γαρ έρχεται μόνον ( σχόλιο επί του clip η αφορμή)...

Απεχθάνομαι....

       ...Να μην καταλαβαίνω τι καιρό θα κάνει εν τέλει! Αληθινή μαρτυρία: Ο μπαμπάς μου είχε να κάνει ένα ταξίδι πριν κάποια χρόνια -Ιανουάριο μήνα- κι ανέθεσε σε 'μένα και την μαμά μου να ακούσουμε τον καιρό και να τον ενημερώσουμε καταλλήλως. Επιφορτισμένες με το βαρύ καθήκον της σημαντικής αποστολής που είχαμε να φέρουμε εις πέρας, συντονιστήκαμε στο κανάλι που έλεγε πιο λεπτομερειακά τον καιρό για να μην έχουμε αμφιβολία ότι χάσαμε κάτι. Έτσι λοιπόν ξεκίνησε να μιλάει για τα Δυτικά -που αυτά μας ενδιέφεραν- κι από τον ήλιο, συνέχισε με συννεφιά που μετατράπηκε σε αέρηδες που μεταλλάχτηκαν σε βροχή με επίστρωση χαλαζιού που θα κατέληγε σε χιόνι. Το δελτίο καιρού ολοκληρώθηκε και με το μετέωρο βλέμμα της κουκουβάγιας γύρισα στην μάνα μου να την ρωτήσω: "Κατάλαβες τελικά τι καιρό θα κάνει"; Για να πάρω την απάντηση "Όχι".  Όταν ο πατέρας μου ρώτησε τι θα γινόταν αύριο του είπα απλά "Λίγο ήλιο θα 'χει, λίγο συννεφιά, λίγο βροχή, λίγο χαλάζι, λίγο χιόνι. Τουτέστιν ξεκινάς με κοντομάνικο και καταλήγεις με αντιολισθητικές αλυσίδες". Τόσο ξεκάθαρα πράγματα....