Τυχαίες Απορίες (part 9)

         Καιρό έχουμε να αναρωτηθούμε κάποια απλά πραγματάκια! Την τελευταία φορά που "κάψαμε" παρέα εγκεφαλικά κύτταρα, οι θερμοκρασίες χτυπούσαν κόκκινο και ο ιδρώτας έσταζε ακόμα κι αν καθόσουν άγαλμα στον καναπέ! Το "κάψιμο", όμως δεν έχει εποχή και θερμοκρασία και σήμερα θα ασχοληθούμε με κάτι που συμβαίνει σε όλους μας. Έχουμε κάποιες παγιωμένες αντιλήψεις που δύσκολα μπορούμε να ξεπεράσουμε. Μας ξενίζουν, μας εντυπωσιάζουν, μας αφήνουν στήλες άλατος ή ενίοτε πέφτουμε -ως γνωστόν- από τα πολύπαθα μα, κατά τα άλλα, πανέμορφα σύννεφα. Ένα πρόσφατο παράδειγμα ήταν μια συζήτηση που είχα με κάποιον και κάποια στιγμή (δεν έχει σημασία τι συζητούσαμε), είπε "Ωχ, τι ήταν κοντός και χοντρός;;;" Εκείνη την στιγμή γέλασα ρωτώντας τον "γιατί πρέπει κάποιος να είναι απαραιτήτως κοντός κι ευτραφής, όταν υπάρχουν και εναλλακτικές όπως ψηλός κι ευτραφής ή petit κι αδύνατος"΄!!!;;; Το συγκεκριμένο γεγονός μού έκανε αλγεινή εντύπωση την εποχή που δίδασκα ξένες γλώσσες, μιας και σε κάρτες που προορίζονταν σε παιδιά της junior B, που έπρεπε να μάθουν ζεύγη αντιθέτων όπως fat-slim, tall-short έδειχναν τον κοντό, χοντρό και τον ψηλό, αδύνατο!
           Κάτι τέτοιες κι ακόμα πιο πολύπλοκες αντιλήψεις ήρθαν να με χτυπήσουν κατακέφαλα εδώ και καιρό, παρακολουθώντας ή συζητώντας για τυχαία πράγματα.
          Τούβλο στο κεφάλι Νο1 : Παρακολουθώντας πριν καιρό την ζωή στην Ιαπωνία και την διάκριση των ρόλων μεταξύ αντρών και γυναικών, έμαθα κάποια επικοδομητικά  πράγματα περί εργασίας και οικογενειακής ζωής. Ένα από αυτά ήταν πως οι ώρες εργασίας είναι πάρα πολλές και για αυτό επιλέγει το ζευγάρι ποιος από τους δύο θα φέρνει τα χρήματα στο σπίτι ενώ ο άλλος θα κοιτάζει παιδί και σπίτι. Σε μια εκ των περιπτώσεων που μιλούσαν τα ζευγάρια και περιέγραφαν πώς έχει η κατάσταση στην καθημερινή τους ζωή, η γυναίκα ήταν αυτή που έλειπε όλη την ημέρα στην δουλειά και ο άντρας ήταν αυτός που έκανε ό,τι χρειάζεται ένα παιδί και ένα σπίτι για να είναι πάντα σε τάξη. Η γειτόνισσα που ερωτήθη για την κατάσταση απάντησε πως "η γυναίκα αυτή είναι πάρα πολύ τυχερή, μακάρι κι ο δικός της άντρας να τα έκανε όλα στο σπίτι και την ζηλεύει για αυτό"! ΟΡΙΣΤΕ;;;;; ΖΗΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΙΑΠΩΝΕΣ;;; Συγνώμη αλλά έχω μια εντύπωση πως ό,τι και όποιος έρχεται από την Άπω Ανατολή, είναι ζεν, έχει απόλυτο έλεγχο των συναισθημάτων του, είναι βαθύτατα φιλοσοφημένος και δεν μπορεί να άγεται και να φέρεται από "μικρά" και "δεύτερα" συναισθήματα όπως ζήλεια ή κακία και σίγουρα όχι να ανακατεύεται με χαζά κουτσομπολιά. Να είναι Έλληνας, μάλιστα! Άγγλος, Γάλλος, Ιταλός, Ισπανός, Πορτογάλος, Αμερικάνος, μάλιστα! Δεκτόν! Γιαπωνέζος ή Γιαπωνέζα;;;;; Jamais....
           Τούβλο στο κεφάλι Νο 2 : Δεν φεύγουμε από Ιαπωνία, καθώς αποτέλεσε πόλο έλξης της έκπληξής μου και σε ένα ακόμα επίπεδο! Συζητώντας με τον άντρα μου, με ενημέρωσε πως διάβασε σε site (δεν έχει σημασία ποιο), ότι οι γηραιότεροι στην Ιαπωνία ανησυχούν πολύ για την κατάσταση της νεολαίας τους και προς τα που οδεύει η χώρα τους, γιατί οι νεολαίοι τους δεν επιθυμούν να εργάζονται, αλλά να πίνουν μόνο καφέ! ΠΑΡΑΚΑΛΩ;;;; Κατ'αρχάς δεν ήξερα ότι οι νέοι στην Ιαπωνία έχουν την δική μας εμμονή με τον καφέ! Εκτός κι αν εννοούν τσάι, που βάζει κάπως τα πράγματα στην θέση τους. Με συγχωρείτε και πάλι, όμως! Δεν είναι μια πιο τακτοποιημένη χώρα η Ιαπωνία σε σχέση με το εδώ; Η Ιαπωνία έχει ανεργία; Μήπως οι γηραιότεροι εξ Ιαπωνίας να κατηφορίσουν προς Ελλάδα όπου νέοι, γέροι βρισκόμαστε σε μια γενική αναταραχή και πράγματι δεν γνωρίζουμε προς τα πού βαδίζουμε; Εκπέμπω σήματα καπνού προς Ιαπωνία, παρακαλώ...
           Τούβλο στο κεφάλι Νο 3 : Λατρεύω να συντονίζομαι στο Skyline webcams! Μπορώ μέσα σε λίγα λεπτά να χαζέψω ελέφαντες και αντιλόπες στην Ζάμπια, από εκεί να πεταχτώ στην Φλόριντα να δω αν περνάει κάποιος τυφώνας, έπειτα στο Μαρόκο να δω εάν φυσάει γενικώς και να καταλήξω στο Μιλάνο να δω πόσους τουρίστες έχει έξω από το Duomo. Στο αγαπημένο Μιλάνο, λοιπόν, προσγειωμένη και συντονισμένη σε κάμερα κοντά στον σιδηροδρομικό τους σταθμό, καθώς χάζευα τα γλυκούλια τα αυτοκινητάκια, περνάει μια..ΦΑΓΑΝΑ.!!! ΦΑΓΑΝΑ ΣΤΟ ΜΙΛΑΝΟ;;;;;;; Μιλάνο: Πόλη της μόδας, της πασαρέλας, του Pitti Uomo, των εκκεντρικών ενδυμάτων, των ενημερωμένων ντυσιμάτων, της λάμψης και της Σκάλας του Μιλάνου για περαιτέρω κουλτούρα. Τι δουλειά έχει η φτωχή πλην τίμια φαγάνα; Τι δουλειά έχει η αλεπού στο παζάρι; Τα κτίρια εκεί δεν χτίζονται με basses-classes μεθόδους. Είναι έτοιμα, ρε παιδί μου από θαύμα. Προσγειώνονται στο Μιλάνο κατά παραγγελία. Δεν υπάρχουν τσάπες στο Μιλάνο. Δεν υπάρχουν παρακατιανές λακκούβες στον δρόμο. Δεν υπάρχει λάθος πουθενά. Τι σού κάνανε Μιλάνο μου καλό; Μίλησε μου ανοιχτά;;;;;
           Πού είναι η αλήθεια, πού το ψέμα, αυτά τα περίεργα συμβαίνουν στον πλανήτη κι όποιος έχει κάποιες fixed ιδέες και κλονίστηκε να σηκώσει το χέρι!

Έχει αγροτιά η Ιαπωνία;;;;;; Κατόπιν έρευνας, ανακάλυψα ότι αυτός είναι ο πιο καλοντυμένος αγρότης στην Ιαπωνία. Και κάπως έτσι συναντήθηκαν η Ιαπωνία με το Μιλάνο! Φαγάνες δεν βλέπω κι ανησυχώ!

Ρομποτική και νήπια (;;;)

        Θα μπορούσα από μια διαφορετική οπτική, να εγκαινιάσω καινούργια στήλη με τον τίτλο "Ιστορίες από το αστικό", γιατί είναι ένα από τα μέρη που με βάζει σε προβληματισμούς περισσότερο από κάθε άλλο χώρο! Μπορεί να γίνει, μπορεί να μην γίνει, πάντως δεν σταματώ να εκπλήσσομαι και όσο ζω μαθαίνω και πορεύομαι...
        Παρασκευή, λοιπόν, και στο πήχτρα αστικό επιβιβάστηκε μια πολύ γλυκιά γιαγιά με την εγγονούλα της που την είχε πάρει από το σχολείο. Όταν λέμε 'γιαγιά', ξεκολλάμε από την εικόνα των πολλών ρυτίδων, του τσεμπεριού, της μαύρης φορεσιάς φούστα-μπλούζα-πανωφόρι, του μετά δυσκολίας βαδίσματος και των δαχτύλων με αρθριτικά. Μιλάμε για μια νέα γιαγιά, με άποψη στο ντύσιμο (φορούσε ωραία echarpe -κάπου χάθηκε ο τόνος του πρώτου e- και γήινα χρώματα στο υπόλοιπο σύνολο, που περιελάμβανε κάπα επίσης), είχε μια ησυχία στο βλέμμα και την φωνή και μια ευγένεια αναμεμειγμένη με κούραση και δυσφορία λίγο για την ώρα, λίγο για το αστικό, λίγο για το 'πού βαδίζει ο κόσμος όλος'. 'Έχει σημασία η περιγραφή γιατί όλα οδηγούν κάπου.
         Συνεχίζω με το εγγονάκι που ήταν δεν ήταν 4 χρονών και που είχε τα πιο θλιμμένα και κουρασμένα ματάκια που έχω δει σε παιδάκι που δεν ζει σε συνθήκες πείνας, ένδειας ή πολέμου. Είχε την απόλυτη έκφραση απελπισίας που βροντοφώναζε "αυτό είναι τελικά η ζωή"; Υποψιάζεσαι πως έχει παρατήσει την ζωή από τώρα και έχει στερέψει ήδη από δυνάμεις για τις μελλοντικές μάχες της. Αυτές οι σκέψεις προήλθαν από την θέαση της γλυκύτατα και συγχρόνως σπαρακτικά θλιμμένης εγγόνας.
          Η γιαγιά έπιασε συζήτηση με έναν κύριο δίπλα της και κάπου εν μέσω θορύβου και μπόλικης  σπρωξιάς ξεκίνησε να παραπονιέται για την εκπαίδευση. Τα υπόλοιπα δεν έχουν σημασία. Μια έκφραση κρατώ: "Βάλανε την ρομποτική στα νηπιαγωγεία. Όταν βάζεις την ρομποτική σε τέτοιες ηλικίες, πώς να διδάξεις σ'ένα παιδί την μαγεία του δειλινού, όταν ζει σε τόση ασχήμια"!!!
         Οι Hell's Bells ξεκίνησαν να ηχούν καθότι και διότι...
         Πρώτον, δεν ήξερα ότι η ρομποτική αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μας, πολύ περισσότερο των νηπίων. Η ιδέα να εξοικειωθώ με τα ρομπότ, σε αυτήν την φάση της ζωής μου, μού φαίνεται από άρρωστη έως άχρηστη (φαντάσου αν ήμουν 4 ετών πόσο άχρηστο θα μου φαινόταν). Η τεχνολογία, άλλωστε, δεν εξελίχθηκε τόσο ραγδαία, όπως έχω παραθέσει σε άλλο κείμενο, ώστε να έχουμε όλοι υπηρέτες ρομπότ, όπως μας έδειχναν αδιαλείπτως ότι θα συμβεί το 2020, όλες οι sci-fi ταινίες των 80's και 90's.
           Δεύτερον, δεν κατάλαβα ποτέ μου γιατί ένα ρομποτοφέρον υπηρετικό προσωπικό, αποτελεί τον φάρο της εξέλιξης του ανθρώπινου πολιτισμού. Ρομποτοειδή σε πολλά μεγέθη και ηλικίες κυκλοφορούν ήδη στους δρόμους, τα πάρκα, τις γειτονιές, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τις λαϊκές, τις πολυκατοικίες, τα κρεοπωλεία, τα μανάβικα, τα πολυκαταστήματα και τα ΑΣΤΙΚΑ...φυσικά. Μέχρι στιγμής το πείραμα έχει αποτύχει: Τα ρομποτοειδή είναι τελείως χαζά! Να ελπίζω σε περισσότερη χαζομάρα ως το 2050;
           Τρίτον, να μια γιαγιά που είχε πιο συμπαντικές και αισθαντικές ανησυχίες σε σχέση με το εάν χώρισε το τάδε ζευγάρι της showbiz ή εάν το Νomads είναι καλύτερο ή χειρότερο από το Survivor, καθώς με είχε προϊδεάσει, αλάνθαστα, το όλο στήσιμο, βλέμμα και look της. Στοιχηματίζω πως είναι από εκείνες τις γιαγιάδες που διαβάζει παραμύθια στα εγγόνια της (όχι απαραιτήτως μπροστά από τζάκι) και που προσπαθεί πάση θυσία να δείξει στους απογόνους της κάτι από την λίγη ομορφιά που απομένει γύρω μας.
           Τέταρτον,συνειδητοποίησα για ακόμη μια θλιβερή φορά πως όλα γύρω μας βαδίζουν προς μια αμετάκλητη ασχήμια. Τα κτίρια γίνονται όλο και πιο άσχημα γιατί η αρχιτεκτονική ασχημαίνει. Η μουσική φτωχαίνει κι επομένως ασχημαίνει. Οι άνθρωποι ασχημαίνουν όλο και περισσότερο ψυχικά. Μια άσχημη ψυχή, σημαίνει άσχημο βλέμμα, άσχημο πρόσωπο. Το άσχημο πρόσωπο δεν διορθώνεται με botox και κολλαγονάτα χείλη. Ακόμη δεν έχω ανακαλύψει κάποια ομορφιά στα γνωστά "παπιοειδή" χείλη σε ανθρώπινα πρόσωπα. Οι τέχνες έχουν γίνει γενικώς άσχημες και δυσνόητες. Η καθημερινότητά μας μέσα σε άσχημα διλήμματα και άσχημα αδιέξοδα (όχι πως έχει πέσει στην αντίληψή μου κάποιο αισιόδοξο αδιέξοδο). Η ασχήμια τείνει να γίνει βίωμα και συνήθεια. Η συνήθεια, όμως, δεν μπορεί να εξωραΐσει το άσχημο. Τουλάχιστον όχι στα μάτια όλων. Το άσχημο δεν μπορεί να γίνει όμορφο. Το άσχημο δεν είναι μέτριο. Το άσχημο, είναι απλά άσχημο!
           Πέμπτον, το κοριτσάκι αυτό ήταν τόσο θλιμμένο γιατί έχει ήδη συνειδητοποιήσει την ασχήμια; Γιατί απλά βαριέται το σχολείο με την αναθεματισμένη ρομποτική; Γιατί απλά η ρομποτική ουδόλως το απασχολεί;
           Ευτυχώς που έχει και μια γιαγιά που είναι εκεί για να του δείξει κάτι πολύ σπουδαίο. Λίγη από την ομορφιά...Που σε λίγο θα περάσει στην λήθη...Κι αυτό δεν είναι καθόλου ωραίο...!



Από 'δω ο μαστρο-Θανάσης που μένει στον 3ο. Αειθαλής ο άτιμος! Και κουτσομπόλης!!!! Τίποτα δεν ξεφεύγει από το radar του..

"Αλεξανδρινές φωνές στην οδό Λέψιους"

         Οτιδήποτε περιέχει Αίγυπτο, είναι υπέροχο...Οτιδήποτε περιέχει ελληνικό στοιχείο στην Αίγυπτο, περιβάλλεται από μια γλυκιά, ζεστή ανάμνηση...Οτιδήποτε περιλαμβάνει τον Καβάφη σαν ελληνικό στοιχείο στην Αίγυπτο και συγκεκριμένα στην Αλεξάνδρεια, είναι συγκινητικά δυνατό...
         Αυτή είναι η ιδέα του μυθιστορήματος της Πέρσας Κουμούτση, γεννηθείσα στο Κάιρο και με πολλές διακρίσεις πάνω στο μεταφραστικό της έργο, καθώς μεταφράζει Άραβες συγγραφείς και ποιητές στα Αγγλικά και τα Ελληνικά.
        Το βιβλίο αυτό δεν υπήρχε λόγος να το διακόψω! Έρεε από μόνο του, χωρίς κουραστικές επαναληπτικότητες και πολλά λόγια. Ξετυλίγονται μπροστά μας ιστορίες μιας γειτονιάς, της γειτονιάς του Καβάφη στα τελευταία χρόνια πριν τον θάνατό του, στην οδό Λέψιους, μεταξύ 1930-1933, όπου τίποτα δεν μοιάζει  να είναι ήρεμο και πολλές αλλαγές καραδοκούν να βγουν στην επιφάνεια λόγω της εύθραυστης πολιτικής κατάστασης του Μεσοπολέμου.
         Οι ιστορίες μοιάζουν ξέχωρες κι όμως όλες συνδέονται μεταξύ τους με έναν επίσης εύθραυστο τρόπο. Από τον επιφανή γιατρό που δείχνει να ζει μια τέλεια οικογενειακή ζωή, μέχρι την γλυκύτατη Ιταλίδα που όλοι μακαρίζουν για την ζωή της και λατρεύουν να κατηγορούν, μη κατανοώντας την τρικυμία της ψυχής της και τον βουβό της θρήνο, οι πάντες και τα πάντα σχετίζονται με ένα βαρύ μελαγχολικό πέπλο να τους καλύπτει.
         Λίγοι ήταν αυτοί που συναναστρέφονταν τον Καβάφη, καθώς όλοι ήταν επικριτικοί για τον τρόπο ζωής του. Λίγο ενδιέφερε τον "Ποιητή" η γνώμη των συμπολιτών και ομοεθνών του. Είχε τον δικό του τρόπο ζωής και η κριτική των άλλων δεν τον αφορούσε. Η φήμη του, όμως, είχε ήδη αρχίσει να εξαπλώνεται, φέρνοντας στην πόρτα του σημαντικές προσωπικότητες της εποχής, όπως τον Στρατή Τσίρκα (γεννηθέντα στο Κάιρο), τον Βρετανό Εdward Morgan Forster, τον Ιταλό Giuseppe Ungaretti (γεννηθέντα στην Αλεξάνδρεια), που συνέβαλλε στην διάδοση της ποίησης του Καβάφη στη Ιταλία.
         Στον θάνατό του, όμως, δεν έμεινε κανείς ασυγκίνητος. Τιμητικά το βιβλίο τελειώνει με μερικούς στίχους (επέλεξα να παραθέσω όλο το ποίημα) που, επίσης, τιμητικά απαγγέλθηκαν από τους παρευρισκόμενους για να αποχαιρετήσουν τον "περίεργο αυτόν Ποιητή"...Από το αγαπημένο του ποίημα "Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον"...

Σάν ἔξαφνα, ὥρα μεσάνυχτ’, ἀκουσθεί
ἀόρατος θίασος νά περνᾶ
μέ μουσικές ἐξαίσιες, μέ φωνές –
τήν τύχη σου πού ἐνδίδει πιά, τά ἔργα σου
πού ἀπέτυχαν, τά σχέδια τῆς ζωῆς σου
πού βγῆκαν ὅλα πλάνες, μή ἀνωφέλετα θρηνήσεις.
Σάν ἕτοιμος ἀπό καιρό, σά θαρραλέος,
ἀποχαιρέτα την, τήν Ἀλεξάνδρεια πού φεύγει.
Προ πάντων νά μή γελασθεῖς, μήν πεῖς πως ἦταν
ἕνα ὄνειρο, πώς ἀπατήθηκεν ἡ ἀκοή σου∙
μάταιες ἐλπίδες τέτοιες μήν καταδεχθεῖς.
Σάν ἕτοιμος ἀπό καιρό, σά θαρραλέος,
σάν που ταιριάζει σε πού ἀξιώθηκες μιά τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά πρός τό παράθυρο,
κι ἄκουσε μέ συγκίνησιν, ἀλλ’ ὄχι
με τῶν δειλῶν τά παρακάλια και παράπονα,
ὡς τελευταία ἀπόλαυσι τούς ἤχους,
τά ἐξαίσια ὄργανα τοῦ μυστικοῦ θιάσου,
κι ἀποχαιρέτα την, τήν Ἀλεξάνδρεια πού χάνεις.   

     Για τον άνθρωπο που "τον καταδίωκε μια παράξενη εμμονή ότι η πόλη αυτή του ανήκει. Μόνον εκείνος ήθελε να την λατρεύει, να την υμνεί, να την απαθανατίζει αλλά και να την επιτιμά, να την επικρίνει, να την αναθεματίζει"

     Την Αλεξάνδρεια που φεύγει...

Papercut - Morning Blues

            Να που η Ελλάδα δεν είναι μόνο ελαφρολαϊκό μπουζούκι. Το μπουζούκι είναι ωραιότατο σαν μονάδα απλώς συνοδεύεται στο σήμερα, από μια κουλτούρα που δεν αντιπροσωπεύει όλους τους κατοίκους αυτής της χώρας. Οι Έλληνες μπορούν να δημιουργούν με δυνατά συναισθήματα και μα την αλήθεια, τα αποτελέσματα μπορούν να είναι εκπληκτικά, εκρηκτικά, παρασέρνοντας όλα τα συναισθήματά μας να βγουν στην επιφάνεια. Από την πρώτη στιγμή που το άκουσα προ κάποιων ετών, κάτι πέρα από τυφώνα, με παρέσυρε στο άκουσμά του. Η βροχή, παντρεύτηκε με την μουσική και ξεχύθηκε ένας γλυκός, μελαγχολικός έρωτας! Όσο το ακούω, τόσο βυθίζομαι...Εκεί που θέλω και στα πράγματα ή τις σκέψεις, που επιθυμώ τόσο να βυθιστώ...   

Λατρεύω...

        Φυσικά και ο χρόνος μας είναι συγκεκριμένος και η καθημερινότητά μας πιεσμένη από πολλές πλευρές. Το μόνο που δεν χρειαζόμαστε είναι ατελείωτες ώρες στην κουζίνα που από μόνη της είναι χρονοβόρα σε όλα τα επίπεδα, πριν-κατά την διάρκεια-μετά, οπότε όταν κολλάει ο εγκέφαλος και συγχρόνως βιάζεσαι, συντελείται μια απελπισία, που πάει να πει πως θα ψάξεις γρήγορες συνταγές κι ευτυχώς υπάρχουν ουκ ολίγες! Το καλύτερό μου, όμως, είναι να βλέπω  με πηχαίους τίτλους εύκολες συνταγές για cakes (αυτές δεν θα τις εκτελέσω ουδεπόποτε). Λατρεύω τα γνωστά "Πανεύκολο cake με 4 υλικά", "Πεντανόστιμο cake με 3 υλικά", "Γρήγορο cake με ελάχιστα υλικά που όλοι έχουμε στο σπίτι" (γι'αυτό το τελευταίο μην είσαι καθόλου σίγουρος)!!!
        Δηλώνω ορθά κοφτά πως δεν πρόκειται να "τσιμπήσω". Η μαγκιά φαίνεται στον chef ή οποιονδήποτε που έχει το σκοτεινό βίτσιο της μαγειρικής, που θα ανακαλύψει το cake ΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΥΛΙΚΟ! Όποιος τολμάει, λοιπόν, ας αναμετρηθεί με την ιδέα και όχι μόνο θα εκτελέσω την συνταγή, αλλά θα ακολουθήσω αυτόν τον ευφυή τύπο σε ό,τι λογαριασμό στα social media κι αν έχει!

        'Οσοι πιστοί προσέλθετε!

Αυτό θα έχει σίγουρα 8 υλικά, οπότε δεν μας κάνει!

        

Απεχθάνομαι...

       Την "Φρουτοπία". Δεν έχω απολύτως τίποτα με τον Ευγένιο Τριβιζά! Τουναντίον! Έχω μια εξαιρετική γνώμη για το ταλέντο και την ευφυΐα του. Η μεταφορά, όμως, του βιβλίου του σε σειρά στην TV (δεν θέλω σχόλια για την ηλικία και τις εποχές που ήμουν νιάνιαρο), ήταν ό,τι πιο φρικιαστικό μπορούσε να μού συμβεί. Όσο το σκέφτομαι με ακόμη καθαρότερο μυαλό, δεν υπήρχε κάτι που δεν ήταν τρομακτικό σε αυτήν την σειρά. Τα ίδια τα κουκλάκια με μύτες σαν μελιτζάνες και κόκκινα μάγουλα σαν ξαναμμένα από το ποτό, ο τρόπος που κινούνταν, το πώς μιλούσαν, το όλο στήσιμο, το κατατάσσει σε ένα από τα πιο τρομακτικά θεάματα για παιδιά εκείνης της εποχής. Συγχρόνως εμπεριείχε και αρκετές δόσεις μελαγχολίας, οπότε ήρθε και κούμπωσε με όλα τα ανάμεικτα συναισθήματά μου!
       Με "Του Κουτιού τα Παραμύθια" δεν έτρωγα τις ίδιες φρίκες! Μού ερχόντουσαν πιο διασκεδαστικά και βατά, ίσως γιατί δεν ήταν ο Ρούχλας ο κατ'εξοχήν ήρωας που έβλεπα από την αρχή ως το τέλος. Τι να πω;;; Ήταν γραφτό μου ο Πίκος Απίκος και τα λοιπά όντα να αφήσουν σημάδια στην παιδική ψυχούλα μου...Σνιφ, Κλαψ, Λυγμ...Μα πώς τα λέω έτσι;;;; Μα τέτοια λυρικότητα;;;;


Τα ουρλιαχτά μου πότε μπαίνουν;;; Δεν μπορώ να περιμένω άλλο!


Έτσι, τιμής ένεκεν το διάλεξα αυτό...

Μη μου τα κίνητρα τάραττε...

            Καθώς παρακολουθούσα στην ΕΤ3 την εκπομπή Xploration Nation: Earth 2050, έπεσα πάνω σε μια πολύ ειλικρινή κουβέντα που εκστόμισε ένας συμπαθητικότατος κύριος, δημιουργώντας μια έκρηξη σκέψεων στον πολύπαθο νου μου.
            Το επεισόδιο δεν το είδα εξ αρχής, πάντως το θέμα μας ήταν κάτι γλυκύτατες μελισσούλες που τις εκτρέφουν εδώ κι εκεί (στην Αμερική) όπως και στην περιοχή του αεροδρομίου του Houston. Μέσα σε όλα τα άλλα για τα οποία ενημερωθήκαμε, υπήρξε η πληροφορία πως σε αυτήν την προσπάθεια ελέγχου κι εκτροφής των μελισσών, διαλέγονται άτομα που έχουν μόλις αποφυλακιστεί, ώστε να τους δοθεί μια ευκαιρία να επανενταχτούν στην κοινωνία. Στο σημείο αυτό ήρθε και η κουβέντα του εν λόγω κυρίου που πολύ απλά κι ανθρώπινα είπε τα εξής: "Πριν από ένα χρόνο έκανα κάποιες κακές επιλογές και κατέληξα στην φυλακή. 'Όταν άρχισα να ασχολούμαι με τις μέλισσες κατάλαβα πως πλέον θα κοιμάμαι και θα ξυπνάω γι'αυτές. Πότε δεν θα είμαι ο ίδιος."
           Συγκινήθηκα τόσο, γιατί απλούστατα ο άνθρωπος είπε κάτι απλό. "Βρήκα κίνητρο". Βρήκε έναν λόγο να ξυπνάει το πρωί, να νιώθει δημιουργικός και χρήσιμος. Εάν είχε νωρίτερα αυτό το κίνητρο, πιθανότατα να μην είχε κάνει τις όποιες κακές επιλογές είπε πως έκανε. Ίσως, όμως, χωρίς τις κακές αυτές επιλογές να μην είχε καταφέρει, μέχρι τώρα, να βρει αυτό το πολυπόθητο κίνητρο. Αυτό το δίλημμα ακόμη δεν το έχω ξεκαθαρίσει στο κεφάλι μου!
           Πηγαίνοντας λίγο πιο πέρα την σκέψη και τις εικόνες του μυαλού μου, αναλογίζομαι πως η κατάθλιψη χτυπάει κόκκινο γιατί ακριβώς οι άνθρωποι ατομικά δεν έχουν κίνητρα.  Κίνητρα δεν είναι τα ατελείωτα posts στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης για το πόσο τέλεια περνάει ο καθένας, ούτε οι υποκριτικά "ευτυχισμένες" selfies. Εξαιτίας αυτού μάλιστα η κατάθλιψη και το άγχος εξαπλώνονται με επιδημικές ταχύτητες, μιας κι ο καθένας προσπαθεί να προβάλλει μια φούσκα για την ζωή του ούτως ώστε να μπει "στην μύτη του άλλου" κι έχοντας στο μυαλό του πως "να ορίστε σας έδειξα πόσο μεγάλος είμαι, εσείς είστε μικροί" (εδώ τίθεται το θέμα του κατά πόσο θα "τσιμπήσει" ο άλλος).
           Αυτό, φυσικά, νομίζουν πως εκφράζουν αλλά πάντα θα είναι στην σφαίρα της δικής τους μικροαντίληψης κι όχι απαραιτήτως στο μυαλό κάποιου τρίτου παρατηρητή ή κάποιου που γνωρίζει πολύ καλά την ζωή αυτού του ανθρώπου όταν κλείνουν οι πόρτες του σπιτιού του. Γιατί όταν κλείσουν, καθένας έρχεται αντιμέτωπος με την ζοφερή αλήθεια: Κίνητρο;;;;
           Ναι, ναι, αυτό το ρημάδι σου δίνει την χαρά να ξυπνήσεις γεμάτος ενέργεια το πρωί, να συνεχίσεις έτσι την μέρα σου και κάθε μέρα την συναρπαστικής ζωής σου. Κι όμως! Η ζωή μπορεί να είναι απίθανα συναρπαστική!
           Εν τέλει καταλήγουμε στο ότι τα κίνητρα βρίσκονται πέρα από την οθόνη της τηλεόρασης ή του κινητού. Πέρα από πράγματα που είτε εν γνώσει μας είτε ακούσια αφήσαμε να εισβάλλουν στην ζωή μας. Πέρα από ανθρώπους που επιτρέψαμε να μπουν στην ζωή μας και δεν μας έκαναν καλό και που αργά ή γρήγορα το καταλάβαμε αφήνοντάς τους έξω από την πολύτιμη ζωή, καθημερινότητα και πραγματικότητά μας.
          Αμέσως μετά ο νους πέταξε σε κάποια άλλη σκέψη. Την δύναμη της επιλογής. Είναι πολύ διαφορετικό να σου δίνεται μια επιλογή, το κίνητρο, που είναι θέμα δικό σου αν θα το κρατήσεις και θα το αξιοποιήσεις ή αν θα το πετάξεις στον κάλαθο των αχρήστων και πολύ διαφορετικό να μην σου προσφέρει κανείς, ποτέ, αυτήν την επιλογή. Αυτές τις αντιλήψεις η χώρα μας δεν τις διαθέτει ακόμα. Ένα ενθαρρυντικό βήμα αποτελεί, σίγουρα, η προσπάθεια ένταξης νέων με προβλήματα αυτισμού ή αναπηριών στον χώρο εργασίας. Ιδιωτική, φυσικά, πρωτοβουλία με αξιόλογα αποτελέσματα. Ίσως πολλές ιδιωτικές πρωτοβουλίες να φέρουν κάποια στιγμή ένα καλύτερο αποτέλεσμα. Περισσότερους χαρούμενους ανθρώπους, περισσότερα κίνητρα...
       
         Χαρούμενοι συνάνθρωποι σημαίνει χαρά και προς εμάς... Ποιος θέλει να βρίζεται με τον διπλανό του με το που ξυπνάει; Ζοχάδες θα υπάρχουν πάντα. Το θέμα είναι να μην καταντήσουμε όλοι έτσι...

         Δύσκολες αποφάσεις...Όχι κι ακατόρθωτες...Να τι μπορεί να καταφέρουν λίγες μελισσούλες...!