Λατρεύω...

           ...Την κόρα σε πίτες, πίτσες, ψωμιά και λοιπά λαχταριστά ζυμαροειδή! Μέσα στην κόρα, ανακαλύπτω πάντα κάτι από την μαγεία της γης και της ευφυίας του ανθρώπου. Το σιτάρι ή το καλαμπόκι ή ό,τι άλλο που έμαθε ο άνθρωπος να καλλιεργεί και να το επεξεργάζεται μετέπειτα για να καταλήξει σε αλεύρι..Είναι η υγιής συνεργασία της αιώνιας και κυριολεκτικά παντοδύναμης Γαίας, με την καλή εξυπνάδα και μεταφορική παντοδυναμία του ανθρώπου που ψάχνει τον υποχρεωτικό τρόπο να επιβιώσει στους αιώνες. Μαζί με λίγο νερό, αυγά και μαγιά δημιουργεί αυτό το πάντρεμα που με ταξιδεύει σε χρόνους όπου δεν υπήρχε το παραπάνω αλλά ήταν εκτιμητέο το βασικό. Αυτή την σύνθεση σκέψεων και την αυθεντική νοστιμιά, την βρίσκω μόνο σε αυτό που θεωρείται περίσσευμα ή που πολλοί παραπετούν σαν άχρηστο...Άχρηστο και πρώτη ύλη δεν ταυτίζονται τουλάχιστον για την δική μου νόηση!

 

"Μακριά Μαλλιά και λίγη Γνώση"

        Να με συγχωρείτε που θα σχολιάσω κάποιο τηλεοπτικό πρόγραμμα-δεν το έχω κάνει μέχρι στιγμής- αλλά πέρα από τον χλευασμό και την διάθεση ειρωνείας, ένιωσα προσωπικά θιγμένη και ντροπιασμένη εκ μέρους του γυναικείου φύλου.
        Μιλάω, φυσικά, για το Επόμενο Εγχώριο Μοντέλο Κορυφής, που πολύ αμφιβάλλω αν θα είναι Κορυφής (τις βλέπω αρκετά χαζοχαρούμενες τις περισσότερες ) και κάτι μού λέει ότι οι περισσότερες θα παραμείνουν Εγχώριες, γιατί που θα βρουν καλύτερα από εδώ! Λίγο ο γνωστός τους γνωστού και θα πετύχει η φωτογραφισούλα...Όσο για το Επόμενη, είναι το πλέον σίγουρο γιατί θα υπάρξουν και Μεθεπόμενες και Παραμεθεπόμενες και ούτω καθεξής....
         Κατ'αρχάς να εξηγήσω ότι για κορίτσι, δεν το έχω με τα μαλλιά μου. Εκεί που καθόμουν αποφάσιζα να πάω να τα κόψω μέχρι το αυτί, τα έβαψα στα 18 και πέρασα μεγάλη στενοχώρια που έβαλα χημικά στο κεφάλι μου, οπότε από τα 19 μέχρι σήμερα που είμαι 34 δεν τα έχω ξαναπειράξει. Τα προτιμώ φυσικά, λαμπερά, υγιή, άσπιλα κι αμόλυντα. Η βαφή, όμως, είναι τελείως διαφορετικό κομμάτι από το κόψιμο!
          Δεν ξέρω κατά πόσο ήταν σενάριο, θέατρο ή πραγματικότητα γιατί με την τηλεόραση κρατάω μικρό καλάθι! Εν έτη 2018, όταν ο κόσμος αλλάζει δραματικά γύρω μας  και εξακολουθούμε και ζούμε σε πτωτική τάση κι όχι σε κάποια έστω και επίπλαστη ευημερία (αυτή, βέβαια, μάς οδήγησε στο σημερινό και εξακολουθητικό χάλι), ήθελα να πιστεύω ότι ο κάθε άνθρωπος αναθεώρησε τον μικρόκοσμό του.
         Τουτέστιν, που λέει κι ο Βογιατζής, εκτιμάει μια καλή παρέα, μια κεφάτη έξοδο, μια πίτσα στο σπίτι, τον αχνιστό γαλλικό καφέ, μια υπέροχη μουσική, ένα καλό βιβλίο, μια δωρεά σε σύλλογο καρκινοπαθών, ένα ευρώ σε άστεγο ή σε μουσικό του δρόμου (ή και τα δύο), την κυριακάτικη εφημερίδα, μια βόλτα στην παραλία ( ή σε όποιο σημείο), την ποδηλατάδα του, ένα ωραίο θεατρικό έργο, μια όμορφη ταινία, μια καθηλωτική σειρά, ένα δημιούργημα που έφτιαξε με τα χέρια του, μια ειλικρινή ευχαριστία για την τωρινή υγεία του, το άνοιγμα του μυαλού του προς γνώση μιας νέας πληροφορίας ή εμπειρίας, ένα ευχάριστο, γρήγορο ταξιδάκι, ένα δωράκι προς τον εαυτό του ή προς κάποιο αγαπημένο πρόσωπο, μια επικοδομητική συζήτηση χωρίς φωνασκίες και μαλλιοτραβήγματα, μια χείρα βοηθείας προς τον διπλανό του...
         Το μεγαλύτερο, ίσως, λάθος που κάνω, είναι να κρίνω τον κόσμο με τα δικά μου μάτια και την δική μου νόηση. Τα άνωθεν ήταν η προσωπική αξιολόγηση και αναθεώρηση της κατάστασης και του μικρόκοσμού μου!
         Οι τρίχες, όμως, δεν είναι μέσα στο φάσμα μου και λυπάμαι που είναι στο φάσμα κακομαθημένων 20χρονων κοράσιων, που η ζωή τους αρχίζει και τελειώνει στις τρίχες τους (που είναι μονόδρομος να ξαναμακρύνουν). Δεν γνωρίζω αν χαϊδεύτηκαν παραπάνω από όσο χρειαζόταν, αλλά δεν μιλάμε για θάνατο ή αρρώστια...
         Εάν ο σκοπός του επεισοδίου ήταν να δείξει πόσο ηλίθιες, bimbos, σαχλές κι ανασφαλείς μπορούμε να γίνουμε, το πέτυχε και με το παραπάνω. Μπαίνω στον κόπο να ασχοληθώ για να φωνάξω πως δεν είμαστε όλες έτσι, γιατί υπάρχουμε κι εμείς που πιστεύουμε στον εαυτό μας, που δεν μας ενοχλούν οι μύτες, τα αυτιά ή το στήθος μας, που τα αφήσαμε πίσω μας όταν ήμαστε 15, που καταλαβαίνουμε ότι έχουμε δύναμη με το χαμόγελο και το καθαρό βλέμμα μας, την ευγενική ψυχή μας, την ευγένειά μας γενικότερα, την στόφα μας στις μεγάλες δυσκολίες της ζωής, στην αντιμετώπιση ακόμα και των μικρότερων (δυσκολιών λέμε)...
         Οι τσιρίδες και τα δάκρυα για τα μαλλιά συγκαταλέγονται στα πιο trash θεάματα που έχω δει μέχρι στιγμής και θαρρώ πως επάξια κέρδισε τον τίτλο...

Όλα τα υπόλοιπα τα αφήνω στην κρίση σας...
Η δική μου κρίση λέει πως δεν φτάνει μόνο ένα μαλλί για να γίνει super model, αλλά και πολλά άλλα...
Κι εγώ νιώθω το super model της δικής μου καθημερινότητας, γιατί έχω μια ακαταμάχητη προσωπικότητα...

Κι όπως είπε ο Αλέξανδρος Δουμάς "Ο άνθρωπος γεννιέται χωρίς δόντια, χωρία μαλλιά και χωρίς αυταπάτες κι έτσι πεθαίνει, χωρίς δόντια, χωρίς μαλλιά και χωρίς αυταπάτες"

Mötley Crüe - Home Sweet Home ('91 Remix Video)

        Καιρό είχα να ανεβάσω μουσική! Με αφορμή το κείμενο "Home Sweet Home", είχα δύο επιλογές: Ή το "Sweet Home Alabama" των Lynyrd Skynyrd ή το "Home Sweet Home" των Motley Crue. Κι επειδή οι Crue κερδίζουν κατά κράτος στην καρδιά μου, επέλεξα ένα κομμάτι που ούτε  οι ίδιοι πίστευαν ότι θα έχει τόσο μεγάλη απήχηση στο κοινό...Επίσης το Los Angeles κερδίζει κατά κράτος στην καρδιά μου...!

Home Sweet Home

       Καθώς προχωρούσαμε με τον σύζυγό μου επί της Λεωφόρου Στρατού βράδυ, άκουσα δύο γυναίκες γύρω στα 50 να συζητάνε περί διακοπών....Η μία εκ των δύο τόνισε πως πια, όπου και να πάει την τρίτη μέρα θέλει να γυρίσει πίσω!
        Η κουβέντα της, με έβαλε σε πολλές σκέψεις, με πρώτη και καλύτερη "Για στάσου, μήπως έχω αλλάξει κι εγώ"; Μπορεί να μην είμαι ακόμα 50, αλλά στην ηλικία που είμαι τώρα δεν έχω καμία σχέση με το πώς ήμουν στα 20 ή τα 25.Μπορώ να πω μάλιστα πως δεν είμαι καθόλου ίδια με τον εαυτό μου πριν από ένα μήνα....
         Υπό αυτό το πρίσμα, είδα πόσα χιλιόμετρα έχω γράψει στο compteur του θέματος εστίας, σπιτιού, foyer σε μια πιο γαλλική εκδοχή... Πάνε οι εποχές που ήμουν με μια βαλίτσα στο χέρι και κοιμόμουν πανεύκολα σε όποιο σπίτι και να μού έδινες. Στα 20, τα βλέπεις όλα σαν περιπέτεια και εμπειρία. Δεν με ενοχλούσαν οι τουαλέτες, δεν έδινα τόση σημασία σε κουβέρτες και σεντόνια, γενικώς δεν με ένοιαζε πού και πώς θα ξυπνήσω, αφού υπήρχε παρέα και θα ξεκινούσαμε με καφέ, τσιγάρο (στην τότε σύντομη καπνιστική καριέρα μου-σήμερα απεταξάμην) και μουσική.
         'Οσο περνούν τα χρόνια, το σπίτι ή το όποιο σπίτι που μένω (δεν έχω αλλάξει και λίγα), το έχω ιεροποιήσει. Είναι το άσυλό μου, το ιερό μου, είναι ο ανεκτίμητος εκείνος χώρος που μπορώ να είμαι ο αληθινός εαυτός μου, με τον δικό μου ρυθμό και τους δικούς μου τρόπους. Δεν είναι ότι την τρίτη μέρα θέλω να επιστρέψω, ιδίως αν βρίσκομαι σε ένα πολύ όμορφο μέρος. Για τα πιο μικρά, όμως, πράγματα θα το σκεφτώ ιδιαιτέρως να αφήσω την βολή μου.
          Πριν 3 χρόνια, έσπασε στις 10.30 το βράδυ το σιφόνι και ξεκίνησε η πλημμύρα. Μέχρι να έρθει στις 9 το πρωί ο υδραυλικός να το φτιάξει, είχαμε κλείσει τον γενικό του νερού κι επομένως έπρεπε να υποστούμε την έλλειψη νερού, που είναι πολύ πιο ενοχλητική από αυτήν του ρεύματος. Όταν το συζήτησα με μια κοπέλα, με ρώτησε γιατί δεν πήγαμε να κοιμηθούμε σε ξενοδοχείο;;;; Ή απάντηση ήταν φυσικά, "γιατί να ξεσπιτωθώ για λίγες ώρες και να τραβολογιέμαι σε ξενοδοχείο";
          Πώς θα μπορούσα να αφήσω την εστία μου και την άνεση του ιερού μου έστω και στην απλυσιά; Όσο περνούν τα χρόνια δίνω σημασία στην υγιεινή της τουαλέτας, η χλωρίνη βρίσκεται παραμάσχαλα και ναι, τα σεντόνια αποτελούν θέμα. Εκτός αυτού, έχω τις μικρές, ένοχες ιεροτελεστίες μου μόλις ξυπνήσω ( αλλά και καθόλη την διάρκεια της ημέρας), με τις οποίες δένομαι ακόμα περισσότερο και εξυπακούεται ότι θέλω τον καφέ και την μουσική μου, με τον τρόπο που τα θέλω και στον χρόνο που τα θέλω.
          Κάπως έτσι άφησα και τις πολλές νυχτερινές εξόδους. Η νύχτα κάποτε μού άρεζε... Είχε άλλους παλμούς, δείχνει αλλιώς τους ανθρώπους, τα πράγματα, τις καταστάσεις... Nα μπω στον κόπο να σημαιοστολιστώ για να σκουντηχτώ ή να βρωμοκοπήσω  τσιγαρίλα στα μαλλάκια και τα ρουχαλάκια μου, είναι κάτι που θα κάνω από σπάνια έως καθόλου. Θα πρέπει να συντρέχει εξαιρετικός λόγος για να καταπονηθώ τόσο άκαρδα, εκτός έδρας μου.
           Προχωρώντας λίγο ακόμη, όταν άφησα πια το χέρι της νύχτας, του χορού και του κεφιού, συνειδητοποίησα ότι άφησα στην απ'έξω και το ποτό. Ένα ποτηράκι κρασί μια στο τόσο, μού είναι υπέρ αρκετό, στα παραπάνω αρχίζω και ζορίζομαι. Ζορίζεται οργανισμός μου -το νιώθω- , με κόβει στο πρωινό ξύπνημα, όταν θέλω τόσο να αδράξω την μέρα, με ρίχνει γενικά...Το θεωρώ αδιανόητο ότι θα γυρίσω στην εστία μου 'κομμένη' από μια κραιπάλη! Τις έκανα, τις έζησα, τώρα θέλω άλλα πράγματα.
          Οι εμπειρίες δεν σταματούν ποτέ και εννοείται πως ο άνθρωπος πρέπει να μαζεύει συνεχώς. Απλά άλλαξε το τι θέλω να μαζεύω, πώς και πού επιθυμώ να κινούμαι!
          Γιατί απλά, όταν το σπίτι μυρίζει καφέ, με ξετρελαίνει...Γιατί απλά όταν μυρίζει καθαριότητα μα ξετρελαίνει...Γιατί απλά έχω τις ιερές στιγμές μου κι αυτό με ξετρελαίνει... Δεν μπορώ να φανταστώ κάτι πιο δημιουργικό από εκείνη την γλυκιά στιγμή που θα πάρω το βιβλίο μου και μαζί με τον ζεστό καφέ (ή κακάο), θα χαθώ στην στιγμή, στις σελίδες, στις σκέψεις και εν τέλει στα χιλιόμετρα του χθες, που με οδηγούν στο σήμερα...
          Για το αύριο...βλέποντας και κάνοντας...

Απεχθάνομαι...

          Το τραγούδι "Αν σ'αρνηθώ αγάπη μου". Δεν έχει κάποιο πρόβλημα μουσικά, με ενοχλεί απίστευτα στιχουργικά, όμως. Γενικώς δεν μπορώ τις μεγάλες συγκινήσεις, την απόλυτη καταστροφή στον έρωτα, το πάθος που τυφλώνει και εμποδίζει να δεις καθαρά τα αυτονόητα. Φυσικά και λατρεύουμε να αγαπάμε και να αγαπιόμαστε, αλλά στο τέλος της ημέρας οφείλουμε να κρατάμε ψηλά το πνεύμα, την αντίληψη και την αρτιότητα του χαρακτήρα μας!
          Η καταστροφή σε όλο της το μεγαλείο, με βαριές εκφράσεις τύπου "να πέσω να πεθάνω", "ήλιο να βλέπω μαύρο" , "να μην φιλήσω χείλη" κι όλα αυτά για μια μονομερή δήλωση κι εκδήλωση αγάπης. Την άλλη πλευρά δεν την ακούμε και διατηρώ επιφυλάξεις για τον αν μπορεί (η άλλη πλευρά, λέμε), να αντέξει μια τόσο ασφυκτική, πνιγηρή αγάπη.
          Το μήνυμα της ημέρας και κάθε ημέρας είναι "ας μην τρελαινόμαστε παιδιά, η ζωή είναι ωραία". Τα "μην φύγεις Ντόρη μου, μην φύγεις, θα φαρμακωθώ" δεν έχουν καλά ξεμπερδέματα!

Λατρεύω...

      ....Ή καλύτερα λάτρεψα την μικρή αυτήν λεξούλα που είδα γραμμένη από κοριτσίστικο προφανώς χεράκι, αλλά ας τα πάρω από την αρχή!
          Ευρισκόμενη στην στάση της γειτονιάς, είδα ως συνήθως αγγελίες. Μια εξ αυτών ανέγραφε για μαθήματα των "πολυαγαπημένων" μου Μαθηματικών- Φυσικής- Χημείας. Επάνω-επάνω ήταν γραμμένο με ροζουλί στυλό -άρα κορασίς η γράφουσα-, ένα ευκρινές "Απεταξάμην". Πιάστηκα απροετοίμαστη και κατέβαλα υπεράνθρωπες προσπάθειες να μην ξεσπάσω σε φωναχτά γέλια αλλά να περιοριστώ σε πνιχτό χάχανο...
          Να, λοιπόν, που δεν είμαι μόνη! Είμαστε αρκετοί; πολλοί να πω εκεί έξω; που συμμεριζόμαστε την ίδια αποστροφή με τις κατά τα άλλα συμπαθέστατες αυτές επιστήμες. Η λέξη αυτή, όμως, ήταν ουσιαστική, αυθόρμητη και χτύπησε κατ'ευθείαν στο συναίσθημα!
           Δεν ξέρω αυτό το κορίτσι τι διάλεξε ή τι θα διαλέξει να ακολουθήσει (δεν ξέρω γενικά αυτό το κορίτσι), πάντως του εύχομαι να μην συναντάει συχνά τα "φανταστικά"μαθηματικά μπροστά του...
       

Ιδού οι αποδείξεις!...

Είμαστε οι επιλογές μας

           Ακούγοντας πριν μέρες Louis Armstrong, σκέφτηκα την ζωή του...Παιδί φτωχής οικογένειας, στην Νέα Ορλεάνη, εγκαταλελλειμμένο από πατέρα και κλοτσοσκούφι των θετών γονιών του (είχε κάποιες διακυμάνσεις η οικογενειακή ζωή του), είχε μια ροπή να κάνει ό,τι μπορεί για να μπαινοβγαίνει σε αναμορφωτήρια, με την χαριστικό εγκλεισμό του λόγω πυροβολισμών που έριξε, στο τσακίρ κέφι, για να γιορτάσει την Πρωτοχρονιά του 1912, με το όπλο του πατριού του.
           Δούλευε πολύ σκληρά από παιδάκι και όντας στους δρόμους, είχε εξοικειωθεί με την μουσική που έδειχνε να τού αρέσει, ενώ στο αναμορφωτήριο έμαθε κορνέτο. Το ταλέντο του άρχισε να βγαίνει στην επιφάνεια κι έτσι ξεκίνησε να παίζει σε παρελάσεις και μικρά μαγαζιά, όπως επίσης και σε εκδρομικά πλοιάρια που διέσχιζαν τον Μισσισσιπή.
           Δεν είναι, όμως, ότι απλά βγήκε ένα ταλέντο προς τα έξω, αλλά συγχρόνως άρχισε να αναγνωρίζεται και να εκτοξεύεται. Αυτό με έκανε να σκεφτώ πως πολλά παιδάκια μεγάλωσαν στην ανέχεια, κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες, στην ίδια γειτονιά με τον Louis και ήταν εκτεθειμένα στην μουσική. Ο συγκεκριμένος, όμως, έκανε μια επιλογή (να πυροβολήσει), που τον οδήγησε σε μια άλλη αναγκαστική επιλογή (αναμορφωτήριο) και που αυτό με την σειρά του τον οδήγησε σε κάτι που πράγματι τον αναμόρφωσε (την εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου), χωρίς αυτό να σημαίνει πως το αναμορφωτήριο βοήθησε άλλα παιδιά. Εάν δεν συνέβαιναν όλα αυτά, δεν θα είχαμε στην ιστορία της jazz το συγκεκριμένο όνομα, δεν θα είχαμε τις υπέροχες συνθέσεις του. Μπορεί να υπήρχε κάποιος άλλος, που δεν θα τον μάθουμε ποτέ. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, πάντως, δεν θα είχαμε αυτόν τον μουσικό και μπορεί να μην γινόταν ποτέ αυτό που έγινε, χωρίς την αλληλουχία των προαναφερθέντων γεγονότων. Ούτε και ο ίδιος, πιθανόν, να μην ήξερε τι θα έκαμνε στην ζωή του, εάν δεν ερχόντουσαν έτσι τα πράγματα!!!
           Σκεπτόμενη παραπέρα, συνειδητοποίησα για μια ακόμη φορά πως η ζωή δεν είναι video game...Δεν έχεις επιλογή α), β) ή γ) που ξετυλίγεται μπροστά σου η τάδε εξέλιξη των πραγμάτων με την πρώτη επιλογή ή η δείνα με την άλλη και ούτω καθεξής. Τα πάντα γίνονται σε πραγματικό χρόνο, δεν έχεις 4 ή 7 ή 10 ζωές για να ξοδέψεις και το game over είναι οριστικό κι αμετάκλητο. Save δεν μπορείς να κάνεις σε καμία περίπτωση και δεν διαθέτουμε μπρος ή πίσω.
          Πολλές φορές, έχουμε πει όλοι μας "ίσως, εάν είχα κάνει τότε εκείνο, τώρα να συνέβαινε αυτό". Δεν το ξέρουμε. Δεν θα το μάθουμε ποτέ. Κάποιες επιλογές, βγάζουν μάτι ότι είναι κακές. Άμα τις κάνουμε είναι δικό μας πρόβλημα και κανενός άλλου. Κάποιες επιλογές φαίνονται εκείνη την στιγμή ότι είναι οι σωστές και είναι μέσα στο παιχνίδι της ζωής να αποδειχτούν μέσα στον χρόνο πράγματι σωστές ή εντελώς λάθος.
           Στο τέλος της ημέρας θα είμαστε πάντοτε οι επιλογές μας. Επιλογές που έχουν αποτελέσματα, άρα είναι θετικές κι επιλογές που έχουν επιπτώσεις, επομένως αρνητικές. Καλό είναι να μην απαρνούμαστε τις δεύτερες...Είναι κι αυτές μέρος της ζωής μας. Εντάξει ό,τι κάναμε κάναμε! Από εδώ και πέρα τι γίνεται;
           Συνήθως οι περισσότεροι κολλάνε στο παρελθόν. Τότε έγινε αυτό, εκείνο, δεν έκανα αυτό, δεν συνέβη εκείνο. Αυτό έληξε, πέρασε και δεν πρόκειται να αλλάξει. Το τώρα έχει σημασία! Πώς το διαχειριζόμαστε; Ποια είναι τα καινούργια βήματά μας; Επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη; Τότε εμείς έχουμε το πρόβλημα και κανένας άλλος δεν φταίει!
           Η αληθινή συνειδητοποίηση και η αρχή τις αλλαγής, ξεκινάει μόλις σταματήσουμε είτε να αυτομαστιγωνόμαστε είτε να κατηγορούμε όλους τους άλλους πλην ημών. Δεν βοηθάει κανένας από τους δυο τρόπους αντιμετώπισης!
           Συνήθως τείνω να συμβουλεύω το εαυτό μου, πως εάν κάτι δεν είναι καταστροφικό, δοκίμασέ το για να μην μείνεις με το απωθημένο όταν γεράσεις. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από ένα "αν" να σε γυροφέρνει και να σε βασανίζει. Σπάσε τα μούτρα σου δεν πειράζει! Πιο σοφός θα βγεις...Μεγαλύτερο μάθημα θα πάρεις...Εάν το βλέπω εξόφθαλμα καταστροφικό, τότε δεν υπάρχει λόγος να το κάνω.
            Όταν κάτι δεν σε ευχαριστεί, άλλαξε το! Μην το εκτρέφεις να γίνει χειρότερο. Στο βιβλίο "Ο Δρόμος ο Λιγότερο Ταξιδεμένος", διάβασα κάτι που το είχα αλλά και δεν το είχα συνειδητοποιήσει: "Οι άνθρωποι τείνουν να είναι δυστυχισμένοι, γιατί δεν λύνουν τα προβλήματα εκείνη την στιγμή". Θα περάσεις μια περίοδο έντασης, αγωνίας ή άγχους αλλά στο τέλος θα είσαι ευτυχής.

Δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο...

Εντάξει, δεν χρειάζεται να προβληματιστώ άλλο, φτάνει για σήμερα...
Μάλλον φταίνε οι διακυμάνσεις του καιρού!

Louis thank you, γιατί με έκανες να αναλογίζομαι με τις ώρες...

"Είμαστε οι επιλογές μας" (δεν είπα ότι είμαι αυθεντία-ο Sartre το είπε-)!